Een klimmer die zijn vriendin hoog op de hoogste berg van Oostenrijk liet doodvriezen, is na een marathonrechtszaak schuldig bevonden aan moord door nalatigheid.
Rechters legden Thomas Plamberger, 39, een voorwaardelijke straf van vijf maanden en een boete van € 9.600 op.
Het vonnis is nog niet juridisch bindend en kwam na ruim dertien uur beraadslagen bij de regionale rechtbank van Innsbruck.
De beklaagde zei tegen de rechtbank: “Het spijt me ongelooflijk. Ik hield van haar.”
Hij gaf toe: “Ik had niet aan een reddingsdeken of haar bivakzak gedacht. Het was een stressvolle en uitzonderlijke situatie.”
Plamberger beweerde ook: “Ze wilde dat ik hulp ging halen.”
De zaak gericht op de dood van de 33-jarige Kerstin Gurtnerdie tijdens een brute januarinacht doodvroor op de hellingen van de Grossglockner.
De tragedie voltrok zich in de nacht van 19 januari 2025, kort voordat het koppel de 3.000 meter hoge top zou bereiken.
Volgens aanklagers viel Kerstins kracht net onder de piek uit.
Plamberger zou haar “weerloos, uitgeput, onderkoeld en gedesoriënteerd” hebben achtergelaten en alleen naar beneden zijn gegaan, bewerend dat hij hulp zou gaan halen.
Redders vonden haar lichaam later rond 10.00 uur op de berghelling.
Tegen de tijd dat er om 03.30 uur formeel alarm werd geslagen, betekende de hevige wind dat helikopters niet konden vliegen.
Aanklagers zeiden dat hij die nacht “een groot aantal fouten” had gemaakt, waaronder het naar verluidt twee uur te laat vertrekken ondanks strenge winterse omstandigheden en het niet bij zich hebben van voldoende nooduitrusting.
Ze beweerden ook dat hij wist dat Kerstin “nooit een Alpentocht van deze lengte, moeilijkheidsgraad en hoogte had ondernomen”, maar gingen toch door.
Rond 12.30 uur belde hij de bergpolitie en wat er werd gezegd blijft omstreden.
De verdediging houdt vol dat hij om hulp heeft gevraagd en ontkent dat hij de agenten heeft verteld dat alles in orde was
Maar onderzoekers beweren dat hij vervolgens zijn telefoon op stil zette en verdere oproepen negeerde.
Om ongeveer 02.00 uur – ongeveer 40 meter van de top – zeggen de aanklagers dat hij haar alleen in de ijskoude duisternis heeft achtergelaten, zonder reddingsdekens of beschermende uitrusting.
Op webcambeelden zou te zien zijn dat hij rond 02.30 uur alleen de andere kant van de berg afdaalt.
Plamberger ontkende vanaf het begin wangedrag en pleitte “niet schuldig” vóór het proces en opnieuw in de rechtbank.
Zijn advocaat omschreef de situatie als een “werkelijk moeilijke situatie”, terwijl de beklaagde volhield dat het een “tragisch, noodlottig ongeval” was.
De rechter zei dat delen van zijn verhaal niet overeenkwamen met het bewijsmateriaal.
Op een foto die in de rechtbank werd getoond, werd naar verluidt Kerstin afgebeeld die vrij aan een rotswand hing, wat suggereert dat ze was gevallen.
Plamberger beweerde dat hij haar op een andere locatie had achtergelaten.
Het hoofd van het bergreddingsteam bevestigde de inconsistentie en vertelde de rechtbank dat het erop leek dat Kerstin had geprobeerd naar beneden te klimmen.
Het eendaagse proces duurde vanwege een uitgebreide agenda tot diep in de nacht.
Er werden vijftien getuigen gehoord, waaronder bergredders, en twee getuige-deskundigen.
De procedure volgde op een onderzoek van elf maanden waarin aanklagers mobiele telefoons, sporthorloges en foto’s van de klim onderzochten.
In een huiveringwekkende wending hoorde de rechtbank ook beweringen dat dit niet de eerste keer was dat Plamberger naar verluidt een partner in verraderlijke omstandigheden in de steek had gelaten.
Er werd voorgelezen een brief, die naar verluidt door een ex-vriendin aan zijn broer was geschreven.
Daarin beweerde de vrouw dat hij haar tijdens een winterwandeling op de Grossglockner ‘in een wanhopige situatie had achtergelaten’ na een ‘verhitte discussie’ over de moeilijkheidsgraad van de tocht.
Op de vraag van de rechter of hij zich kon voorstellen dat zijn broer zich zo zou gedragen, antwoordde de broer of zus: “Ik heb hem nog nooit in zo’n situatie gezien.”
Aan de vooravond van het proces, Kerstins moeder steunde publiekelijk de beklaagdewaarin hij de berichtgeving in de media over de zaak bekritiseerde.
“Het maakt mij boos dat Kerstin wordt afgeschilderd als een naïef klein ding dat zich de berg op laat slepen.
“En ik vind het oneerlijk hoe Kerstins vriend wordt behandeld. Er wordt een heksenjacht tegen hem gevoerd in de media en online.”
Ondanks die steun oordeelde de rechtbank dat zijn daden neerkwamen op moord door nalatigheid.
In een gedetailleerde mondelinge uitspraak die tot diep in de nacht duurde, maakte rechter Norbert Hofer duidelijk dat hij geloofde dat de fatale afloop voorkomen had kunnen worden.
“Als u anders had gehandeld, ga ik er sterk van uit dat uw partner het zou hebben overleefd”, zei de rechter, eraan toevoegend dat de uitgestelde noodoproep “niet anders kan worden verklaard.”
Hij zei dat het slachtoffer “sterrenstelsels verwijderd was van jou in termen van hoogalpiene vaardigheden” en cruciale winterervaring ontbeerde.
‘Je hebt duidelijk de leiding genomen,’ zei Hofer tegen de beklaagde. ‘Je hebt de tour van tevoren gepland.’
Over het keerpunt van de klim zei de rechter: “Je had daar zeker terug moeten keren. Met je alpine ervaring had je dat moeten herkennen.”
Ook had hij kritiek op de materiaalkeuze.
‘Dat was niet de juiste uitrusting voor je partner – dat moet je weten, aangezien je haar ervan hebt voorzien,’ zei Hofer, verwijzend naar de stijgijzers die op haar zachte snowboardschoenen waren bevestigd.
Hij verwierp het argument van de verdediging en oordeelde: “Ik zie nog steeds het element van grove nalatigheid; het is niet buitensporig, maar het is er wel.”
Eerder had officier van justitie Johann Frischmann betoogd dat het echtpaar ‘uiterlijk bij de ontbijtplek had moeten omkeren’, ‘een noodoproep had moeten doen’ en ‘te allen tijde bereikbaar’ had moeten zijn.
Hij voegde eraan toe: “Verder moet worden opgemerkt dat de vrouw onbeschermd is achtergelaten. Dit is onbegrijpelijk.”
Advocaat Kurt Jelinek benadrukte: “Vanuit mijn perspectief is er absoluut geen basis voor het aannemen van grove nalatigheid”, en noemde het “een tragisch ongeval” en “een noodlottig ongeluk.”
Hij eiste vrijspraak, met het argument dat zijn cliënt ‘wilde helpen’.
