March Madness Smackdown: Elektra uit ‘Pose’ versus Jack uit ‘Will & Grace’

Het grote Queer TV-personage Smackdown is een groots toernooi geïnspireerd door March Madness, waarin 16 iconen van het kleine scherm het tegen elkaar opnemen. Er komt één winnaar naar voren, de rest is aan onze “scheidsrechters” (schrijvers). Volg de concurrentie hier.

Vraag het aan een willekeurige tv-historicus: John Philip “Jack” McFarland is niet alleen een van de meest canon LGBTQ+-personages die je maar kunt bedenken, maar volgens de eer van Sean Hayes een van de technisch perfectere fysieke komedie-uitvoeringen in de afgelopen drie decennia van sitcoms.

Zie Jack-draai. Zie Jack-strut. Zie Jack poseren. Zie Jack snap! Jack draait zijn hoofd 90 graden en om redenen die jij niet kunt verklaren, is dit het grappigste wat je ooit hebt gezien. Jacks brede sympathieke karakter – als de flikkerende tegenhanger van de titulaire Will – was een belangrijk onderdeel van het meer geaccepteerd maken van een breed spectrum van homogedrag en esthetiek, van normcore tot schreeuwen. (In 2012 verordende de toenmalige vice-president Joe Biden dat Wil & Genade “waarschijnlijk meer heeft gedaan om het Amerikaanse publiek voor te lichten (over de LGBT-gemeenschap) dan bijna alles wat iemand tot nu toe ooit heeft gedaan.” Hoewel komisch overdreven, zagen de VS tussen 1999 en 2006 enkele van de grootste pieken in de voorkeur voor homo’s ooit, volgens het Pew Research Center, en werden binnenlandse partnerschappen tussen mensen van hetzelfde geslacht in Californië gelegaliseerd, slechts een jaar nadat de show debuteerde, samen met een golf van soortgelijke juridische overwinningen in iets van een “Wil & Genade Effect.”) Maar Wills smakelijkheid zonder Jacks shimmes en shakes zou de show tandeloos achterlaten; Vrienden maar in Armani. En Jack was niet alleen een mietje, maar ook een seksuele zus. De onthulling van zulke onverbloemde sletterigheid, geïntroduceerd in een tijd waarin homomannen de afgelopen zeventien jaar seks voor hun leven hadden gevreesd, is mij niet ontgaan. Rond de tijd dat Biden zijn besluit uitvaardigde, had ik een dvd-boxset van seizoen zes Wil & Genade Ik had het uit de koopjesbak bij Borders gered en onder het bed van mijn kindertijd opgeborgen. Het was niet Will die me de verboden talisman liet verbergen, maar Jack. Dat is voor mij een bewijs van hoe radicaal een polsbeweging kan zijn.

Ondanks wat je misschien denkt over de apenpoot van ‘representatie’, was een van de grootste bijdragen van de show aan de cultuur in het algemeen dat na Jack een soort Jack-afstamming kwam: tientallen jaren van fay komische opluchting twink-opvolgers in alle vormen van media die een beetje op Jack lijken, een beetje op Jack lijken. Ze hebben misschien zelfs dezelfde unieke Cher-indruk, die bijna alomtegenwoordiger is dan Cher’s echte, daadwerkelijke spreekstem; als je Cher doet, doe je Jack’s Cher. Maar pas onlangs, als we terugkijken, zien we de toegeeflijke prevalentie van het Jack Archetype in al zijn macht en zijn glorieuze schlock.

In de finale van seizoen 1 van Pose Met de titel ‘Moeder van het jaar’ zit Elektra Abundance Evangelista Wintour in een leuk restaurant en probeert ze te genieten van een zomeravond met haar vriendinnen voordat ze worden geconfronteerd met iemand die alleen kan worden omschreven als een Karen. In een scène die elke vreemde persoon die zich ooit in het openbaar heeft vermaakt, kan herkennen, uit de Karen een geluidsklacht: hoe moet ze van haar diner genieten boven hun ‘raspende stemmen’ en ‘gekakel’ uit? Ze maakt de fatale fout door ze precies daar te registreren: ‘Ik ken een man die zich voordoet als een vrouw als ik er een zie’, zegt ze. “Dit is niet zo’n etablissement.”

Hoewel Elektra het gesprek met hartelijkheid en terughoudendheid heeft gevoerd, staat ze op dit punt op de volle lengte van 1,80 meter van Dominique Jackson. Het is belangrijk op te merken dat ze, zoals het geval is in elke aflevering, er hier verdomd geweldig uitziet: een onberispelijk opgestoken kapsel, een huid als een god, luxueus fuchsia-breisel en een glimlach in haar ogen. Vervolgens leest ze veertig seconden lang, een lezing die zo sprankelend is dat de schroeiplekken zich beide decennia in het verleden uitstrekken. het kanaliseren van de lezingen van onze trancestors, en lichtjaren in de toekomst wanneer RuPaul een gepekeld brein is in een pot die gastheer is Dragrace seizoen 8088. Het is zo atletisch dat ze halverwege moet pauzeren, terwijl ze een roze gemanicuurde vinger tegen de Karen houdt terwijl ze een luxe slok water uit een wijnglas neemt.