Als Of) lafaard hebben restaurantinterieurs de resultaten er ongeveer zo uit kunnen zien van Lilibetdat in september werd geopend en op de plek staat van het herenhuis Mayfair waar koningin Elizabeth II werd geboren en zijn naam ontleent aan haar bijnaam uit haar kindertijd.
Van dat oorspronkelijke huis is geen steen meer over, maar dat heeft Lilibet’s (opgericht door Ross Shonhanex-Nee chef-kok en oprichter van de Bone papa’s ramen imperium) van het leunen op het excentrieke aristo-achtergrondverhaal. De hoofdkamer met zijn overvolle banketten, chintz-gordijnkasten en vouwgordijnen (met dank aan Russell Sage Studio), serveert de blouste Queen Mum-stijl voor een wereld die genoeg heeft van de koude greep van het minimalisme. “Het is oma. Maar op een goede manier”, zei mijn eetgezel en 10 mondiale hoofdredacteur, Sophia Neophitou terwijl ze een stuk serviesgoed met geschulpte randen bewonderde: ‘Zelfs de borden zijn met stroken.’ Dit alles maakt het een heerlijk kampeertegengif voor de saaie, internationale stijl die door zoveel restaurantruimtes wordt aangenomen. Hier eten is een evenement.
Bij Lilibet begroet een rij geschilderde hondenportretten je terwijl je naar beneden loopt naar de badkamer, een Wedgewood-blauwe lekkernij, compleet met wit ‘bruidstaart’-pleisterwerk met achtergrondmuziek – een rinkelend paleis in alle opzichten. Het damestoilet heeft ook een van die magische spiegels waardoor je er mager uitziet, en dat is maar goed ook, want het eten is hier rijk aan smaak en calorieën en net als het interieur is het meer dan een beetje excentriek.
Er staat een broodje haasbiefstuk op het dessertmenu. Waarom? Het idee kwam blijkbaar uit Portugal, waar het niet ongebruikelijk is om een stevige maaltijd af te sluiten met een stevige borrel. Waar het ook vandaan komt, het gerecht is een malse, hapklare, zoute umami-verrukking. “De koortsdroom van een eiwitpapa”, verklaarde mijn collega Garth, die na twee gangen wild genoeg was om het te proberen.
De steunpilaar van het menu van Lilibet is vis, en alles wordt geserveerd met theatrale flair. Deze plek breekt nooit karakter. Als die van Lilibet een persoon was, zouden ze permanent aangeschoten zijn goed leven. Onze groep van vier glipte in een overvolle banket en bestudeerde het menu. Niemand had zin in oesters, zelfs niet in oud rundervet en zeewierboter. In plaats daarvan kozen we voor een mooi rauwkostbord met kunstig uitgestalde rauwe seizoensgroenten, baba ghanoush, groene chili-taramasalata en een meer ansjovisdip. Het kwam met dinky barbajuan gevuld met spinazie, gruyere en citroen. Als je zin hebt in fotogenieke hapjes, dan is dit jouw ding, Lilibet’s kan het verzorgen. Mini-krabtaartjes en kleine spiesjes tonijn zorgen ervoor dat ons feest kan beginnen (had ik al gezegd dat het mijn verjaardag is?). Ik heb nog nooit een ansjovis-éclair gehad. Bij Lilibet bestel je het per stuk en wordt een microdeegje, zo lang als je pink en voorzien van een fijne ansjovisparfait, geserveerd op wat lijkt op een individueel glazen presse-papier. Hij poseert voor een Instagram-selfie en is dan in één gulzige hap verdwenen.
Qua hoofdgerechten zijn er tal van bekende visgerechten, van een verleidelijke zeetong met Café de Paris-boter tot Cornish-tarbot met Pil Pil-saus, maar de rijkdom van de smaken en de flair van de presentatie halen dit uit het rijk van eenvoudig comfortfood. Ik kies voor de kreeftspaghetti – een bijna slaapverwekkend rijke tomatenpasta, gegarneerd met royale plakjes vlees. Garth (ook bekend als Protein Daddy) had de kalfsholstein gegarneerd met een gebakken ei. Sophia werkte een goddelijk gepresenteerd bord gegrilde kip met gegrilde tomaten, kappertjes en basilicum af. Paul slokte de gefrituurde goujons op, geserveerd met een zoetzure citroenmayonaise. ‘Neem een visstick, maar maak hem koninklijk’, verklaarde hij. Voor op tafel bestelden we de pittige verse pasta met chili-limoenboter en parmezaanse kaas, een knapperige Romaine-salade met Caesar-dressing en de beroemde puree van Lilibet, vergezeld van een scheutje schaaldierenbisque en kreeftenvlees.
Die van Lilibet is onbeschaamd theatraal. Als pudding deelden we naast de steak sandwich een koepelvormige prinsessencake, bedekt met chlorofylgroen glazuur, appeltaart en een cheesecake met aardbeien en vanille.
Lilibet’s is erg Engels, maar ook erg Vegas. Het zorgt voor een show. Kom niet alleen. Het eten is veel te lekker voor een rustige lunch en haast je niet (vanaf 8 maart is het geopend voor de lunch op zondag). Kom met vrienden, laat u vermaken door de rijkdom van het eten, de bordjes met ruches en het goddelijke kamp van dit alles.
Fotografie met dank aan Lilibet.
