WASHINGTON — De dag na Kerstmis is het doorgaans rustig in de hoofdstad van het land. Maar het besluit van president Trump om een geheime Amerikaanse aanval op Venezolaans grondgebied te erkennen, in een interview met een obscuur lokaal nieuwskanaal op vrijdag, veroorzaakte een strijd in een slaperig Washington dat een kenmerk van de president is geworden.
Ambtenaren die werkten aan het Latijns-Amerikaanse beleid voor de regering, die de berichten over raffinaderijbranden en andere merkwaardige gebeurtenissen in heel Venezuela op de voet volgden, konden niet onmiddellijk achterhalen over welk doelwit de president het had, vertelden drie bronnen die bekend waren met de zaak aan The Times.
Trump zou later detailleren dat de aanval gericht was op een ‘dokgebied waar ze de boten volladen met drugs’. Maar de aanvankelijke verwarring binnen zijn eigen regering gaf aan hoe nauw de cirkel binnen de West Wing is die bepaalt of de escalatieladder naar een oorlog met Caracas moet worden beklommen.
Trump bevestigde aanvankelijk dat hij toestemming had gegeven voor CIA-acties in Venezuela in een gesprek met verslaggevers in oktober. Hoewel de regering verplicht is om geheime CIA-operaties aan het Congres te melden, is voor het gebruik van militair geweld een krachtiger toestemming van het Congres vereist.
“Ik heb eigenlijk om twee redenen toestemming gegeven. Ten eerste hebben ze hun gevangenissen in de Verenigde Staten van Amerika leeggemaakt”, zei Trump destijds. “En dan nog de drugs. Er komen veel drugs binnen uit Venezuela, en veel van de Venezolaanse drugs komen via de zee binnen.”
De staking komt omdat de Venezolaanse autoriteiten het aantal Amerikaanse burgers dat in hechtenis zit, hebben vergroot, zo meldde de New York Times vrijdag voor het eerst. Caracas had zeventien Amerikanen en permanente inwoners vrijgelaten die aan het begin van de regering-Trump in beruchte Venezolaanse gevangenissen vastzaten.
Evan Ellis, die deel uitmaakte van Trumps eerste termijnplanning van het beleid van het ministerie van Buitenlandse Zaken ten aanzien van Latijns-Amerika, het Caribisch gebied en internationale verdovende middelen, zei dat het “onduidelijk was of het oorspronkelijke plan was dat deze operatie publiekelijk zou worden aangekondigd in een interview door de president.” De dictatoriale president van Venezuela, Nicolás Maduro, “was er zeker in de war over”, zei hij.
“Het zou logisch zijn als ze zoiets zouden doen, in plaats van een militaire aanval, vooral nu er een delicate grens is tussen militaire operaties en andere zaken,” voegde Ellis eraan toe. “Mijn gevoel is – voor zover de president het heeft erkend – dat zij het waren die hun missie uitvoerden om de strijdruimte vorm te geven ter ondersteuning van bredere nationale doelstellingen.”
Maar Trump heeft dat wel gedaan maar de volledige reikwijdte van deze doelstellingen moet nog worden verwoordwaardoor waarnemers zich afvragen of regimeverandering in Venezuela zijn ware, uiteindelijke doel is.
Trump heeft de media herhaaldelijk verteld dat Maduro’s dagen aan de macht geteld zijn. De regering noemt hem en zijn regime een onwettige narcostaat die Amerikaanse gemeenschappen terroriseert. Op tweeledige basis, teruggaand tot de eerste ambtstermijn van Trump en gedurende de hele regering-Biden, hebben de Verenigde Staten een democratische oppositie in Venezuela erkend als hun rechtmatige regering.
Maar een militaire oorlog tegen de drugshandel zou weinig zin hebben tegen Venezuela, waar slechts een fractie van de illegale verdovende middelen die naar de Verenigde Staten worden gesmokkeld, afkomstig is. Trump heeft de afgelopen weken gezinspeeld op andere motieven die zijn analyse bepalen.
De afgelopen vier maanden heeft de regering-Trump langzaam maar zeker haar drukcampagne op Maduro opgevoerd, eerst door zich te richten op boten die naar verluidt verdovende middelen en drugssmokkelaars in internationale wateren vervoerden, alvorens een actie aan te kondigen. blokkade van Venezolaanse olietankers. De Venezolaanse olie-export is daardoor de afgelopen maand met de helft gekelderd.
Woensdag ook het ministerie van Financiën sancties uitgevaardigd tegen vier bedrijven die naar eigen zeggen actief zijn in de Venezolaanse oliesector of als begeleidende olietankers.
“Het regime van Maduro is steeds meer afhankelijk van een schaduwvloot van wereldwijde schepen om sancties te faciliteren, waaronder het ontwijken van sancties, en om inkomsten te genereren voor zijn destabiliserende operaties”, aldus het ministerie in een verklaring. “De actie van vandaag geeft verder aan dat degenen die betrokken zijn bij de Venezolaanse oliehandel nog steeds te maken krijgen met aanzienlijke sanctierisico’s.”
Het Pentagon heeft intussen sinds de zomer bijna een kwart van de Amerikaanse marinevloot in het Caribisch gebied gestationeerd, in wat Trump een ‘enorme armada’ heeft genoemd, zonder precedent in de regio.
Hoewel de huidige olieproductie van Venezuela bescheiden is, beschikt het land over de grootste bekende oliereserves ter wereld, wat aanzienlijke potentiële toegang biedt tot toekomstige strategische partners. China is momenteel de grootste importeur van Venezolaanse olie, en ten minste één tanker die aan de Amerikaanse blokkade is blootgesteld, heeft bescherming gezocht bij Moskou, de belangrijkste militaire bondgenoot van Maduro.
In een gesprek met verslaggevers zei Trump over de blokkade en zei dat hij met Amerikaanse topfunctionarissen in de oliesector had gesproken over hoe de Venezolaanse markt eruit zou zien als Maduro niet langer aan de macht is. En hij suggereerde dat de Amerikaanse regering alle in beslag genomen vaten zou behouden, teruggrijpend op de campagne van Trump in de jaren 2010, waarbij de Verenigde Staten de olievelden van Irak zouden controleren als oorlogsbuit.
“We gaan het houden‘, zei Trump vorige week over de 1,9 miljoen vaten Venezolaanse olie op de eerste in beslag genomen tanker. ‘Misschien verkopen we die. Misschien houden we het wel. Misschien gebruiken we het in de strategische reserves. Wij houden het.”
‘We houden de schepen ook,’ voegde hij eraan toe.
