In het Therapeutic Riding Centre van Taiwan vinden kinderen met aandoeningen zoals hersenverlamming, autisme en ADHD therapie en gezelschap door middel van paardrijden
TAOYUAN, Taiwan — De jonge vrouw glimlacht breed terwijl ze zich klaarmaakt om op het paard te stappen voor haar wekelijkse ritje. Ze lacht als het paard zijn eerste stappen zet.
“De eerste keer dat ze op een paard stapte, was ze blij”, zei Hector Chen over hun eerste bezoek. Bij zijn dochter, Chen You-ching, werd ruim zestien jaar geleden hersenverlamming vastgesteld. Sindsdien heeft hij de nu 18-jarige naar paardentherapie gebracht.
In het Therapeutic Riding Centre van Taiwan in Taoyuan, een stad in de noordelijke regio van het eiland, vinden kinderen met hersenverlamming, autisme, ADHD en andere aandoeningen gezelschap en therapie door middel van paardrijden en interactie met paarden.
Dierondersteunde therapie wint over de hele wereld aan populariteit, of het nu gaat om het werken met kinderen met een verstandelijke beperking of veteranen die te maken hebben met trauma.
Abigail Liu zei dat haar 5-jarige dochter enorm veel baat heeft gehad bij de therapie. Haar dochter, Ayah, heeft het Angelman-syndroom, een zeldzame genetische aandoening die een vertraagde ontwikkeling veroorzaakt.
Ze zei dat haar dochter “minder bang begon te worden voor dingen die ze niet kent en bereid is om (nieuwe dingen) te proberen. Dit begon allemaal nadat ze hier paardreed.”
De paarden hebben speciale training nodig om met de bewegingen van een kind om te gaan of om kalm te blijven als er meerdere mensen omheen staan, zegt Chan Shu-ya, een paardentherapeut.
Soms willen de kinderen een paard gewoon een hele tijd knuffelen of naar zijn hartslag luisteren. De paarden zullen bij hen stilstaan.
“Ze voelen zich erg op hun gemak, omdat het paard geen ergernis vertoont, ook al blijven ze er tegen praten”, zegt Alain Chang, die als paardrijcoach werkt bij de Fang Hsing-Chung Social Welfare Foundation for Horses in Education and Health. “Dat ze hierheen komen om ze aan te raken, te observeren of zelfs te knuffelen, is een heel bijzondere ervaring.”
“Veel van deze studenten die ik ontmoet, kijken er elke week naar uit om hierheen te komen, ongeacht of het regent of zonneschijn,” zei hij.
