Eshagh Ghalibaf studeerde aan een Australische universiteit en bracht vakanties door in Milaan, Parijs, Amsterdam, Zürich, Dubai en Istanbul voordat hij zijn zinnen zette op Canada.
Hij is ook de zoon van een hardline-lid van het Iraanse regime, dat duizenden demonstranten heeft gedood en dat nu nog steeds doet zijn buren aanvallen met raketten.
Hoewel zijn vader, de voorzitter van het Iraanse parlement, heeft gezegd dat de Islamitische republiek zichzelf “tot de laatste ademtocht” zou verdedigen, lijkt zijn zoon de verplichte militaire dienst te hebben vermeden.
Uit door Global News verkregen documenten blijkt dat toen Eshagh een aanvraag indiende om naar Canada te emigreren, hem werd gevraagd om details over eventuele taken bij de strijdkrachten. Hij schreef: ‘geen’.
Terwijl het Iraanse regime zijn oppositie en doelwitten rond de Golfstaten onderdrukt als reactie op de Amerikaanse en Israëlische oorlogleven de zonen en dochters comfortabeler.
Ze bevinden zich in Noord-Amerika en Europa, en omvatten de kinderen van enkele van de meest uitgesproken verdedigers van de Iraanse regering.
Dat is een pijnlijk punt onder veel Iraniërs, die het regime hierover beschimpten tijdens een protest in Teheran in januari en scandeerden: “Hun kind is in Canada, ons kind zit in de gevangenis”, aldus een video van het incident.
Hooggeplaatste regeringsfunctionarissen zijn zelf naar het buitenland verhuisd, waaronder ruim twintig mensen die dat zouden hebben gedaan verhuisd naar Canadasommigen met hun kinderen.
De Canada Border Services Agency probeert hen sinds 2022 te deporteren, met weinig succes. Tot nu toe is er slechts één uit het land verwijderd, hoewel voor anderen nog hoorzittingen in behandeling zijn.
Na een oproep van Global News heeft de Immigration and Refugee Board dinsdag de laatste Iraanse burger geïdentificeerd die de CBSA voor een deportatiehoorzitting heeft gestuurd omdat hij een vermoedelijk “senior lid” van het regime zou zijn. Abbas Omidi.
Maar activisten zeiden dat het bijzonder verontrustend was dat kinderen van het regime westerse vrijheden genoten, terwijl Iraniërs weinig rechten hebben onder het systeem dat door hun ouders wordt afgedwongen.
De zoon van de oude Iraanse minister van Buitenlandse Zaken, Mohammad Jarad Zarif, woont bijvoorbeeld in Manhattan, volgens een online petitie dat vraagt om zijn deportatie.
Ali Larijani, secretaris van de Iraanse Hoge Nationale Veiligheidsraad, Beiroet, Libanon, 27 september 2025. (AP Photo/Bilal Hussein).
De dochter van Ali Larijani, de secretaris van de Iraanse Hoge Nationale Veiligheidsraad, woont ook in de Verenigde Staten. meldde de Guardian.
Sinds de moord op Opperste Leider Ali Khomeini is Larijani uitgegroeid tot een sleutelfiguur van het regime. Hij heeft volgehouden dat zijn regering zich niet zou overgeven.
Hij haalde onlangs de krantenkoppen omdat hij de VS waarschuwde ‘pas op dat ze niet worden geëlimineerd’. Zijn neven wonen in Canada en het Verenigd Koninkrijk, zo meldde de Guardian verder.
“De lijst gaat maar door”, zegt Maral Karimi, professor aan de afdeling politiek en openbaar bestuur van de Toronto Metropolitan University.
“Het is heel gebruikelijk. Ik bedoel, hier in Toronto, waar ik woon, is een van hun bolwerken. Veel Iraanse Revolutionaire Garde en andere regeringselite wonen in Toronto, zijzelf of hun families, of beide.”
Eshagh Ghalibaf, een ingenieur van opleiding, de 38-jarige zoon van de voorzitter van het Iraanse parlement, Mohammad Bagher Ghalibaf, heeft twee keer een aanvraag ingediend om naar Canada te verhuizen, zo blijkt uit de gegevens, en werd voor het laatst afgewezen in 2024.
Hij reageerde niet op vragen van Global News.
Zijn vader heeft onlangs de oproepen tot een staakt-het-vuren afgewezen en schreef in een bericht op sociale media dat “we vinden dat we de agressor op de mond moeten slaan, zodat deze een les leert.”
De huidige verblijfplaats van de zoon is niet bekend, maar in een rechtszaak die hij in Canada heeft aangespannen als onderdeel van zijn poging om te emigreren, schreef hij dat hij tot 2022 een tijdelijk verblijf in Australië had.
Documenten die in zijn zaak bij de Federale Rechtbank zijn ingediend, geven aan dat hij in 2013 een visum heeft aangevraagd om in Ottawa te studeren, maar nadat dit werd geweigerd, schreef hij zich in aan de Universiteit van Melbourne.
Terwijl Iraanse mannen verplicht zijn om twee jaar militaire dienst te vervullen als ze 18 worden, geven de documenten over zijn zaak aan dat hij dit nooit heeft gedaan.
In plaats daarvan bezocht hij, volgens zijn Canadese immigratiedossier, meer dan een dozijn landen, waarbij hij als doel van zijn reis ‘toerisme’ noemde.
Bankgegevens die hij bij de rechtbank heeft ingediend, tonen betalingen aan sushi- en Vietnamese restaurants, autoverhuur en een Spotify-abonnement.
In 2019 diende hij een aanvraag in om naar Canada te emigreren, en startte vervolgens een rechtszaak waarin hij beweerde dat het te lang duurde voordat de federale overheid hem goedkeurde.
“De vertraging heeft een directe impact op veel aspecten van mijn leven”, schreef hij in een beëdigde verklaring die hij bij de federale rechtbank had ingediend als onderdeel van zijn poging om naar Canada te verhuizen.
“Ik heb de afgelopen twee jaar al nee gezegd tegen twee nieuwbouwprojecten in Iran waarin ik een rol als locatiemanager zou gaan vervullen”, zei hij.
“Dit zou mij een hoger inkomen en een beter carrièrepad hebben opgeleverd, maar aangezien deze kansen een langetermijnengagement vereisen, moest ik ze afwijzen omdat ik onzeker blijf over wanneer ik eindelijk mijn PR zal krijgen.”
Iraanse Basiji-mannen dragen namaakraket, met een geestelijke achter zich aan, tijdens parade Teheran, Iran, 10 januari 2025. Foto door Hossein Beris/Middle East Images/ABACAPRESS.COM.
Hij zei dat hij twee eigendommen in Teheran bezat, maar dat hij “de kans had verloren om deze te ontwikkelen” vanwege de onzekerheid over zijn Canadese immigratie.
“Dit heeft mij een enorm geldverlies opgeleverd”, zegt hij.
Hij zei dat hij potentiële werkgevers in Canada had verteld dat hij binnen zes maanden zou arriveren, maar bleef wachten op zijn immigratiepapieren.
“De bestaande vertraging bij de verwerking van mijn PR-aanvraag (permanent verblijf) heeft een enorm verlies aan levenskansen veroorzaakt”, schreef hij.
“Bovendien heb ik in Iran een geweldige vrouw ontmoet met wie ik denk dat we samen een leven kunnen opbouwen. Ik aarzel nu echter om verder te gaan, omdat ik niet weet waar ik terecht zal komen of wanneer ik naar Canada kan komen.
“Dit legt een enorme psychologische last op mijn dagelijks leven.”
Ter verdediging zei de regering dat de vertraging bij het goedkeuren van zijn immigratie het gevolg was van de ‘noodzaak om een veiligheidsonderzoek uit te voeren’.
Zonder zijn vader te noemen, schreef het Federale Hof in zijn uitspraak uit 2023 dat “er heel weinig is gebeurd” bij de behandeling van zijn aanvraag.
“Dit ondanks herhaalde vragen over de zaak vanuit het kantoor van een parlementslid, Pierre Poilièvre”, schreef de rechter.
Uit het dossier blijkt dat een medewerker van het kantoor van de Conservatieve leider in Ottawa herhaaldelijk contact opnam met Immigration, Refugees and Citizenship Canada over deze zaak.
De woordvoerder van Poilièvre reageerde niet op een verzoek om commentaar.
De Iraanse gemeenschap en aanhangers komen bijeen in Ottawa uit solidariteit met demonstranten in Iran, nadat Mahsa Amini stierf in politiehechtenis, 25 september 2022. DE CANADESE PERS/Justin Tang.
Na zijn poging om te emigreren werd gerapporteerd door Iran Internationaalactivisten een petitie gelanceerd een beroep doen op Ottawa om hem de toegang tot Canada te ontzeggen.
Op 21 februari 2024 bericht op sociale mediazei de toenmalige minister van Immigratie Marc Miller dat de regering zijn aanvraag voor een permanent verblijfsvergunning had afgewezen.
Een andere online petitie die in januari 2026 werd gelanceerd, eiste dat de Australische grensautoriteiten hem uitzetten. Het heeft meer dan 125.000 handtekeningen verzameld op de site change.org.
De organisator van de campagne was niet bereikbaar voor commentaar, maar de petitie noemde hem de belichaming van ‘grote ongelijkheid en onrechtvaardigheid’.
“Terwijl het gewone volk van Iran lijdt onder een wreed regime, koesteren deze bevoorrechte families zich in veiligheid, ver verwijderd van de gevolgen van hun daden”, aldus het rapport.
Het deporteren van hem ging “niet alleen over het verwijderen van één individu, maar over het zenden van een krachtige, ondubbelzinnige boodschap aan de Islamitische Republiek en haar zusterorganisaties dat hypocrisie en onrechtvaardigheid niet zullen worden getolereerd.”
“Wij roepen de westerse regeringen op om de bevoorrechte families van de Islamitische Republiek verantwoordelijk te houden voor de rol die zij indirect spelen bij het ondersteunen en in stand houden van een systeem dat de eigen bevolking wreed maakt.
“Het veiligstellen van hun levensstijl terwijl gewone Iraniërs strijden voor vrijheid is onaanvaardbaar.”
