Waarom u TechRadar kunt vertrouwen
We besteden uren aan het testen van elk product of elke dienst die we beoordelen, zodat u er zeker van kunt zijn dat u het beste koopt. Lees meer over hoe wij testen.
Voordat ik in detail ga beschrijven wat een verhalend avonturenspel is Het leven is vreemd: reünie zo flagrant, ik denk dat het belangrijk is om duidelijk te maken dat ik van deze serie hou en dat mijn problemen met de nieuwste aflevering niet het gevolg zijn van pure boosaardigheid, maar eerder voortkomen uit een verlangen om terug te keren naar de duizelingwekkende hoogten van Het leven is vreemd en het uitstekende vervolg Het leven is vreemd 2.
Beoordelingsinformatie
Platform beoordeeld: PC
Beschikbaar op: PS5, Xbox-serie X|S, pc
Releasedatum: 26 maart 2026
De franchise wordt nu mogelijk ondersteund door een nieuwe studio, Deck Nine, (de studio achter de enigszins teleurstellende spin-off Het leven is vreemd: vóór de storm) in plaats van de oorspronkelijke makers Don’t Nod (die sindsdien de sublieme spirituele opvolger hebben uitgebracht Verloren records: Bloom & Rage) maar het team toonde een ongelooflijke belofte met zijn deelname aan 2021 Life is vreemd: ware kleuren.
Het was niet perfect, maar het leverde toch een goed geschreven, emotioneel verhaal op met een cast van redelijk gedenkwaardige personages en een perfect gerealiseerde, prachtige setting.
Gezien hoe dit op zichzelf staande verhaal werd ontvangen, begrijp ik eenvoudigweg niet waarom Deck Nine Max Caulfield (de hoofdpersoon van de eerste game) terug wilde halen voor de rampzalige jaren van 2024. Dubbele belichtinglaat staan verdubbelen door haar jeugdvriendin (en laten we eerlijk zijn, praktisch canon love interest), Chloe Price, ook aan deze nieuwe inzending toe te voegen.
Neem je taart
Als er één woord is om te beschrijven Bijeenkomsthet is “laf”. Dit is niets minder dan een gênante poging om het daarna goed te maken met de fans Dubbele belichtingzo slordig uitgevoerd dat het mij zelfs kon irriteren als iemand die de richting waarin het spel ging in het minst niet kon waarderen. Het probleem is dat er sterk wordt vertrouwd op retconning, waarbij vrijwel elke gebeurtenis in de tweede helft van de game binnen enkele minuten volledig ongedaan wordt gemaakt.
Bijeenkomst begint met de vraag om enkele van uw keuzes samen te vatten Dubbele belichtingmet wie je bijvoorbeeld hebt gekozen om te daten, naast enkele belangrijke beslissingen van Het leven is vreemd 1, zoals of je Arcadia Bay of Chloe hebt gered. Wat verandert dit precies? Vrijwel niets, aangezien al snel wordt onthuld dat je buiten het scherm de relatie met je gekozen liefdesbelang hebt verbroken in een handvol maanden tussen de inzendingen, en dat de destructieve wereldveranderende gebeurtenissen in de finale van de laatste game allemaal zijn vergeten dankzij een handig wijdverbreid geval van wat de personages ‘stormgeheugenverlies’ noemen.
U herinnert zich misschien dat Safi Llewellyn-Fayyad, een vriend die antagonist werd, zich afsloot Dubbele belichting door te beloven door het land te reizen en een team van superkrachtige individuen te creëren als een soort hipster-wrekers, maar dit alles wordt snel weggewuifd door de simpele verklaring dat ze het opgaf en na een paar weken thuiskwam.
Ook jouw beslissingen uit de eerste game doen er niet toe, aangezien het blijkt dat beide mogelijke tijdlijnen zijn samengevoegd tot één dankzij de bovennatuurlijke gebeurtenissen uit de vorige inzending. Niet alleen Chloe is springlevend, maar de hele stad Arcadia Bay en al haar inwoners zijn volledig intact.
Het ondermijnt volledig de ernst van een van de meest memorabele beslissingen, niet alleen in de serie, maar in de hele gamewereld, en de hele reden waarom velen (waaronder ikzelf) in de eerste plaats verliefd werden op deze titels. Ik begrijp wel dat veel fans waarschijnlijk blij zullen zijn met het idee dat iedereen een happy end krijgt, maar het is goedkoop en, eerlijk gezegd, niet het soort keuze dat een studio zou moeten maken voor een verhaal dat ze oorspronkelijk niet eens hebben gecreëerd.
Tinder doos
Ik zou dit grotendeels kunnen vergeven als Bijeenkomst had nog steeds een behoorlijk mysterie in de kern, wat helaas niet het geval is. De belangrijkste reden is dat Max’s geliefde Caledon University op het punt staat in rook op te gaan dankzij een soort brandstichting, en het is aan haar om haar tijdige krachten te gebruiken om terug in de tijd te reizen om het probleem te repareren.
Natuurlijk is haar dubbele belichtingskracht van de laatste game volledig vergeten en vervangen door terugspoelen a la Het leven is vreemd 1. De mogelijkheid, waarmee ze de tijd een korte tijd kan terugspoelen, lijkt erg handig bij speurtochten, maar wordt nauwelijks gebruikt en voelt uiteindelijk als een bijzaak.
Er zijn ook meerdere momenten waarop het van pas kan komen, zoals een pijnlijke reeks waarbij je een reeks personages afleidt om stiekem de inhoud te inspecteren van de mappen die ze bij zich hebben. Er is letterlijk niets dat Max ervan weerhoudt om simpelweg de mappen te pakken (die allemaal gewoon op tafels liggen) en er een kijkje te nemen voordat hij een paar minuten terugspoelt. Sterker nog, ze doet letterlijk wat ik later beschrijf om iemands tas in handen te krijgen, dus ik kan alleen maar aannemen dat de studio in dat geval de mogelijkheid niet in overweging heeft genomen of gewoon de looptijd wilde verlengen.
Ik neig naar het laatste, omdat opvulling ook elders een thema is; het mysterie vordert in een pijnlijk langzaam tempo totdat Max een kamer binnenloopt en de belangrijkste gebeurtenissen uit het verhaal letterlijk aan haar (en bij uitbreiding aan de speler) wordt uitgelegd in een magische reeks van bewegende beelden.
Er is ook geen vreugde bij het verkennen, omdat de omgevingen levenloos en steriel zijn met lelijke verlichting die helemaal geen gevoel van sfeer uitstraalt – een verre schreeuw van de mooie, schilderachtige uitstraling van de eerste twee games of zelfs de warme, gezellige uitstraling van Ware kleuren.
De meeste worden rechtstreeks geporteerd Dubbele belichtingdus ze voelen al behoorlijk muf aan, en dat is voordat je zelfs maar bedenkt dat ze deze keer massaal zijn gekapt. De quad van de universiteit heeft nu bijvoorbeeld geen toegankelijke gebouwen ernaast (verklaard als gevolg van stormschade, hoewel er weinig zichtbaar is omdat daarvoor de modellen veel moeten worden veranderd), wat je vermogen om te verkennen echt belemmert.
De opbouw van de wereld is in het algemeen een groot probleem. Niets aan het verhaal voelt echt aan, met ongemakkelijke interacties die soms bijna Lynchiaans lijken. Niemand bespreekt ooit iets anders dan wat direct relevant is voor Max’ begrip van het belangrijkste mysterie dat, gecombineerd met de afschuwelijke gezichtsanimatie en enkele verontrustend onvoltooide momenten waarbij de camera vervaagt naar zwart of wegdraait om te voorkomen dat je nogal complexe scènes moet laten zien, de indruk wekt van een wereld die wordt bevolkt door slecht functionerende animatronics in plaats van door echte mensen.
Vermiste personen
Deck Nine wil duidelijk afstand nemen van Dubbele belichtinghoewel gezien hoeveel van de belangrijkste personages uit de game hier nog steeds verschijnen, het handjevol afwezigheden pijnlijk duidelijk is. De opmerkelijke student Diamond Washington ontbreekt volledig in actie, net als Max’ vriend en collega-docent, Gwen Hunter.
Omdat ze uit haar universiteitsbaan is verjaagd dankzij een misverstand in de vorige game, is het niet terugbrengen van Hunter in een inzending die zo slaafs toegewijd is aan het creëren van het perfecte ‘happy end’ een enorme gemiste kans, en vooral pijnlijk gezien de parallellen in de echte wereld met transgendervrouwen die uit de academische wereld worden gepest.
Dan is er Chloë. Ik kan niet doen alsof dat deel van mij niet blij was toen ze bij Max binnenstormde op zoek naar antwoorden over de vreemde visioenen die ze had, en al snel wegzonk in de omhelzing van haar voormalige (vriendin)vriendin. Het is alsof ze nooit is weggegaan, en daarin schuilt de moeilijkheid. Op bijna dertigjarige leeftijd is ze nog steeds een punkrock-rebel met een ‘blijf bij de man’-houding, maar dit komt niet over als een authentieke volwassen Chloe, maar eerder als een onoprechte kopie van haar kindzelf.
Moeten we echt geloven dat haar traumatische verleden en de jaren op de openbare weg haar na meer dan tien jaar nauwelijks hebben veranderd?
Vergelijk dit met de manier waarop Verloren records: Bloom & Rage gaat met groot succes om met het idee van ouder worden, vooral door de presentatie van Nora, een even cool personage als een tiener en de voornaamste liefdesbelangen van veel spelers in dat spel. Het is ongemakkelijk als de volwassen Nora arriveert en een gemakkelijke conformist blijkt te zijn, maar deze volkomen geloofwaardige evolutie dwingt je om je relatie met haar opnieuw te evalueren en werpt een nieuw licht op zowel je verleden als toekomstige interacties.
Ik beweer niet dat Chloe op welke manier dan ook onherkenbaar terug had moeten komen, maar een stukje ontwikkeling om te wijzen op een bestaan buiten de plot van deze serie zou een heel lange weg hebben afgelegd om haar geloofwaardiger te maken.
De segmenten waarin je daadwerkelijk als Chloe kunt spelen, zijn ook teleurstellend in het grote geheel. Haar vermogen om terug te praten, voor het eerst geïntroduceerd in Vóór de stormis massaal uitgekleed. Oorspronkelijk een manier om tegenstanders te slim af te zijn met grappige comebacks door zorgvuldig na te denken over wat ze zojuist hebben gezegd, gaat het nu om het selecteren van de juiste optie op basis van informatie die je steevast onmiddellijk van tevoren werd getoond.
De behandeling van de monteur is eerlijk gezegd emblematisch voor deze hele affaire: een oppervlakkige imitatie van dingen die in het groot uit veel betere games zijn gehaald. Als je volledig geniet van een nieuw Het leven is vreemd Als de game erop neerkomt dat je je favoriete personages op een niet overtuigende manier als actiefiguren rondgegooid ziet, dan zit je hier helemaal op je gemak. Voor degenen onder ons die verliefd zijn geworden op de spellen Wat hun verhalen betreft, hoop ik dat wat de studio vervolgens gaat plannen het nieuwe begin vertegenwoordigt dat deze serie nu zo hard nodig heeft.
Moet ik Life is Strange: Reunion spelen?
Speel het als…
Speel het niet als…
Toegankelijkheidsfuncties
Het leven is vreemd: reünie heeft een bewonderenswaardig uitgebreid pakket aan toegankelijkheidsopties.
Dit omvat een reeks voorinstellingen voor slechtziendheid, lage motoriek, lage audio of lage sensorische profielen, plus een groot aantal individuele instellingen. Belangrijke opties zijn onder meer de mogelijkheid om langere beslissingstijden mogelijk te maken voor belangrijke keuzes (hoewel er nogal wat van zijn in de game), het markeren van belangrijke objecten en items waarmee in de wereld interactie mogelijk is, en zelfs het overslaan van gameplay-sequenties indien gewenst.
Ondertitels zijn gedurende het hele spel beschikbaar en kunnen naar wens worden aangepast in het UI-menu. Er zijn meerdere lettertypestijlen, opties voor tekstgrootte en de mogelijkheid om een ondertitelachtergrond in te schakelen om ze gemakkelijker leesbaar te maken.
De game biedt ook een reeks schakelbare triggerwaarschuwingsschermen, die je kunnen waarschuwen voor dood, bloed, zelfmoord, geweld, intense effecten, drugsgebruik, seks en scènes met hoge helderheid. Er kan ook een aparte waarschuwing voor harde geluiden worden ingeschakeld.
Hoe ik Life is Strange: Reunion heb beoordeeld
Ik heb voltooid Het leven is vreemd: reünie in ongeveer 12 uur op mijn pc, een 5070 Ti-aangedreven model van retailer Scan. Het heeft een compacte Corsair 2000d RGB Airflow-behuizing, Asus ROG Strix B860-I moederbord, Intel Core Ultra 7 265K-processor, een 2TB WD Black SN770 SSD, 32GB DDR5 Corsair Vengeance RAM en een Asus Nvidia 5070 Ti grafische kaart.
Hierdoor kon ik de game soepel spelen op de hoogste grafische voorinstelling van 1080p, hoewel het er nog steeds niet zo geweldig uitzag. Ik speelde met mijn gebruikelijke Razer DeathAdder V4 Pro-muis en Cherry XTRFY K5V2-toetsenbord, plus Logitech-desktopluidsprekers voor audio.
Voor het eerst beoordeeld in maart 2026
