Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Na De boze doden commercieel succes, wilde Sam Raimi graag samen met Bruce Campbell aan een ander project werken, met hulp van de gebroeders Coen, in de vorm van 1985’s Misdaadgolf. Hoewel dit klinkt als de beste film waar je waarschijnlijk nog nooit van hebt gehoord, kun je deze het beste met behoedzaam enthousiasme benaderen, want wat op papier geweldig klinkt, werkt op het scherm niet helemaal zoals bedoeld. Het is niet zo dat het script niet grappig is, of dat de decorstukken niet ambitieus zijn, maar eerder dat Raimi de film niet mocht monteren vanwege inmenging van de studio. Het eindresultaat is een film die ondanks het betrokken talent onsamenhangend en onvolledig aanvoelt.
Had Raimi en de Coen-broers conceptualiseerden de film later in hun carrière, toen ze meer invloed en creatieve invloed hadden, Misdaadgolf had een meesterwerk van subversieve komedie kunnen zijn. Alle elementen die je ertoe aanzetten zijn aanwezig, maar alles voelt in elkaar geflanst en zonder duidelijk richtingsgevoel. Uiteindelijk is dat ongeveer wat je zou verwachten als je in een duistere, neo-noir misdaadkomedie stapt, geïnspireerd door Hitchcock, gefilterd door B-filmproductiewaarden die volledig leunen op slapstick-humor, alsof je naar een Laurel en Hardy-stukje kijkt dat is uitgerekt tot speelfilmlengte.
Toch is het, als je een fan bent van de filmmakers, een fascinerende creatieve misstap om te zien. Als er niets anders is, kun je een van hun meer obscure titels bekijken, een film die nooit echt de kans heeft gehad om te bloeien bij de release, maar nu wordt aanbeden als de cultklassieker die hij altijd voorbestemd was te zijn.
Een glorieuze puinhoop van intentie versus uitvoering
Misdaadgolf vertelt het belangrijkste verhaal in flashbacks, voorafgaand aan de executie van Victor Ajax (Reed Birney), die tegen middernacht vastgebonden wordt in een elektrische stoel. Je wordt ook getrakteerd op een knaller van een groep nonnen die in een sedan zijn gepropt en richting de gevangenis rennen om redenen die pas veel later zullen worden uitgelegd. Victor houdt vol dat hij onschuldig is en hoopt dat hij de beul kan overtuigen hem te sparen door te vertellen wat er werkelijk is gebeurd voordat hij werd opgepakt en opgesloten.
Victor’s flashbacks vertellen het verhaal achter de moorden waarvan hij wordt beschuldigd, maar gegeven hoe ingewikkeld alles wordt, is het geen wonder dat hij binnen enkele minuten uit zijn sterfelijke spiraal wordt gezapt. Volgens Victor werkte hij als technicus voor Ernest Trend (Edward R. Pressman), de mede-eigenaar van Trend-Odegard Security. Terwijl hij beveiligingscamera’s installeert in het flatgebouw van zijn baas, wordt Victor eropuit gestuurd om zijn droommeisje Nancy (Sheree J. Wilson) op te sporen, die toevallig in hetzelfde gebouw woont. Wat Victor zich niet realiseert, is dat deze boodschap een opzettelijke afleiding is, aangezien hij verondersteld wordt terug te gaan naar de winkel aan de overkant van de straat, zich totaal niet bewust van wat meneer Trend al weet.
De heer Trend heeft zojuist vernomen dat zijn zakenpartner, de heer Odegard, het bedrijf onder hem vandaan probeert te verkopen. Als reactie hierop huurt hij de verdelgers Faron (Paul L. Smith) en Arthur (Brion James) in om Odegard in de winkel te vermoorden. Ondertussen probeert Victor Nancy te charmeren, die openlijk ongeïnteresseerd in hem is, maar verliefd op Renaldo The Heel (Bruce Campbell), een slordige rivaal die van plan is het bedrijf van Odegard te kopen. Door deze driehoeksverhouding, de machinaties van meneer Trend en de bereidheid van de verdelgers om iedereen die op hun pad komt uit te roeien om er zeker van te zijn dat de verkoop niet doorgaat, bevindt Victor zich midden in een moordpartij die steeds slapstick wordt in de uitvoering, maar toch belastend.
Terwijl het gekkenhuis zich ontvouwt volgens Victor’s verslag van de gebeurtenissen, ontdekken we geleidelijk aan wat er die nacht werkelijk is gebeurd. Of hij de waarheid spreekt, wordt echter aan de rechter en de beul overgelaten om te beslissen naarmate de klok dichter bij middernacht tikt.
Het had briljant kunnen zijn, maar we hebben dit in plaats daarvan gekregen
Het meest teleurstellende aspect van Misdaadgolf is dat het alle ruwe elementen bevat die je van een Sam Raimi film geschreven door de gebroeders Coen. Bruce Campbell is een betrouwbare Bruce Campbell, en de slapstick is zo ver in de absurditeit geduwd dat het voelt als een vroege preview van wat de Coens later zouden verfijnen in films als Arizona oprichten En O broeder, waar bent u? Helaas had Raimi dat simpelweg niet de autoriteit hij moest het project volledig op zijn eigen voorwaarden realiseren, en de daaruit voortvloeiende studio-inmenging deed pijn Misdaadgolf veel meer dan dat het hielp.
Terwijl Misdaadgolf Het blijft een leuk horloge dankzij de cast, de vreemde verhaalbeats en de soms uitgebreide decorstukken, maar de afzonderlijke delen komen nooit helemaal op één lijn om een bevredigend geheel te vormen. Het zilveren randje is dat het falen ervan Raimi er direct toe inspireerde om verder te gaan Kwade Dood II na herstel van deze productie. In die zin, Misdaadgolf werd een noodzakelijke opstap die de franchise die we kennen en waar we van houden naar een brutaler, ongeremd terrein duwde.
Had Misdaadgolf bedacht in de jaren 90, 2000 of later, zou het eindproduct waarschijnlijk veel samenhangender zijn geweest. Op dat moment zouden Raimi en de gebroeders Coen voldoende creatieve controle hebben gehad om de absurditeit die in het scenario was ingebakken volledig te omarmen. Toch is het nog steeds een Sam Raimi-film, geschreven door de gebroeders Coen, wat betekent dat je een gezonde dosis ongebruikelijke, donkere humor kunt verwachten die de gevoeligheden weerspiegelt die ze gedurende hun hele carrière consequent hebben getoond. In dit geval gebeurt het gewoon vaker dat het doel wordt gemist dan dat het raakt, wat zorgt voor een rommelig maar onmiskenbaar interessant horloge.
Op het moment van schrijven is Misdaadgolf wordt gratis gestreamd op Tubi.
