Nou ja, ze kunnen deelnemen aan Jordan Peterson-discussiegroepen.
Maar dat is geen erg stabiel platform.
Maar als de samenleving de stemmen van jonge mannen niet serieus neemt en we de stemmen en het succes van vrouwen steeds meer onderdrukken, zou ik zeggen…
Ja.
Wiens stem wordt volgens jou serieus genomen?
Precies. Nou, ik denk dat jij waarschijnlijk beter in staat bent om die vraag te beantwoorden dan ik. Maar elke keer Elon Musk doet zijn mond open, mensen nemen dat serieus. Dus ik zou zeggen dat techbro-miljardairs serieus worden genomen. Wie nog meer? Ik weet het niet. Gaan we “influencers” tellen, citeren? Ik denk dat veel podcasters behoorlijk toegewijde volgers hebben. Maar nogmaals, het is erg gebroken.
Ik denk echter dat je het net goed hebt gedaan, en ik werk er momenteel aan terwijl we praten. Iedereen neemt iemands stem serieus. Maar het is een gebroken ecosysteem. We zijn dus allemaal op zoek naar een andere bron van waarheid.
Ja, dat is waar. En dat gebeurde aan het einde van de 19e eeuw met de literaire gemeenschap, die halverwege die eeuw behoorlijk monolithisch was geweest. Aan het eind was het behoorlijk verdeeld. Dus ik denk dat elke keer dat je een nieuwe communicatietechnologie introduceert, je veel verstoring zult krijgen. Laat ik alleen maar de Gutenberg-pers noemen, gevolgd door 300 jaar sektarische religieuze oorlogvoering.
Toen Kate Knibbs van WIRED heb je een paar jaar geleden geïnterviewdzei je: “Ik tel de Verenigde Staten niet buiten beschouwing.”
Nee, en dat ben ik nog steeds niet.
Weet je, iedereen wil een beetje hoop.
In de eerste plaats moeten Canadezen niet boos zijn op Amerikanen.
Vertel dat maar aan de vrouw van mijn vader.
Niet alle Amerikanen deden dit.
Nou, ze is niet boos op mij. Er zijn gewoon veel mensen in mijn leven in Canada die niet meer naar de Verenigde Staten willen komen.
Ze zijn bang.
Ja. Het is moeilijk.
Ja, vooral met dit nieuwe ding dat je vijf jaar aan sociale media-informatie moet meenemen…
Diskwalificatie voor heel veel mensen.
Dus ja, ze zijn bang, ze zijn ongerust en ze willen het risico niet nemen. Dat is niet hetzelfde als boos zijn op alle Amerikaanse mensen, wat gewoon dom is.
Natuurlijk. Ik ben het afgelopen jaar eigenlijk verbaasd over hoe weinig weerstand we relatief gezien zien in de Verenigde Staten. Weet je, werknemers van de grote technologiebedrijven waar we bij WIRED verslag van doen, zijn in wezen het zwijgen opgelegd.
Ze willen niet ontslagen worden.
Ze willen niet ontslagen worden. De leidinggevenden die deze bedrijven runnen, houden chique diners in het paleis met de president van de Verenigde Staten. Elke dag protesteren Amerikanen hier en daar. We hebben soms heel substantiële protesten gezien, maar hoe zou een revolutionair moment in dit land eruitzien?
In de eerste plaats is de weerstand zichtbaar in de peilingen, waarvan u zeker weet dat u ze volgt.
Ja. Natuurlijk.
Ze gingen naar beneden, naar beneden, naar beneden, naar beneden, naar beneden. Dus als je bang bent om ontslagen te worden en de doodsbedreigingen en de rest niet wilt omdat je je in het openbaar hebt uitgesproken, kun je je mening geven via de stembus en in een anonieme opiniepeiling. We zien dat, we zien al die Democraten die gekozen zijn, en we zien de peilingen dalen. Dus het is er. Maar nogmaals, je moet begrijpen dat gewone mensen geen miljardairs zijn en dat ze banen hebben.
