Margot Robbie’s Fantasy Box Office-flop uit 2025 verdient een tweede blik op Netflix

Het filmpubliek is vaak alleen bereid om liefdesverhalen in bepaalde contexten te bekijken. Als een vleugje pit in een genrefilm (actie, horror, enz.) worden ze over het algemeen verwelkomd. Als onderdeel van een rauw prestigedrama worden ze doorgaans geprezen. En binnen de grenzen van de romantische komedie (ondanks welke kant de nadruk ook wordt gelegd) worden ze gewaardeerd. Toch wordt de romantische fantasiefilm, vooral als deze bijzonder serieus is, vaak belachelijk gemaakt.

Dat was natuurlijk niet altijd het geval. Filmmakers zoals Preston Sturges en vooral Ernst Lubitsch maakten hun carrière op de rug van dromerige drama’s over zwijmelende romantiek voor volwassenen. Helaas heeft de opkomst van cynisme in de afgelopen halve eeuw, gecombineerd met een toename van ironievergiftiging in alle facetten van de popcultuur, ervoor gezorgd dat de romantische fantasie een bijzonder ondergewaardeerd subgenre is geworden.

Om eerlijk te zijn, verdient een film binnen dat subgenre het niet om alleen maar geprezen te worden omdat hij bestaat, en ‘A Big Bold Beautiful Journey’ uit 2025, dat nu op Netflix wordt gestreamd, is niet zonder problemen. De film flopte bij de release in september aan de kassaen de algemene consensus was dat het zeer ongelijk is. In zijn recensie voor /Film beschreef Witney Seibold het als “geen verschrikkelijke film, maar … niet volwassen genoeg om de machinaties van het menselijk hart te begrijpen.” Toch is het ook geen domme film. In plaats daarvan is “A Big Bold Beautiful Journey” een film die intellect probeert te verzoenen met emotie, een thema dat regisseur Kogonada voortdurend aan de orde stelt in zijn films. Hoewel het misschien niet slaagt in zijn verheven doelen, maakt zijn serieuze aanpak het een tweede blik waard.

“Een grote gewaagde mooie reis” is in veel opzichten een typische romantische fantasyfilmover een eenzame man, David (Colin Farrell), en een pessimistische vrouw, Sarah (Margot Robbie), die door een onbekende mystieke kracht op elkaar worden gericht – het kunnen buitenaardse wezens zijn, of een soort magisch autoverhuurbedrijf met een almachtige AI. Uiteindelijk is het doel van de film om deze twee mensen te bestuderen en hun verschillende problemen met zichzelf en de romantische relaties die ze hebben gehad op hun reis naar middelbare leeftijd. Zeker, als je merkt dat je afkerig bent van magisch realisme, is er veel dat je niet leuk vindt aan de film. Bovendien, hoewel er een scherpe eigenzinnigheid in de komedie zit (de F-bom valt nogal wat), kan het lijken te botsen met de lastige productplaatsing, waarvan de aanwezigheid op zijn best ironisch en in het slechtste geval cynisch is.

Maar de sleutel tot het begrijpen en hopelijk waarderen van de film ligt in het begrijpen dat dit geen film is over een wervelwind, een schattige romance tussen twee mensen die elkaar wanhopig willen neuken. In plaats daarvan gebruiken schrijver Seth Reiss en Kogonada het fantasie-element van de film om David en Sarah hun verleden te laten verkennen als een manier om zichzelf te begrijpen en de keuzes die ze hebben gemaakt die hen tot dit punt hebben geleid. Uiteindelijk is dit een romance, niet van verlangen, maar van acceptatie, aangezien David en Sarah deze waarheden delen en elkaar leren kennen op een manier die maar weinig mensen kunnen. Het liefdesverhaal gaat dus minder over het opgaan in een andere persoon, maar meer over de wederzijdse ontdekking dat iemands vermogen (en verlangen) om lief te hebben nog steeds bestaat.

Iedereen die eerder verliefd is geweest, zal je vertellen dat een groot deel van de ervaring meer inhoudt dat je je hart volgt dan je hoofd. Hoewel dat onmiskenbaar waar is, kan het lastig zijn voor degenen onder ons die chronisch overdenken. “A Big Bold Beautiful Journey” is een poging om die cirkel vierkant te maken, en gebruikt zijn fantasie om David en Sarah effectief te bevrijden van de last van hun leven voor slechts een moment, zodat ze ze met een helder oog kunnen onderzoeken. Er is tenslotte een reden waarom het magische apparaat in de film is een veredelde GPS. Hoewel dit de eerste film is die Kogonada niet zowel heeft geschreven als geregisseerd, is er een continuïteit in het thema met ‘Columbus’ en ‘After Yang’ in de manier waarop ‘Journey’ intellect in evenwicht probeert te brengen met emotie. In “Columbus” vonden personages een diepe menselijkheid binnen constructies van beton en staal, terwijl “After Yang” stelde dat kunstmatige wezens een even groot effect op mensen kunnen hebben zoals andere mensen doen.

Hoewel de film iedereen kan aanspreken, voelt hij vooral resonerend voor degenen onder ons, millennials die ons leven vol belofte begonnen en merkten dat we om welke reden dan ook vastliepen. Deze film zegt niet alleen dat het leven zelf een grote, gedurfde, mooie reis is, maar zorgt er in plaats daarvan voor dat de personages (en, bij uitbreiding, de kijkers) proberen zichzelf een beetje beter te begrijpen, wat ertoe leidt dat ze wat meer van zichzelf gaan houden, zodat ze die liefde vervolgens potentieel kunnen delen. Het is tegenwoordig zeldzaam om een ​​film zo onbeschaamd en kwetsbaar te krijgen, en hoewel de oppervlakkige problemen in eerste instantie vervreemdend kunnen aanvoelen, raad ik je aan om te proberen je hart ervoor open te stellen, op zijn minst een beetje.