Kritiek van Olympische atleten op Trump weerspiegelt de reactie op het protest uit 1968

De geschiedenis ontvouwt zich opnieuw tijdens de Winterspelen Milaan-Cortina, terwijl leden van Team USA records breken en dominante overwinningen behalen.

Maar nu de Spelen hun tweede week ingaan, begint een andere en meer provocerende geschiedenis zich te herhalen, waardoor een politiek geladen schaduw over de gebeurtenis wordt geworpen.

Kampioenskiër Mikaela Shiffrin, snowboarder Chloe Kim en freestyle-skiërs Hunter Hess en Chris Lillas behoren tot de topsporters die vocaal zijn geweest over hun ongemak bij het vertegenwoordigen van hun thuisland tijdens een periode van diepe politieke crisis waarin verschillende vluchtige kwesties een rol speelden, waaronder het gewelddadige federale optreden in Minnesota door immigratie- en douanehandhavingsagenten en de landelijke aanvallen van de regering-Trump op immigranten en de LGBTQ+-gemeenschap.

“Het roept gemengde emoties op om de VS nu te vertegenwoordigen”, zei Hess een persconferentie vorige week. “Het feit dat ik de vlag draag, betekent niet dat ik alles vertegenwoordig wat er in de VS gebeurt”

Trump vernietigde de opmerkingen van Hess in een Waarheid Sociale postnoemde hem “een echte verliezer”, en voegde eraan toe: “Hij zegt dat hij zijn land niet vertegenwoordigt … Als dat het geval is, had hij niet voor het team moeten proberen, en het is jammer dat hij erin zit. Het is heel moeilijk om voor iemand als deze te pleiten.”

In een commentaar op de atleten in een interview met CNN zei vice-president JD Vance, die de Spelen bijwoonde, dat de atleten die kritisch zijn, “enige tegenslag” mogen verwachten.

Vance, die werd uitgejouwd toen hij tijdens de openingsceremonie op een groot scherm werd getoond, voegde eraan toe: “Je bent daar om een ​​sport te beoefenen, je bent daar om het land te vertegenwoordigen en hopelijk een medaille te winnen. De meeste Olympische atleten, ongeacht hun politieke achtergrond, doen geweldig werk, genieten zeker de steun van het hele land, en ik denk dat de manier om het land samen te brengen niet is door in het buitenland te verschijnen en de president van de Verenigde Staten aan te vallen, maar door je sport te beoefenen en het land goed te vertegenwoordigen.”

De openhartigheid van de Olympische Wintersporters weerspiegelt een dramatisch protest van de Olympiërs Tommie Smit en John Carlos die de Zomerspelen van 1968 in Mexico-Stad elektriseerden. De sprinters, die respectievelijk op de eerste en derde plaats eindigden op de 200 meter race, spraken niet met woorden maar met in zwarte handschoenen geheven vuisten op de overwinningstribune, wat een van de meest iconische beelden uit de Olympische geschiedenis produceerde.

Terwijl het volkslied na hun overwinningen speelde, uitten Smith en Carlos hun woede over raciaal onrecht in Amerika door hun hoofd te buigen en hun vuisten op te heffen. Het gebaar lokte internationaal een seismische reactie uit, terwijl de Olympische functionarissen woedend werden, die beweerden dat Smith en Carlos het wereldtoneel gebruikten om hun thuisland te vernederen.

De groet van Smith en Carlos aan Black Power wordt onderzocht in de documentaire van HBO Max “Fists of Freedom: het verhaal van de zomerspelen van ’68.” De met een Peabody Award bekroonde film uit 1999 beschrijft het vurige moment en de nasleep ervan voor Smith en Carlos, die zowel heroïsche lof als scherpe veroordeling verdienden.

George Roy, die ‘Fists of Freedom’ produceerde en regisseerde, zei: “Er zijn overeenkomsten tussen wat er in 1968 gebeurde en wat er nu gebeurt. De overeenkomsten zijn dat het de Olympische Spelen en de Verenigde Staten zijn, en in beide gevallen zijn er atleten die zeggen dat ze zouden willen dat ze wat trotser konden zijn, gezien de huidige stand van zaken.”

De Amerikaanse atleten Tommie Smith (midden) en John Carlos (rechts) houden hun vuisten omhoog uit protest nadat ze medailles hadden gewonnen op de Olympische Zomerspelen van 1968.

(AP)

Roy, die meerdere Emmy’s heeft gewonnen en de oprichter is van Jersey Line Films, voegde er echter aan toe dat er duidelijke verschillen zijn.

“Wat Smith en Carlos deden was zo ingrijpend omdat het hen rechtstreeks raakte”, zei hij. “Ze protesteerden samen met miljoenen mensen in hun gemeenschap. Hun punt was dat ze goed genoeg waren om hun land te vertegenwoordigen. Maar als ze terugkeerden naar de echte wereld, zouden ze moeite hebben om restaurants binnen te komen of een appartement te vinden.”

Hij voegde eraan toe: “Het was gewoon persoonlijker dan wat er nu gebeurt.”

In een interview in de documentaire zei Smith dat het gebaar van hem en Carlos vaak verkeerd werd geïnterpreteerd.

‘Zodra het volkslied speelde, gaat mijn handschoen naar God’, zei Smith. “De zwarte vuist in de lucht was alleen ter erkenning van degenen die waren weggegaan. Het was een gebed van solidariteit. Het was een schreeuw om hulp van mijn medebroeders en zusters in het land die waren neergeschoten, die waren gebeten door honden… Het was een schreeuw om vrijheid.”

Hij voegde eraan toe: “Ik hou niet van het idee dat mensen het als negatief beschouwen. Het was niets anders dan een opgeheven vuist in de lucht en een gebogen hoofd naar de Amerikaanse vlag. Het symboliseerde geen haat ervoor.”

Hoewel hij gejuich hoorde, hoorde hij ook gejoel en gejoel.

“Fists of Freedom” bevat verschillende interviews met sport- en mediafiguren die aanwezig waren of verslag deden van de procedure en een uitgesproken mening hadden over het gebaar.

Bob Paul, die in 1968 de perssecretaris was van het Olympisch Comité van de Verenigde Staten, zei: “(Smith en Carlos) hadden ongelijk. Er wordt van je verwacht dat je bij elke overwinningsceremonie de juiste orde en decorum in acht neemt.”

Veteraan tv-sportverslaggever Brent Musburger, die destijds columnist was bij de Amerikaanse krant Chicago, schreef: “Je vuile was voor de hele wereld luchten tijdens een plezier- en spelletjestoernooi was niet meer dan een jeugdig gebaar. Smith en Carlos zagen eruit als een stel stormtroepen met een zwarte huid.”

Verontwaardigd beval Avery Brundage, hoofd van het Olympisch comité, de sprinters van de Spelen te verwijderen.

Ondanks het tumult zeiden experts dat de groet van Smith en Carlos een beslissend moment was voor de zwarte bevolking, en de burgerrechtenbeweging een impuls gaf. Toen ze naar huis terugkeerden, ondervonden de twee mannen echter persoonlijke en professionele problemen.

Zowel Smith als Carlos hebben de afgelopen jaren deelgenomen aan spreekbeurten. Zij waren niet bereikbaar voor commentaar.

“Wij zijn geen antichristen”, zei Smith in “Fists of Freedom.” “We zijn gewoon mensen die de noodzaak zagen om erkend te worden.”