Aan het begin van de Olympische Winterspelen 2026 Milaan CortinaAmerikaanse kunstschaatser Amber Glenn sprak op een persconferentie over het inzetten van haar platform als Olympiër ter ondersteuning LGBTQ+ rechten. “Het is niet de eerste keer dat we als gemeenschap samen moeten komen”, zei ze. “Ik hoop dat ik tijdens deze Spelen mijn platform en mijn stem kan gebruiken om mensen aan te moedigen sterk te blijven.”
Een paar dagen later plaatste ze een Instagram-verhaal waarin ze zei dat ze “een angstaanjagende hoeveelheid haat/bedreigingen” had ontvangen na de reacties op sociale media. “Ik heb nog nooit zoveel mensen gehad die mij kwaad wensten, alleen maar omdat ik mezelf was en me uitsprak over fatsoenlijk zijn,” vertelde ze aan NPR.
Glenn ging verder goud winnen als onderdeel van het Amerikaanse kunstschaatsteam – en ze heeft nog steeds verschillende individuele evenementen in het vooruitzicht – maar de reactie op haar opmerkingen laat een echte wrijving zien tijdens de Spelen van 2026 als het gaat om het vieren van queer-atleten en het blootstellen van hen aan spot.
Bijna 50 LGBTQ+-atleten doen mee aan de Winterspelen, volgens OutSports. Dat cijfer lijkt misschien klein vergeleken met de Ongeveer 2.900 concurrentenmaar vergeleken met de afgelopen jaren, toen elke atleet de krantenkoppen haalde, is het enorm.
Het toenemende aantal queer-atleten komt ook in een tijd waarin het vermogen van transgenders om aan sport deel te nemen nog steeds fel wordt betwist. Een jaar geleden ondertekende de Amerikaanse president Donald Trump een uitvoerend bevel transatleten verbieden uit de vrouwensport. Naar aanleiding van dat bevel verbood het Amerikaanse Olympische en Paralympische Comité transvrouwen om deel te nemen aan vrouwensporten. Amerikaans hockey onlangs heeft zijn beleid van 2019 teruggedraaid waardoor transatleten konden spelen, zelfs in zogenaamde ‘beer league’-wedstrijden.
“Het beschermen van vrouwencategorieën is een van de belangrijkste hervormingen die we zullen nastreven”, vertelde Mark Adams, woordvoerder van Kirsty Coventry, voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité, op een persconferentie op 7 februari.
Dinsdag de Zweedse skiër Elis Lundholm werd de eerste openlijk transatleet die meedeed bij de Winterspelen. Lundholm, die meedoet in de damescategorie, kreeg bij de geboorte een vrouw toegewezen en identificeert zich als man. Lundholm vertelde verslaggevers dat hij niet veel aan zijn historische moment heeft gedacht en zich in plaats daarvan op zijn sport concentreert. Britse skiër Tess Johnson vertelde Associated Press dat het “geweldig” is. Lundholm deed als eerste transatleet mee aan de Winterspelen. “Ik bedoel, we zijn hier om te skiën, we zijn hier om plezier te hebben, en dat is precies wat we doen,” voegde ze eraan toe.
Deze toegenomen belangstelling voor LHBTQ+-atleten komt als volgt Verhitte rivaliteitde razend populaire Canadese show over twee hockeyspelers in de kast met veel nieuwe fans aan de sport. HBO Max bracht de show deze maand uit in Italië.
Op het veld in Milaan en Cortina d’Ampezzo zoeken queer atleten en fans naar dezelfde acceptatie. In Milaan kunnen ze dat vinden bij Trots huiseen ontmoetings- en discussieruimte die open is voor de hele stad in het MEET Digital Culture Center. Pride House werd voor het eerst georganiseerd tijdens de Spelen van 2010 in Vancouver, British Columbia en is bedoeld als een veilige plek voor queer mensen die van over de hele wereld komen om naar de Spelen te kijken. Elke dag biedt het centrum een plek om wedstrijden te bekijken en deel te nemen aan vergaderingen, optredens en sociale evenementen.
“Pride House is geboren als een veilige plek, vooral voor atleten die uit landen komen waar het niet gemakkelijk is om buiten te zijn”, zegt Alice Redaelli, president van CIG Arcigay Milano, die samen met verschillende andere queerorganisaties Pride House hielp organiseren. “Sport is een van de werelden waarin we nog steeds moeite hebben om als LHBTQIA+-mensen naar voren te komen, waar concepten als gender en machismo domineren.”
Het hebben van meer atleten zou de weg kunnen vrijmaken voor meer acceptatie van queer-deelnemers bij toekomstige Spelen, waar lokale wetten deze vrijheden garanderen. “In Sotsji was het in 2014 bijvoorbeeld niet mogelijk om het Pride House te organiseren vanwege het repressieve beleid van Rusland”, zegt Redaelli.
