Meer mensen willen een open relatie, maar dit is de reden waarom velen dit niet volhouden

Open relaties hebben onder jongere volwassenen een culturele opbloei gekregen. In de praktijk zijn ze echter moeilijk te realiseren.

Er is veel gepraat op sociale media waarin mensen in gelukkige, niet-monogame relaties voordelen melden zoals grotere seksuele bevrediging, meerdere diepe partnerschappenen een minder restrictief liefdesleven.

Toch is het verhaal, buiten de tweets, threads en samengestelde Instagram-rasters, iets genuanceerder. A Pew Research-rapport uit 2023 ontdekte dat Amerikanen verdeeld zijn over open huwelijken. Van de ongeveer 5.000 ondervraagde Amerikaanse volwassenen vond 37% open huwelijken volkomen onaanvaardbaar. De jongere generaties waren het er meer mee eens dan wie dan ook: grofweg de helft van de 18- tot 29-jarigen accepteerde een open huwelijk.

Dr. Justin R. Garcia, de uitvoerend directeur van het Kinsey Institute, is in zijn werk ook getuige geweest van de groeiende populariteit van niet-monogamie.

“Mensen hadden het in de jaren zestig en zeventig over swingen, maar de taal en de hoeveelheid aandacht ervoor veranderden, vooral in de afgelopen tien jaar”, vertelde Garcia aan Business Insider, daarbij verwijzend naar Amy C. Moors, een seksualiteitswetenschapper die tussen 2006 en 2015 een gestage toename opmerkte van mensen die zochten naar termen die verband hielden met polyamorie.

Het tonen van interesse en het daadwerkelijk deelnemen aan de activiteit zijn echter twee verschillende dingen. In zijn nieuwe boek ‘The Intimate Animal’ zei Garcia dat onderzoek uit zijn laboratorium van het Kinsey Institute, een van de meest vooraanstaande onderzoekscentra voor menselijke seksualiteit en relaties, ontdekte dat één op de vijf alleenstaande volwassenen in de VS, op de ongeveer 8.700 onderzochte personen, een vorm van consensuele relatie heeft gehad, niet-monogame relatie op een bepaald punt in hun leven.

Als we kijken naar de afgelopen vijf jaar nog een studie van Garcia’s daalde dat aantal echter aanzienlijk, wat suggereert dat “meer mensen het proberen dan besluiten dat het een levenslange relatiestructuur voor hen is”, zei Garcia. “In mijn sociale netwerken is dat ook mijn ervaring.”

Het betekent niet dat ze nooit werken, voegde hij eraan toe. Volgens meerdere onderzoeken “hoewel consensueel open relaties misschien niet voor iedereen werken, of zelfs voor de meeste mensen, zijn er veel mensen voor wie ze prima werken”, schreef hij in zijn boek. Degenen binnen gelukkige niet-monogame relatiesHet gaat bijvoorbeeld psychologisch of emotioneel niet slechter dan tevreden monogame koppels.

“In termen van wie er een goede kandidaat voor is? Mijn brutale antwoord, maar het is eigenlijk waar: zijn het de mensen die het echt willen doen,” zei Garcia. “Het is vergelijkbaar met ‘Wat is de juiste hoeveelheid seks die we zouden moeten hebben?’ Het is zoveel als je wilt.”

Dat betekent echter niet dat open relaties voor iedereen werken. Op basis van zijn onderzoek deelde Garcia de meest voorkomende redenen waarom niet-monogame partnerschappen niet werken.

Er is werk nodig om partners in evenwicht te brengen

Een van de meest voorkomende uitdagingen naar niet-monogame partnerschappen zou onze eigen biologie kunnen zijn.

“We hebben zo’n fundamentele, geëvolueerde drang om intense paarbanden te vormen”, zei Garcia, banden waarvan biologen theoretiseren dat ze ons in de loop van de tijd als soort hebben geholpen. In zijn boek zei hij dat “onze hersenen niet bijzonder geschikt lijken voor het verwerken van intimiteit met meer dan één partner tegelijk”, of het nu een andere romantische partner is of een seksuele affaire. Zelfs bij fantasieën over trio’s, zegt Garcia, is vaker een bestaande partner betrokken.

Als romantiek meestal wordt gedefinieerd door aanhoudende aandacht en inspanning, wordt het moeilijker wanneer een of beide partners andere mensen hebben om zich op te concentreren. Even voorstellen een nieuwe partner Het betreden van een gedeeld huis kan wrijving met een partner veroorzaken, net zoals het overslaan van het diner met een partner om het met een andere partner door te brengen.

Garcia zei dat een van de ‘overheersende redenen’ voor consensuele niet-monogamie het hebben van ‘te veel liefde om te geven’ is. Maar, zo schreef hij, het tegenovergestelde is waar: “De meeste mensen beschikken niet over de biologische, psychologische en sociale hulpmiddelen om van meer dan één persoon tegelijk te houden.”

Extra communicatie kan een afknapper zijn

In zijn onderzoek zei Garcia dat de gelukkigste niet-monogame koppels hetzelfde gemeen hebben: “Ze hebben de neiging om veel te communiceren.”

Een Polycule voor 20 personengebruikt bijvoorbeeld een software-engineerstrategie genaamd “agile scrum” om relatieproblemen op te lossen. Het omvat maandelijkse beoordelingen, discussievragen en actiepunten.

“Zelfs informele polyamoreuze ontmoetingen vergen aanzienlijke inspanning en onderhandeling”, schreef Garcia, inclusief veel communicatie. “Wie heeft meer contact nodig? Minder? Wie voelt zich verwaarloosd? Wie heeft meer tijd nodig met wie? Hoe staat het met elk lid van de polycule en elk van de anderen?”

Sommige mensen vinden dat niveau van frequente, diepgaande communicatie bouwt hun intimiteit op en brengt ze dichterbij. Toch is het voor veel mensen gewoon te veel werk.

Het kan problemen vergroten in plaats van oplossen

In elke gezonde relatie zei Garcia dat er een basiskader is dat je moet volgen: ‘Daar ben ik, daar ben jij, en daar zijn wij.’ Wat de ene persoon gelukkiger kan maken, zoals het hebben van meer romantische partners, kan ervoor zorgen dat de ander zich verwaarloosd voelt.

Om een ​​niet-monogame relatie te laten werken, “wil je allebei je gevoelens van jaloezie kunnen beheersen”, zei Garcia. Bovendien, zo voegde hij eraan toe, helpt het als je er actief van geniet te weten dat je partner bij anderen is.

De laatste reden waarom je in een polyamoreuze of open relatie is omdat je wilt dat het je huidige relatie ‘repareert’. Vaak, zo schreef hij, ‘komen dezelfde problemen die monogame relaties teisteren – niet-overeenkomende libido’s, jaloezie, verveling en meer – vaak naar boven in consensueel niet-monogame relaties.’ Hij voegde eraan toe dat ze zich zelfs kunnen vermenigvuldigen als partners niet met elkaar communiceren of genoeg tijd aan elkaar besteden.

“Zoals een van mijn vrienden, die had geprobeerd een polycule te vormen, me ooit vertelde: ‘Het werkte niet'”, schreef Garcia. “Ik heb zojuist twee vrouwen kwaad gemaakt in plaats van één.”