Het grote Queer TV-personage Smackdown is een groots toernooi geïnspireerd door March Madness, waarin 16 iconen van het kleine scherm het tegen elkaar opnemen. Er komt één winnaar naar voren, de rest is aan onze “scheidsrechters” (schrijvers). Volg de concurrentie hier.
“Een!
Unieke sensatie
Elke kleine stap die hij zet.”
Als ik denk aan Waylon Smithers, Jr., waar het nummer ‘One’ uit komt Een koorlijn komt vaak in je op. Ik weet niet zeker waarom, maar het nummer voelt geschikt voor hem. Zelfs De Simpsons parodieerde deze musical in “Treehouse of Horror V”, Smithers was niet opgenomen in de uitzending. Maar alles aan zijn hopeloze toewijding aan Montgomery Burns voelt als een gesynchroniseerde performance, het werk van een doorgewinterde performer die een dun koord danst tussen aanbidding en obsessie, tussen subtiele afbeeldingen van zijn queerness en geïnternaliseerde homofobie.
Om een scène van Smithers te bekijken De Simpsons was altijd een sensatie (zeg ik waswant ik kijk niet meer, maar iemand op straat moet wel. Het is in seizoen 37!). Je wist nooit welke versie van hem je zou krijgen. Hij kan woedend geil zijn voor zijn baas en zich voorstellen dat hij bijvoorbeeld in een verjaardagstaart zit, helemaal naakt, afgezien van een sjerp met de tekst ‘Mr. Burns’, terwijl hij een parodie zingt op Marilyn Monroe’s ‘Happy Birthday, Mr. President’ – of hij kan een verfijnde discodansende, Oscar Wilde-lezende, Streisand-kaartjeshoudende vriend van Dorothy zijn. Weet je wat ik zeg?
De daaropvolgende tekst van “One” beschrijft praktisch de liefde van Smithers voor Mr. Burns: “Eén moment in zijn aanwezigheid / En de rest kun je vergeten. / Want de man is de op een na beste. Voor niemand, zoon. / Ooooh! Zucht! Geef hem je aandacht. / Moet ik het echt zeggen? / Hij is degene?”
Het mooie van Smithers’ obsessie met meneer Burns is dat het de onze weerspiegelt. De komisch kapitalistische folie voor Homer Simpson en soms andere leden van De Simpsons clan, hij is vaak een van de grappigste personages in een bepaalde aflevering. En waarom zou Smithers dan niet verliefd op hem zijn? Waarom zou hij de portretfoto van meneer Burns niet op zijn computer bewaren? Word je blij als zijn baas zijn slaapkamer binnenvliegt en een Nosferatu-rollenspel speelt?
Ik ben opgegroeid op Smithers. Dit was mijn Passagier. Zo heb ik geleerd hulde te brengen aan iemand van wie je houdt. Maar in de adolescentie leren we van veel leraren wie we zijn, en een andere van mij was Willow Rosenberg, de beste vriend van Buffy Summers, de almachtige (en soms duivelse) heks, en de eerste lesbienne die ik me herinner op tv. Of misschien is Willow biseksueel vanwege Oz. Ik kan me nooit echt herinneren waar de chips op dat punt terecht zijn gekomen, qua verhaallijn of qua fandom, maar ik weet wel dat Oz’ vertrek uit de serie verschrikkelijk was, net als de aflevering waarin hij terugkeerde en ontdekte dat Willow en Tara aan het neuken waren, dus ik denk niet vaak aan hun relatie.
Als ik aan Willow denk, denk ik aan Tara. En ik denk aan de insinuaties die deze schrijvers ook moesten uiten, omdat er alleen maar toespelingen op hun romantiek konden zijn. Magie was een metafoor voor lesbische seks voordat het een metafoor werd voor DRUGS, wat helaas een van Willows laagste momenten is in een seizoen dat volgens mij is Buffy’s beste. In seizoen zes had Willow er genoeg van om de sidekick van de hoofdpersoon te zijn, een gevoel dat we allemaal hebben gehad, waardoor ze haar liefde voor magie omarmde. Misschien een beetje te veel. Ze werd een dictator, een magischomaan, en vervolgens nam ze het op tegen Buffy en werd een stoere Big Bad voor de seizoensfinale. Mijn favoriete Willow-afbeelding is eigenlijk Vampire Willow uit ‘Doppelgangland’ van seizoen drie. Maar dat is de Willow van een alternatieve dimensie en niet de canonieke.
