Elke keer dat Laura op bezoek kwam, documenteerde ze de levende, ademende routines van het leven, de manier waarop behang verandert en vergaat, de manier waarop sommige straten hetzelfde blijven, de eeuwige cycliciteit van de natuur. Op één foto beloven het melkachtige schuim van zeewater op het strand keer op keer terug te keren, net als Laura, die altijd terugkwam naar Sheppey. Sommige plaatsen die Laura zich als kind herinnert, bestaan niet meer, zijn achtergelaten om te verdwijnen of zijn voorbestemd om in verval te raken als gevolg van de modernisering. “Sheppey zelf, afgesneden van het vasteland van Kent, wordt geconfronteerd met uitdagingen van ontberingen, waarbij de wijk Sheppey East onlangs tot de top 1,5 procent van de meest achtergestelde gebieden van het land behoort”, zegt Laura. “Een grimmige realiteit voor de gemeenschappen van deze badplaatsen. Ik vond het belangrijk om de directe locaties rondom het huis gedurende dat decennium vast te leggen, als een verslag van cultuur en samenleving in bredere zin.”
Het boek werd negen maanden lang in Laura’s donkere kamer gemonteerd, maar het bewerken was een grotere uitdaging dan het fotograferen, vanwege de kwetsbaarheid van de beelden en het zware curatoriale proces. Samen met haar partner Thomas (van Guest Editions) stelde het tweetal de eerste montage samen en vond een natuurlijke volgorde, gedreven door de verhaallijn van het leven van haar grootouders in chronologische volgorde. “Ik wilde dat het boek zou aanvoelen als een object dat zou kunnen bestaan binnen het tijdperk en de stijl van het huis”, vertelt Laura. “Ik heb me altijd voorgesteld dat het oranje of groen zou zijn, zoals de gordijnen die mijn oma had gemaakt. We vonden de exacte tint in een Windsor-doek om het boek te bedekken. Op de omslag staat een kleine tip-in-foto van een muur die we als kinderen als doel gebruikten om te voetballen. Op de achterkant van het boek, in goudfolie, staat de titel: Dicht bij huis.”
Gedreven door “een instinctieve behoefte aan aanwezigheid”, is de uitdaging van Dicht bij huis was om meer aandacht te trekken, de sterfelijkheid het hoofd te bieden en de liefde te eren die Laura en haar familie delen. Naarmate het project vorderde, begon de gezondheid van de grootouders van de fotografen achteruit te gaan en verhuisden ze naar beneden, naar de woonkamer. Het leven dat ze kenden begon te veranderen. Een focuspunt in het boek, het krijgsbed, is gedurende het hele decennium te zien – de kijker is getuige van het ongedaan maken en uiteindelijk leegmaken ervan. Maar iets aan de zon op deze foto’s suggereert dat ze er nog steeds zijn en die kamers, de natuur, het water in beslag nemen – in genezende stralen, die vertrouwde omhelzing van licht.
