Kinderen met een handicap zijn bijzonder kwetsbaar voor het harde optreden van de ICE in Minneapolis

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in De 74.

De wekenlange immigratiehandhavingscampagne van de regering-Trump in Minneapolis, die scholen heeft gesloten en studenten en ouders bang heeft gemaakt, heeft één groep bijzonder kwetsbaar gemaakt: kinderen met een handicap.

Hun families, die nu al bang zijn dat hun kinderen zich afsluiten, weglopen, zichzelf schade berokkenen of zich gaan gedragen als ze onder normale omstandigheden worden geconfronteerd, hebben hun angst zien stijgen terwijl ze met federale agenten over worstcasescenario’s nadenken.

Tienduizenden inwoners van Minnesota kwamen vrijdag bij temperaturen onder het vriespunt bijeen om te demonstreren tegen de aanhoudende aanwezigheid van de federale regering rondom de luchthaventerminal En de straten van de binnenstad onder water zetten.

Idil Ahmed, die vlakbij het epicentrum van de dagelijkse invallen en protesten woont, maakt zich zorgen dat haar 6-jarige autistische dochter een meltdown krijgt tijdens een ontmoeting met immigratie- en douanehandhavingsagenten.

‘Als ze ons tegenhouden, breekt de hel los met mijn kind,’ zei Ahmed. “En er valt niet met deze mensen te praten.”

Ouders vertellen The 74 dat ze geen vertrouwen hebben, nadat federale agenten een gehandicapte, autistische vrouw uit haar auto en gebruikte volgens schoolfunctionarissen een 5-jarige als aas deze week om zijn moeder uit hun huis te lokken, dat immigratieambtenaren geduld zouden hebben met een kind dat niet onmiddellijk op bevelen kan reageren.

“Toen ik dat beeld zag van deze jonge jongen met zijn rugzak, dacht ik: ‘Dat zou mijn zoon kunnen zijn'”, zegt Najma Siyad, moeder van een 5-jarige met autisme.

Zowel Ahmed als Siyad zijn lid van de Somalische gemeenschap in Minneapolis, de grootste in de Verenigde Staten en een die dat ook heeft gedaan werd hevig het doelwit voor verwijdering door president Donald Trump.

Zij behoren tot de vele Somalische gezinnen waarvan de kinderen autisme hebben; een neurologische aandoening dus gangbaar in hun gemeenschap.

Zij en andere Somalisch-Amerikanen zeggen dat hun kinderen dubbel kwetsbaar zijn vanwege hun ras en handicap: hoewel het eerste duidelijk is, waardoor ze een potentieel doelwit worden voor de ICE en de Amerikaanse douane- en grensbescherming, is het tweede dat niet.

Zij en andere gezinnen met kinderen met speciale behoeften hebben school gemist, doktersbezoeken overgeslagen en krijgen in veel gevallen niet de ergo-, fysio- en logopedische diensten waarmee hun kinderen hun leven kunnen leiden en academisch vooruitgang kunnen boeken.

Ahmed zei dat haar dochter drie opeenvolgende weken bezigheidstherapie miste omdat haar therapeut te bang was om hun buurt binnen te gaan.

“OT is voor ons zo belangrijk”, zei Ahmed. “Het reguleert haar emoties, helpt bij de fijne motoriek, eenvoudige dingen zoals aankleden, eten, lichaamsbewegingen, het leren fysiek onafhankelijk te zijn.”

En hoewel meerdere districten onderwijs op afstand aanbieden aan gezinnen die bang zijn om hun huis te verlaten, is online onderwijs geen haalbare optie voor kinderen die een team van bekwaam schoolpersoneel nodig hebben om toegang te krijgen tot hun onderwijs.

“Het is geen oplossing voor ons”, zegt Anisa Hagi-Mohamed, oprichtster van een belangenbehartigingsgroep voor autisme genaamd Maangaar Voices.

Achteruitgang, zowel op educatief als sociaal vlak, is een voortdurende zorg, zeggen deze ouders. Maar nog sterker is hun zorg dat hun kind oog in oog komt te staan ​​met een federale agent die niet weet – en het misschien niet kan schelen – waarom ze niet willen communiceren.

Een woordvoerder van het Department of Homeland Security, dat toezicht houdt op ICE en CBP, zei dat hij werkte aan een antwoord op de vraag of agenten getraind zijn in de omgang met autistische kinderen en anderen met een handicap. Wet van Minnesota vereist een autismetraining voor vredesfunctionarissen, maar dit geldt niet voor ICE en CBP, zeggen voorstanders van Minneapolis.

Hagi-Mohamed heeft drie kinderen, een 9-jarige zoon en twee dochters van 5 en 8 jaar. Ze bevinden zich allemaal “in het autismespectrum”, en elk heeft zijn eigen unieke kwetsbaarheid, zei ze.

Haar middelste kind is non-verbaal en rent vaak weg naar geen bepaalde bestemming.

En haar zoon ziet er veel ouder uit dan zijn leeftijd. Hij heeft ook moeite om te reageren op iedereen die hem beveelt te handelen.

“Hij sloot zich volledig af, beschadigde zichzelf en raakte daarbij gewond”, zei Hagi-Mohamed, terwijl hij zich hem voorstelde in een ICE-ontmoeting. “Ik maak me de hele tijd zorgen.”

Ze heeft hem geadviseerd om niet met volwassenen buiten school of thuis te praten.

Ze is ook bang voor haar vijfjarige, die alle volwassenen met dezelfde eerbied behandelt als haar ouders.

“Het vreemde-gevaar-ding is niet zo sterk in haar,” zei Hagi-Mohamed. ‘Ze is een van die kinderen die, als je haar iets zegt, het ook zal doen.’

Deze families zeggen dat ze versteend zijn gebleven sinds een ICE-agent in Minneapolis een ongewapende automobilist doodde René Goed op 7 januari net daarna ze zette haar 6-jarige zoon af bij school. Uren later richtten federale agenten grote schade aan in de buurt Roosevelt middelbare school. En op 24 januari, in wat misschien wel een keerpunt zou kunnen zijn in de strijd in Minneapolis, schoten federale agenten een 37-jarige verpleegster, Alex Pretti, dood terwijl ze op pad gingen. een nieuwe golf van terreur en verontwaardiging.

Maren Christenson, uitvoerend directeur van het Multicultural Autism Action Network, zei dat ze zo dichtbij woont waar Good werd neergeschoten dat ze bang is dat traangas door de ramen van het gezin zal sijpelen als gevolg van de aanhoudende protesten.

Christensons 14-jarige zoon, Simon Hofer, heeft autisme en ze kan niet voorspellen hoe hij zou reageren op een ICE-agent.

De jongen zei dat hij zich zorgen maakte, niet zozeer om zichzelf, maar om zijn vrienden.

“Ik voelde me boos, bang en verdrietig”, vertelde hij donderdag aan The 74. “Het voelt soms een beetje hopeloos en overweldigend. Vrienden van mij en klasgenoten zijn bang om naar school te gaan en daarom gaan ze online.”

Zijn moeder heeft de gemeenschap van speciaal onderwijs verteld dat zelfs als iemand blank is, een staatsburger is, een handicap heeft en zijn problemen kan verwoorden, hij of zij niet vrij is van gevaar.

Haar advies? “Voldoe: doe wat ze je vertellen om veilig te blijven.”

Maar ze weet niet zeker of die strategie zou werken voor mensen met autisme die door zo’n ontmoeting los kunnen raken. Stress kan hun vermogen om te communiceren belemmeren, zei ze.

“We hebben een aantal gemeenschapsgesprekken gevoerd en gebrainstormd, met de vraag: ‘Wat kunnen we doen? Wat zijn mensen aan het doen?'” zei ze. “Maar de waarheid is dat we ons op onbekend terrein bevinden. Er is geen handleiding, geen best practices voor als je stad wordt belegerd.”

Een moeder van twee jongens met autisme die in de zuidelijke buitenwijken van Minneapolis woont en die heeft gevraagd om niet bij naam genoemd te worden om de veiligheid van haar gezin te beschermen, zegt dat haar kinderen van 8 en 5 jaar nu pas het concept van de politie leren kennen.

Ze kunnen de complexiteit van de immigratiehandhaving helemaal niet begrijpen – of de harde tactieken die daarmee gepaard gaan – en dus houdt ze ze grotendeels thuis.

‘Er is maar een beperkte hoeveelheid die ik kan doen als ik niet bij hen ben’, zei ze.

Hodan, de moeder van een 18-jarige studente met autisme, zei dat haar zoon altijd veel angstgevoelens heeft gehad. Maar nu, zei ze, is het nog erger. Ze heeft hem een ​​lijst met een tiental telefoonnummers gegeven die hij in geval van nood kan bellen. Deze lijst bewaart hij in zijn spijkerbroek en in zijn schoenen.

“Hij heeft zijn burgerschapskaart in zijn zak en als we rijden, laat ik hem die op de middenconsole leggen”, zei zijn moeder, die vroeg om haar achternaam niet te gebruiken om haar familie te beschermen.

Naast school- en therapiesessies zijn wintermiddagen in binnenspeelruimtes, uitstapjes naar de sportschool voor hun tieners en andere kindvriendelijke bestemmingen ook verdwenen uit de routines van gezinnen.

Siyad, een moeder van drie kinderen die 30 kilometer ten zuiden van Minneapolis woont, dicht bij St. Paul, zei dat ze onlangs de rit van 26 minuten naar het Minnesota Children’s Museum hadden gemaakt en moesten omkeren toen ze drie minuten verderop waren nadat ze getuige waren geweest van een ICE-ontmoeting op de weg.

‘Die angst is dagelijks’, zei ze. “Ik ben een genaturaliseerd staatsburger, maar ik had op dat moment mijn paspoort niet bij me. We moesten meteen omkeren.”

De pijnlijke ironie, zei ze, is dat haar kinderen, net als alle anderen in dit verhaal, zo zeiden hun ouders, Amerikaanse staatsburgers zijn.

‘Onze kinderen zijn zo Amerikaans als appeltaart’, zei ze. “Dit is hun thuis.”