Magliano arriveerde in Parijs met een fluitsignaal – een ‘partijdige oproep’ en een ‘intersekse-serenade’ – waardoor de aanwezigheid luider sprak dan de ceremonie. Voor zijn eerste show in de stad opende Luca Magliano AW26 met geluid – scherp, menselijk, enigszins weerbarstig – en zette de toon voor een collectie die fysiek, expressief en zelfverzekerd aanvoelde. De boodschap was vanaf het begin duidelijk: het ging niet om Parijse lak, maar om aanwezigheid.
De kleding speelde als de grootste hits, aangescherpt voor een groter podium. Taxi-jassen en ruime jassen waren gehuld in sjaals en organza die als adem in koude lucht over het lichaam zweefden, waardoor de contouren en het doel vervaagden. Broeken die tegen het been worden gedraaid en aangetrokken, bij de taille worden vastgesnoerd en onderbroken door riemen en losse fragmenten van maatwerk, waardoor functionele details worden omgezet in visuele interpunctie. Alles voelde met opzet gedragen, nooit simpelweg gestyled.
Fabric deed veel van het woord. Tartan – volks en vertrouwd – werd royaal gedrapeerd, terwijl tropisch polyester herwerkt leek met dichte, shearling-achtige afwerkingen die gewicht en textuur toevoegden. Shetland, Harris-tweed en mohair vormden de basis voor de collectie, verlicht door kleuraccenten in naar de jaren 90 neigende kleermakerskleding en twinsets die meer rusteloos dan verfijnd leken. Prints van kristallen glazen en rinkelende sleutels op zijden overhemden knikten naar huiselijke rituelen en persoonlijke ruimte, licht en zonder poespas gedragen.
Parijs werd kortstondig onderdeel van de provincia van Magliano – een stad van nabijheid, lawaai en emotie. Het was een stadsdebuut dat levendig, zelfverzekerd en duidelijk ongefilterd aanvoelde, wat bewees dat Magliano’s taal het beste reist als het luid, tastbaar en onbeschaamd menselijk blijft.
Fotografie met dank aan Magliano.
