Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.
“Star Trek” moest worden geannuleerd om een popcultureel fenomeen te worden. Hoewel de originele serie gedurende de drie seizoenen op NBC een toegewijde fanbase had, geloofde het netwerk dat de aantrekkingskracht ervan beperkt was en legde daarom de USS Enterprise in 1969 in het droogdok. Ze ontdekten al snel hoe verkeerd ze waren toen de door Gene Roddenberry gemaakte show een hit werd in syndicatie. In 1975 huurden rechthebbenden Paramount Roddenberry officieel in om een ”Star Trek”-film te ontwikkelen, waarin kapitein James T. Kirk en de bemanning van de Enterprise in aanraking kwamen met een afgestompt God. Paramount koos er vrij snel voor om een andere kant op te gaan.
De studio hoorde pitches van talloze schrijvers, maar leidde tot niets totdat Chris Bryant en Allan Scott (die het briljante ‘Don’t Look Now’ voor Nicholas Roeg hadden geschreven) hen ‘Star Trek: Planet of the Titans’ brachten. Hun behandeling begon toen de Enterprise de verdwijning van de USS DaVinci onderzocht. Ze slagen er niet in het schip te vinden, maar wanneer Kirk door een elektromagnetische golf in een lus wordt geslagen, springt hij in een shuttle en verdwijnt in de uitgestrekte ruimte. Spock vindt Kirk uiteindelijk op een mysterieuze planeet waar vroeger de Titanen woonden, die werden weggevaagd door de Cygnans. Uiteindelijk worden de Enterprise en de Cygnans-planeet door een zwart gat gezogen. Deze laatste worden uitgeroeid, maar de Enterprise komt relatief ongedeerd tevoorschijn en vestigt zich op aarde tijdens het Paleolithicum, waar de bemanning Prometheus speelt en de vroege mens leert hoe hij vuur moet maken. Neem je Eerste Richtlijn en duw hem!
De veelgevraagde schrijver-regisseur Philip Kaufman werd ingeschakeld om met Bryant en Scott samen te werken, en het trio kwam al snel in de problemen toen William Shatner hoorde dat ze van plan waren Kirk te vermoorden. Shatner en Paramount waren begrijpelijkerwijs geen fans van dit idee.
Philip Kaufmans Star Trek: Planet of the Titans was te trippy naar de smaak van Paramount
Shatner gaf een eenmansshow “Star Trek” in de staat New York toen hij het nieuws ontving. Hij was op dit punt van zijn carrière hooguit een B-lister op de grens, en bevond zich dus niet in een positie om te lobbyen voor Kirk’s fictieve welzijn. Paramount had echter het laatste woord en ze wilden het op één na populairste personage van de franchise niet overboord gooien (Spock was numero uno en zal dat altijd blijven). In plaats daarvan lieten ze Bryant en Scott de deur zien en lieten ze het herschrijven over aan Kaufman, die ook de film zou regisseren.
De meeste fans zullen het hier niet met me eens zijn, maar Kaufman’s kijk op ‘Star Trek: Planet of the Titans’ zou veel interessanter (en waarschijnlijk beter) zijn geweest dan Robert Wise’s overdreven eerbiedige ‘Star Trek: The Motion Picture’. In Robert Greenbergers “Star Trek: de complete ongeautoriseerde geschiedenis”, Kaufman legde zijn mening als volgt uit:
“Mijn versie was eigenlijk opgebouwd rond Leonard Nimoy als Spock en Toshiro Mifune als zijn Klingon-vijand… Mijn idee was om het minder ‘cult-achtig’ te maken, en meer een film voor volwassenen, die over seksualiteit en wonderen ging in plaats van vreemdheid; een grote sciencefictionfilm, gevuld met allerlei vragen, vooral over de aard van Spocks (dualiteit) – waarin hij zijn menselijkheid verkende en wat menselijkheid was.’
Het idee van de Klingon van Spock en Mifune, volgens Kaufman, “trippen in de ruimte” klinkt heerlijk geïnspireerd, maar Paramount Honcho Barry Diller kon zijn hoofd niet om het concept heen wikkelen. Zoals hij in 1977 tegen New Times zei“We vonden eerlijk gezegd dat het een beetje… pretentieus was.” Dat is exec-speak voor “We hebben het niet begrepen.” Ze werden ook op onverklaarbare wijze afgeschrikt door het succes van ‘Star Wars’, dat naar hun mening in één klap de sciencefiction-kriebels van de mensheid ondermijnde. Oeps.
Star Trek en Philip Kaufman kwamen allebei op de been
Paramount speelde uiteindelijk op safe door het door Roddenberry goedgekeurde “Star Trek: The Motion Picture” te maken, dat, toen het niet aan de commerciële verwachtingen voldeed, de Enterprise opnieuw bijna stillegde. De studio redde de franchise door Roddenberry de creatieve controle te ontnemen en Nicholas Meyer in te huren om ‘Star Trek II: The Wrath of Khan’ te regisseren.
Paramount stond William Shatner toe Roddenberry’s Kirk v. God-verhaal opnieuw te bekijken met het diep dwaze ‘Star Trek V: The New Frontier’, maar ging nooit meer terug naar Kaufmans sexy, psychedelische Trek. Hoewel Kaufman teleurgesteld was dat hij nooit in de zandbak van Roddenberry mocht gaan gonzo, schakelde hij uiteindelijk een sciencefictionklassieker uit met zijn met Me Generation doordrenkte ‘Invasion of the Body Snatchers’ uit 1978. Een jaar later leverde hij de Bronx-gebonden coming-of-age-klassieker ‘The Wanderers’ af. Kaufman volgde dat vier jaar later op door ons te zegenen met een van de beste films ooit gemaakt: ‘The Right Stuff’.
In 1988 kon hij eindelijk het sensuele rijk verkennen met zijn meesterlijke bewerking van Milan Kundera’s ‘The Unbearable Lightness of Being’, en twee jaar later bleef hij bij hetzelfde onderwerp met ‘Henry & June’ (de eerste film die een NC-17 ontving). Helaas keerde hij nooit terug naar het sci-fi-genre, dus we hebben Uhura nooit een bolhoed zien aantrekken en Kirk verleiden.
