Sinds ik de filmpremière in Park City zag, moest ik je deze vraag stellen, omdat ik gewoon gevloerd was, zo opgetogen over het einde. Het zorgde ervoor dat het geheel voor mij samenkwam, vooral het gebruik van The Verve’s “Bitter Sweet Symphony.” Ik begon in de lucht te slaan toen ik die tonen begon te horen. Wat was de beslissing die tot die naalddaling leidde? Was er ooit druk of bezorgdheid over: “Moeten we in plaats daarvan een nummer van Charli gebruiken?”
Ik ben zo blij dat je deze vraag stelt, want ten eerste ben ik heel dankbaar dat het einde zo voor je is beland. Ik werd er echt blij van. Maar ja, oké, er zijn een paar echt… Ik ben echt blij dat je hiernaar vraagt. Er zijn een aantal redenen waarom ik denk dat “Bitter Sweet Symphony” het perfecte einde was. Eén, grappig genoeg, ‘Bitter Sweet Symphony’ was een beetje … ik bedoel, ik hou al zo lang van dat nummer. Ik hou al zo lang van de videoclip. De Walter Stern-muziekvideo. Het is een ongelooflijke video. Grappig genoeg was die video een van de belangrijkste referenties die ik had voor ‘360’, de videoclip, waarin het lijkt alsof iemand loopt met een vreselijke houding. Begrijp je wat ik bedoel? Ongehinderd door de wereld om hen heen. En eigenlijk heb ik daar veel op ingezet. Ik heb dat eigenlijk nooit aan iemand hoeven vertellen, maar dat was een van onze belangrijkste referenties voor ‘360’.
Dus het was iets dat ik in mijn achterhoofd hield als een stukje ethos voor de ‘Brat’-houding, begrijp je wat ik bedoel? Maar toen we er weer over nadachten, zijn er nog een aantal andere redenen (…) Ik heb het gevoel dat het een video is waarin Londen op een heel coole manier wordt gepresenteerd. En ik verwees er altijd naar terug als ik met Sean sprak over: “Ik hou van de manier waarop Londen er in deze videoclip uitziet, dat het er een beetje rommelig en groezelig uitziet.” Dat was dus ook weer een referentie voor ons daar.
Toen ik uiteindelijk bij het einde van ‘The Moment’ kwam, denk ik dat ‘Bitter Sweet Symphony’ zo’n enorm, enorm nummer is dat het duidelijk een cool en emotioneel nummer is, maar dan heeft het een ervaring in het leven gehad waarin het zo enorm is geworden dat het door tijdperken van extreem cool is gegaan, om vervolgens overspeeld te worden, om weer cool te zijn. En het heeft al die levens meegemaakt, waarin het op dezelfde manier verder ging dan populair zijn.
Wat ik ook heel interessant vond, is dat The Verve lange tijd helemaal geen geld aan dat nummer kon verdienen, omdat het deze sample van The Rolling Stones gebruikte. En ik vond dit zo’n interessant verband met het idee van het eigendom van kunst en wie de eigenaar is van kunst, en het was vreemd genoeg zo thematisch verbonden met onze film. Dus als ik dat aan het einde zeg, denk ik dat het een groot deel van de hoofdthema’s van onze film heeft samengevat. We konden de rechten erop krijgen omdat ik denk dat het nog maar een paar jaar geleden was. Ze waren feitelijk in staat om opnieuw de rechten op het nummer te krijgen en er royalty’s van te krijgen. Charli schreef een brief aan Richard Ashcroft en hij was heel blij dat we het nummer gebruikten, wat echt gaaf was.
Ja, het is een super emotioneel nummer, en het heeft ook de vloek dat het zo overspeeld wordt en zo in de tijdsgeest, maar ook daarbuiten. En dan natuurlijk die grappige relatie met eigendom, waar we in onze film mee spelen. Op dezelfde manier, als we naar AG (Cook)’s remix van “I Love It” gaan, is dat opnieuw het enige andere soort naalddruppel in de film. Maar het is opnieuw een nummer dat eenzelfde soort relatie heeft gehad met creatief eigenaarschap. Charli schreef dit nummer voor Icona Pop. Het was heel lang een Icona Pop-nummer. Nu is het weer een beetje Charli’s liedje, maar het is allemaal een beetje modderig en een beetje wollig. Dus ik vond het heel cool om deze twee nummers achter elkaar te hebben die een grappig leven en een relatie met krediet, creatief eigendom en dat soort dingen hebben gehad. En we vonden het ook cool dat er nooit… alle muziek in de film een partituur is, ofwel de partituur van AG, ofwel Charli die een nummer oefent, dus het wordt enigszins diëgetisch gehoord. Ik vond het wel cool om te eindigen met een nummer dat niet van haar was. Het was ook een ander soort – welk woord zoek ik – een soort emancipatie van ‘Brat’. (lacht)
‘The Moment’ is nu in de bioscoop.
