‘Mercy’-recensie: Chris Pratt wordt berecht door AI in het toekomstige Los Angeles

De schlocky dystopische actiethriller ‘Mercy’ prijst zichzelf aan als ‘gefilmd voor Imax’, maar dat is niet zo’n verkoopargument als bijna de hele film een ​​vage close-up is van Chris Pratt vastgebonden op een stoel. Dit real-time AI-mysterie is een mashup van “Rechter Dredd” En “Zoeken,” waarin een rechercheur uit Los Angeles (Pratt) moet bewijzen dat hij onschuldig is aan moord tijdens een proces van 90 minuten, uitgevoerd door een kunstmatig intelligent systeem genaamd Mercy, voorgezeten door een entiteit die bekend staat als rechter Maddox (Rebecca Ferguson).

‘Mercy’, geschreven door Marco van Belle en geregisseerd door de Russische actieauteur Timur Bekmambetov, is een opmerkelijk – maar misschien niet verrassend – conservatieve film, die erin slaagt zowel pro-politieagent als pro-AI te zijn. Het presenteert kritiekloos een stad die snel is getransformeerd in een gemilitariseerde toezichtstaat, met een rechtssysteem dat wordt gerund door robots die als rechter, jury en beul dienen. Maar goed, de misdaad is gedaald, of in ieder geval afgezet in de ‘Rode Zone’ van Hollywood.

Rechercheur Chris Raven (Pratt), een van de eerste agenten die Mercy gebruikte om een ​​moordzaak te berechten, bevindt zich aan de verkeerde kant van de wet wanneer zijn vrouw (Annabelle Wallis) thuis doodgestoken wordt aangetroffen; hij wordt om 11.00 uur dronken in een bar aangetroffen. Raven wordt al wakker in het Mercy-systeem met 90 minuten om zijn onschuld te bewijzen of op zijn minst zijn kans op schuld onder de 92% te krijgen en een onmiddellijke dood te vermijden. Hij heeft het hele AI-bewakingsapparaat binnen handbereik, inclusief bodycambeelden van de politie, videodeurbellen en sociale media-accounts die zijn verbonden met de ‘gemeentelijke cloud’, en hij krijgt de mogelijkheid om een ​​vriend te bellen, zoals zijn partner, Jaq (Kali Reis), radeloze dochter Britt (Kylie Rogers) en sponsor Rob (Chris Sullivan), om te proberen de stukken bij elkaar te brengen.

Natuurlijk is al dit materiaal bedoeld om de film filmischer te maken, want het is niet zo meeslepend om Pratt en Ferguson met elkaar te zien praten als ze niet eens in dezelfde kamer zijn, gefilmd voor Imax of niet. Maar Bekmambetov en cameraman Khalid Mohtaseb, evenals een team van zes redacteuren, hebben de wankele camerabeelden en de handsfree interface samengevoegd tot een visuele ‘surfen op het web’-esthetiek die alleen maar kan worden omschreven als maagkrampen. Ga hier niet te dicht bij zitten: het snelle vegen door bodycam- en mobiele telefoonbeelden op een groot scherm is migraine-inducerend. (Oké, ik denk dat er twee manieren zijn om het te beschrijven.)

Omdat de film iets meer dan 90 minuten duurt, wordt onze slimme detective, die tijdens het hele proces op zijn gevoel en de angstaanjagend invasieve AI-hulpmiddelen heeft vertrouwd, eindelijk van zijn stoel bevrijd in het derde bedrijf, terwijl het kronkelige verhaal verandert in een aanval op Mercy zelf. Tijdens de climax zijn er uitstekende locatieopnamen in het centrum van Los Angeles, gezien door de lens van een bodycam, quadcopter of drone-camera. Het is echter niet genoeg om de esthetiek van de hele film te redden, die op de een of andere manier zowel grijs als misselijkmakend is.

“Mercy” betoogt in essentie dat het de mensen achter de prompts zijn die ervoor zorgen dat kunstmatige intelligentie werkt (of niet). Elke persoon en elk systeem is feilbaar, maar er is geen vervanging voor instinct: kan een robot dat soort intelligentie bereiken? De film presenteert een fabel waarin een agent en een machine hun weg vinden door het doolhof van dit mysterie, waarbij in wezen wordt beweerd dat wetshandhavingsinstanties toegang moeten hebben tot dit soort surveillance, een concept dat nog zieker is dan de wiebelige gevonden beelden.

Je zou het vreselijk vinden om de CO2-voetafdruk van deze AI-proeven. Het is lachwekkend om te suggereren dat de grootste problemen van een Los Angeles in de nabije toekomst met behulp van een door AI aangedreven rechtssysteem een ​​paar sjofele meth-dealers uit Hollywood zouden zijn. Hoe zou de stad überhaupt genoeg drinkwater kunnen hebben als het al die datacenters bedient? Misschien zijn dit de meest pertinente vragen, maar “Mercy” kiest er niet voor om zich ermee bezig te houden.