Het grote Queer TV-personage Smackdown is een groots toernooi geïnspireerd door March Madness, waarin 16 iconen van het kleine scherm het tegen elkaar opnemen. Er komt één winnaar naar voren, de rest is aan onze “scheidsrechters” (schrijvers). Volg de concurrentie hier.
Het is november 2008. Ik blader door de kanalen na een zware dag als homoseksuele leerling in de buitenwijk van New Jersey, wanneer ik halverwege de aflevering een show tegenkom waarin twee middelbare scholieren in de badkamer met een vibrator spelen. Ik voel de drang om zelfs nu te blozen, als ik denk aan het hartverscheurende gevoel dat mijn ouders elk moment binnen kunnen komen en me naar iets kunnen zien kijken dat spannender aanvoelde dan welke alledaagse seksscène dan ook. Niet lang daarna, in een show waarvan ik de naam nog niet wist, beginnen twee jongens te spelen Wii-sporten als de één de ander vol op de mond kust. Oh man, ik was verslaafd.
Degrassi: de volgende generatie werd voor mij al snel wat het op dat moment al voor veel jongvolwassenen was geweest: een emotioneel – soms heel intens – tienerdrama waarin echte tieners echte (vaak taboe) onderwerpen bespraken, en ook niet op een prekerige manier. De meisjes en de homo’s waren altijd een centraal onderdeel van het drama. En aan het einde van dat seizoen (het achtste), had ik per ongeluk ontdekt, maakte het belangrijkste vreemde personage in de uitgebreide reeks van de show zijn grote terugkeer. Ik heb het natuurlijk over Marco Del Rossi.
Ik wist toen al waarom ik me zo tot Marco aangetrokken voelde (buiten dat hij hot was, tenminste). Hij was een homoseksuele man die in de kast zat en door de moerassen en uitbundigheden van het leren over iemands vreemdheid in de jaren 2000 navigeerde. Hij was een alternatieve versie van mij, en van zoveel andere homoseksuele kinderen zoals ik. Hij is ongetwijfeld een van de grootste vreemde personages ooit op tv, omdat blijkt dat zijn seksualiteit van nature complex en veelzijdig is. Degrassi bezorgt hem veel (de gaybashing- en hetero-passing-momenten vallen mij echt op) voordat hij later uit de kast komt bij vrienden en familie. Zoals Joan Summers notities in Marco’s Round One-smackdown, waarin hij Mac versloeg Het is altijd zonnig in Philadelphiazijn karakter was eenvoudigweg revolutionair voor opgesloten queer-kinderen overal ter wereld.
Ik zou graag een beroep doen op mijn nostalgie en beweren dat Marco het beste homo-tv-personage aller tijden is – voor alles wat hij voor mij heeft gedaan en voor al die andere jongens halverwege de jaren 2000 die nog niet klaar waren om uit de kast te komen – maar ik heb sindsdien honderden uren televisie gekeken. Zet Marco bijvoorbeeld naast iemand als Annalise Keating, en zijn kansen worden kleiner; de verwachting van het publiek is voelbaar; zijn overwinning is niet langer zo zeker. En niet alleen omdat Annalise zijn moord gemakkelijk kon verdoezelen.
Hoe je weg kunt komen met moord leidt niet met de vreemdheid van Annalise; het wordt heel zakelijk behandeld als onderdeel van haar leven. De vreemdheid van Annalise heeft een wisselwerking met (en veroorzaakt vaak wrijving met) andere cruciale delen van haar karakter. De complexiteit van haar vroegere rechtenstudierelatie met Eve is bijvoorbeeld talrijk: haar geïnternaliseerde schaamte en zoektocht naar stabiliteit in haar carrière, plus haar uiteindelijke beslissing om met een man te trouwen, compliceren haar seksualiteit op een manier die die van Marco nooit wordt ondervraagd. Haar vreemdheid leeft en ademt als onderdeel van haar besluitvorming, terwijl die van Marco lange tijd zijn bestaansreden is.
Over raison d’être gesproken: de titulaire moord rond Annalise brengt haar automatisch een tandje hoger dan Marco. Wees homo, doe misdaadzoals ze zeggen. Oké, ik weet dat sommigen van jullie erop zullen wijzen dat Marco die hele illegale gokverhaallijn heeft, en ja, er is vervolgens wat kleine diefstal en het overtreden van algemene regels, maar de hele karakterboog van Annalise is verwikkeld in misdaad. Annalise doet uitstekend werk door de rechtsgang te belemmeren, getuigen te intimideren, gebruik te maken van chantage, bewijsmateriaal te vernietigen, daders te beschermen… en dat is niet eens een uitputtende lijst. Het is opmerkelijk dat haar misdaad ook vaak als altruïstisch wordt afgeschilderd; ze doet het om dierbaren te beschermen. Annalise tilt een van de meest geliefde 21e-eeuwse slogans van onze gemeenschap naar geheel nieuwe hoogten – en slaagt erin dit te doen zonder een slechterik te worden.
Ik bedoel ook dat het Viola Davis is die dit allemaal levert. Hoe kon je dat niet zeggen moeder en haar tot overwinnaar verklaren?
Het is 2026 en de representatie van homo’s is overal. Er zijn nu honderden Marco’s op tv en volgende week wordt er waarschijnlijk een nieuwe uitgezonden. Maar zwarte biseksuele vrouwen van middelbare leeftijd met een voorliefde voor het verdoezelen van misdaad? Annalise is een klasse apart.
Winnaar: Annaliseren
Volg de wedstrijden van The Great Queer TV Character Smackdown en vul je eigen beugel in hier.
