Je hoeft geen sadist te zijn om ervan te genieten zeer onflatteuze bodycambeelden van de recente arrestatie onder invloed van Tiger Woods. Zelfs voordat rekening wordt gehouden met iemands persoonlijke gevoelens over de weergaloos talentvolle maar voorbij zijn beste atleet, of hun gevoelens over dronken chauffeurs in het algemeen, zijn de foto’s internetgoud en lenen ze zich gemakkelijk voor memes En grappen.
Toch zit er een onsmakelijke nasmaak aan dit leedvermaakfeest. Het is dezelfde gameachtige smaak die vorige maand in de release werd gebakken bodycambeelden van de arrestatie van Justin Timberlake in 2024ook voor rijden onder invloed. Hoewel het een goedkope dopamine-hit kan zijn als je naar beroemde mensen kijkt met goed beheerde publieke beelden in een situatie waar ze geen controle over hebben – vooral als het een beroemd persoon is die je niet bepaald goedkeurt, om welke reden dan ook– deze lugubere vorm van entertainment heeft een hogere prijs dan veel waarnemers zich realiseren of toegeven. Wat het virale fenomeen ons kost, is de impliciete afspraak dat, op een hele slechte dag, iedereen de volgende kan zijn.
Het is surrealistisch om te zien hoe een instrument van politieverantwoording een wapen wordt om de mensen onder toezicht te schande te maken. Het in de tabloid plaatsen van arrestatiebeelden is echter geen recente ontwikkeling; de dashcam-video van de arrestatie onder invloed van Reese Witherspoon in 2013 was bijvoorbeeld zo’n overdreven spektakel, dat het zelfs een kop was van het toenmalige gerenommeerde CBS News. bood het non-commentaar dat de video “niet teleurstelt.”
De dynamiek die speelt in de bodycambeelden die voor ons vermaak zijn vrijgegeven, gaat veel verder terug – en wijst in de richting van een toekomst waarin privacy een kwetsbaar voorrecht is.
De originele rotte tomaten
De machtigen maken al honderden jaren gebruik van publieke vernedering om potentiële wetsovertreders te ontmoedigen. Gedurende de 16e en 17e eeuw werden criminelen in Engeland die veroordeeld waren voor misdaden als ‘vloeken’ en ‘dronkenschap’ gedwongen in aandelen zitten of aan schandpalen staan op het stadspleinzodat hun buren hen konden uitlachen en rotte producten konden gooien. Dit resultaat combineerde de straf van de overtreders met het vermaak van de stadsmensen. De boodschap was duidelijk: het is veel beter om degene te zijn die de tomaten gooit, dan degene die geraakt wordt.
Een paar honderd jaar later werd publieke schande onderdeel van het proces voor het arresteren van spraakmakende criminelen. De FBI introduceerde de daderwandeling in de jaren dertig, terwijl hij met een verdachte paradeerde voor een handschoen nieuwscamera’s op weg naar het gerechtsgebouw. Dit ritueel had een tweeledig doel: pronken met de heroïsche efficiëntie van de politie – wat nu bekend staat als ‘copaganda’– terwijl ze ook de onwaardige schande telegrafeerden die op criminelen wachtte toen ze onvermijdelijk werden gepakt.
Tegen het einde van de 20e eeuw, de reality-gebaseerde show Politie ontstond, waardoor de daderwandeling werd getransformeerd in entertainment in de stijl van een aandelen-en-schandpaal voor een veel groter stadsplein. De langlopende show zorgde ervoor dat Amerikanen de hoge voyeuristische waarde van arrestatiebeelden gingen waarderen, lang voordat de samenleving een belangrijkere, urgentere en nuttiger reden vond om deze regelmatig vast te leggen.
Glimlach, je staat op een uiterst openhartige camera
Een handvol Amerikaanse politiediensten testte bodycamera-programma’s al in 2012. De POV van elke agent zou in realtime worden vastgelegd voor het nageslacht en idealiter zouden de feiten over hoe elke arrestatie verliep buiten kijf blijven. Voila: aansprakelijkheid van de politie.
Deze programma’s bleven de eerste paar jaar grotendeels onder de publieke radar, totdat een officier in Ferguson, Missouri in 2014 de tiener Michael Brown doodschoot wegens de vermeende misdaad van het stelen van een zak snoep en het achtervolgen. Toen die tragische schietpartij de nationale aandacht trok, de drang naar lichaamscamera’s bereikte een koortshoogte. Tegen de volgende zomer, een peiling van YouGov/Economist beweerde dat 92% van de Democraten en 84% van de Republikeinen naar verluidt vóór hen waren.
Hoewel het onmogelijk is te zeggen hoeveel incidenten van buitensporig politiegeweld de verspreiding van lichaamscamera’s heeft voorkomen, enkele onderzoeken geven aan dat de klachten tegen officieren aanzienlijk zijn afgenomen, samen met het gebruik ervan in het veld. Hoeveel ze de levens van burgers ook hebben verbeterd, het wordt bemoeilijkt door het secundaire doel dat de camera’s nu dienen. Het wijdverbreide gebruik van bodycams heeft een systeem gecreëerd waarin iedereen met voldoende tijd en lef een verzoek uit de Freedom of Information Act kan indienen voor beeldmateriaal van een arrestatie en, afhankelijk van staatswettenontvang een exemplaar om te gebruiken zoals zij dat nodig achten.
Omdat het verkrijgen van dergelijke beelden relatief eenvoudig is, zijn het niet alleen beroemdheden wier arrestatievideo’s meer zichtbaar zijn.
De afgelopen jaren hebben YouTube-kanalen zoals Police Activity (6,88 miljoen abonnees) gezocht naar arrestatiebeelden die ze in inhoud kunnen omzetten. Vanwege hun inspanningen vinden mensen het leuk de vrouw die afgelopen zomer bij Target winkeldiefstal heeft gepleegd zijn onwetende sterren van virale video’s geworden. Een hele reeks accounts op X zijn eveneens toegewijd aan het vastleggen van mensen op hun meest kwetsbare momenten, soms terwijl ze zich duidelijk in de diepte van een middelenmisbruikstoornis bevinden.
Niet alleen draagt de vernedering van een arrestatie op het stadsplein nu de duurzaamheid van het online leven met zich mee, ook huursoldaten kunnen er geld mee verdienen.
Wij waren gewaarschuwd
De publieke vraag naar bodycams van de politie begon misschien met de beste bedoelingen, maar er waren altijd waarschuwingssignalen over het misbruik ervan.
De American Civil Liberties Union (ACLU) luidde al vroeg de noodklok en publiceerde een beleidsnota over bodycams uit oktober 2013. Verwijzend naar de wijdverspreide dashcambeelden van Reese Witherspoon eerder dat jaar, schreef Jay Stanley, senior beleidsanalist van ACLU: “Het potentieel voor zulke gênante en zinnenprikkelende releases van video wordt aanzienlijk vergroot door bodycams. Daarom is het van cruciaal belang dat elke inzet van deze camera’s gepaard gaat met een goed privacybeleid, zodat de voordelen van de technologie niet opwegen tegen inbreuken op de privacy.”
Het was voorspelbaar, zelfs aan het begin van het bodycam-tijdperk, dat de beelden die deze apparaten vastlegden een nut zouden kunnen hebben dat verder gaat dan verantwoordelijkheid; dat zonder redactieregels, bewaarlimieten en vrijgavenormen zowel gewone burgers als beroemdheden hun slechtste momenten in clickbait zouden kunnen zien veranderen. Wat achteraf gezien echter alleen maar voor de hand lijkt te liggen, is dat de schade aan bodycam-beelden zou floreren onder een regering die degenen die ertegen protesteren publiekelijk te schande maakt door het online vrijgeven van hun namen en arrestatiefoto’s.
Het is misschien niet zomaar toeval. Misschien heeft de voyeuristische honger van Amerikanen naar schandalige arrestatiebeelden de laatste tijd een hoger niveau bereikt, omdat iedereen gefascineerd is door de beroemdste persoon ter wereld die voortdurend zijn verantwoordelijkheid ontwijkt. Als het niet mogelijk is om Donald Trump een gênante daderwandeling te zien maken, dan kun je het tenminste met Tiger Woods zien gebeuren.
Op een dag die al erg genoeg is, is het natuurlijk net zo waarschijnlijk dat Tiger Woods zal kijken jouw arrestatie filmpje.
