Er zijn weinig grotere muzen dan je eigen jeugd. De afgelopen maanden heeft dit idee visuele vorm gekregen op modeshows, met merken van Chanel tot Acne Studio’s met kinderlijke schetsen, vaak ‘naïef ontwerp’ genoemd. De esthetiek geeft de voorkeur aan opzettelijke ruwheid en fouten boven een steriele, gepolijste glans.
Boekomslagen zijn het nieuwste medium om deze trend te omarmen. Krabbels, krabbels, krijtstrepen en stickers: suggestief Lisa Frank en anime-tekenfilms – verschijnen nu op prominente hedendaagse fictie-covers van Gen Z. Hoe kinderachtiger en ongeraffineerder, hoe beter.
De omslagen, die vaak bij literaire fictie geschreven door vrouwen horen, duiden op een bijzonder emotioneel register van naïeve, plakkerige chaos die de jeugd belooft. De beeldtaal herinnert aan een eenvoudiger tijd: een herwinning van een verloren onschuld. Voor millennials en Gen Z-lezers die verzamelobjecten als Labubus, vriendschapsarmbanden en vlinderhaarclips aanbidden, is het normaal dat art direction dit voorbeeld volgt – soms met een ironische twist. Vaak verhult de speelsheid van het ontwerp de malaise van de hoofdpersoon.
De trend van de boekomslag, doordrenkt van nostalgie naar de kindertijd, belooft fictie die worstelt met de pijn van de volwassenheid in een tijdperk van onzekerheid. In haar substapel, Cultuurcriticus en romanschrijfster Natasha Stagg gaf commentaar op de trend en merkte op: “Door het zoeken naar omgekeerde beelden verschijnen er boeken over voorschoolse educatie, het omgaan met angst of migraine, of het leren van een kind om als artistieke ouder buiten de lijntjes te kleuren.” De omslag van de boektrend suggereert collectieve angst over volwassenheid, benadrukt door een culturele fixatie op ‘meisjesjaren’ die de afgelopen jaren tot een golf van online denkstukken heeft geleid.
Het is dan ook passend dat de esthetiek is overgenomen door Gen Z-fictieschrijvers als Honor Levy, wiens paperbackeditie van “Mijn eerste boek” inclusief meisjesachtige hartstickers op een felroze achtergrond. De Y2K-esthetiek roept het dagboek van een jong meisje op. Ondertussen de roman uit 2025 “Ongeschikt” van Ariana Harwicz, over een moeder die haar kinderen verliest tijdens een voogdijstrijd, gebruikt grillige krijtkrabbels op de omslag. In de herfst, McSweeney’s kwartaalzorg zat in een map met een waterwonderland in Lisa Frank-stijl op de omslag. Deze maand bracht Cazzie David een boek met essays uit over de vroege volwassenheid, getiteld “Wanen: van grootsheid, van romantiek, van proces‘ met een omslag die lijkt op een verjaardagstaart voor een kind.
(New Directions Publishing, Penguin-boeken)
Schrijver en cultuurcriticus Drew Zeiba merkte de trend op in zijn juni 2025 Substapel na. “Ik vraag me af of het een beuheid van eerdere of gelijktijdige trends vertegenwoordigt op het gebied van boekontwerp“, schrijft Zeiba via e-mail. “Een stap weg van het gelaagde, het blobby, het schone – naar iets met meer illusie van of toespeling op een id.”
“Niet voor niets ga ik ervan uit dat kleurboeken voor volwassenen beter verkopen dan literaire fictie”, zegt Zeiba. “Het valt mij op dat de tekening met krijt of stift in zekere zin voorlopig is – er zit geen definitieve vorm aan.”
In januari, romanschrijver en Voor altijd tijdschrift mede-oprichter Madeline Cash bracht haar langverwachte debuutroman ‘Lost Lambs’ uit. Het verhaal volgt een gezin dat uiteenvalt te midden van open huwelijken, samenzwering en emotionele onrust. De omslag, ontworpen door Na Song, is voorzien van hangende tekst in blauw krijt en een kleine illustratie van een meisje.
De cover werd sterk beïnvloed door van Henry Darger Viviaanse meisjes. “Ik was gehecht aan dit schilderij van Henry Darger toen ik het boek aan het schrijven was. Ik had het gevoel dat dit een heel nauwkeurige visuele weergave was van kleine meisjes die wegrennen voor totale chaos”, zegt Cash.
“Het kinderachtige krabbelende handschrift is ook een afleidingsmanoeuvre voor enkele van de meer serieuze en sinistere thema’s in het boek”, zegt Cash.
(St. Martin’s Publishing Group, Farrar, Straus & Giroux)
“Na het lezen van Cash’s ben ik getroffen door het feit dat de kinderen in het boek – en kinderen staan centraal in het boek – echt inzichtelijk en transformerend zijn, en dat ‘verloren lammetjes’ in de tekst feitelijk verwijst naar een specifieke groep volwassenen,” voegt Zeiba toe.
Een soortgelijke artistieke logica ligt ten grondslag aan de roman van Sophie Kemp uit 2025: “Paradijselijke logica”, dat de aandacht trok vanwege de verontrustende omslag. De boekomslag is een bestaand schilderij van een in Brooklyn wonende kunstenaar Naruki Kukitageselecteerd door ervaren art director Martha Kennedy met de inbreng van Kemp. Kennedy was ‘Virtual Temptation in Eden’ tegengekomen in een wekelijkse kunstnieuwsbrief genaamd ‘Het is leuk dat.” De afbeelding doet denken aan een kinderkleurboek met donkerdere ondertonen, waarbij verschillende cartoon- en tekenstijlen worden gecombineerd om Adam en Eva in het paradijs weer te geven. Achter hen schuilt een cartoonslang.
Het ontwerp weerspiegelt het memorabele proza. “Deze roman liet een van de meest originele stemmen zien die ik ooit heb gelezen. Ik zou het omschrijven als een psychoseksuele koortsdroom”, zegt Kennedy. “Ik herinner me dat de redacteur het ‘de eerste echte Gen Z-roman’ noemde.”
Kemp herinnert zich dat hij een lange e-mail heeft gestuurd over de inspiratie voor de boekomslag. “Ik wil iets supermaximalistisch. Ik wil dat het een reeds bestaand beeld is. En ik wilde iets doen dat schokkend of gek is”, zegt Kemp. Kennedy presenteerde Kukita’s schilderij en het was liefde op het eerste gezicht voor Kemp.
(New Directions Publishing, Simon & Schuster)
“Kukita’s combinatie van verfijnde schilderkunstige portretten en vlakke grafische anime (vaak in een zeer intense seksuele combinatie) leek een perfecte match voor de toon van deze roman”, zegt Martha Kennedy, art director bij Simon & Schuster.
Voer vervolgens het Comic Sans-lettertype in – een perfect vleugje ironie. “Laten we een lettertype gebruiken dat een beetje verkeerd aanvoelt”, herinnert Kemp zich het voorschrijven. “Ik gebruikte Comic Sans voor het eerst in mijn 35-jarige carrière voor de rest van het type. Ik vond dat dat op zichzelf een soort raar hoogtepunt was”, legt Kennedy uit via e-mail.
Kemp ziet een thematische afstemming tussen haar en de boekontwerpen van Cash. “De boeken van mij en Madeline gaan over naïeve vrouwelijke karakters”, zegt Kemp. “Voor de hoofdpersoon van mijn roman, een extreem naïeve jonge vrouw, is het heel logisch dat de boekomslag past bij de toon die ik heb gecreëerd.”
Terwijl ze in de marketing werkt, herinnert Cash zich een andere trend in boekomslagen die ze ‘boekblob’ noemt. De klodder had aardetinten en bespat jarenlang bestverkochte covers. “Bij elke vorm van virale esthetiek: een van die boeken deed het goed, dus hebben ze elke omslag ontworpen om dat na te bootsen, omdat mensen zich ertoe aangetrokken voelden”, zegt Cash. “Het lijkt erop dat alle inhoud hetzelfde en alomtegenwoordig was. Het is een slechte dienst voor veel van die boeken.”
“Ik wilde heel graag dat het opviel”, zegt Cash over haar eigen cover.
Connors is een schrijver die in Los Angeles woont. Zij organiseert het literaire leesevenement Onbetrouwbare vertellers elke maand bij Nico’s Wines in Atwater Village.
