President Donald Trump heeft deze week grote investeerders die huurwoningen bezitten in de schijnwerpers gezet door aan te kondigen dat hij dat wil verbod op “grote institutionele beleggers” om meer van dit soort woningen te kopen.
Over het geheel genomen bezitten grote investeerders slechts ongeveer 2 tot 3% van de eengezinshuurwoningenvoorraad van het land, zo hebben onderzoekers ontdekt. Maar ze beheersen een veel groter deel van de eengezinshuursector in bepaalde markten, vooral in de Sun Belt. Steden als Atlanta, Dallas, Phoenix, Houston, Charlotte en Tampa hebben bijzonder hoge concentraties megaverhuurders.
A Rapport 2023 van The Hamilton Project, onderdeel van de Brookings Institution, ontdekte dat mega-investeerders – gedefinieerd als degenen die meer dan 1.000 huizen bezitten – bijna 10% van de totale huureenheden in het metrogebied van Atlanta bezaten en 27% van alle huurwoningen voor eengezinswoningen. Ze bezaten 22% van de eengezinswoningen in Jacksonville en bijna 20% in Charlotte.
De onderstaande kaart toont de steden met de hoogste concentratie institutionele beleggers op de SFR-markt:
Uit het rapport blijkt dat 354.000 van de in totaal 446.000 eengezinswoningen die eigendom zijn van mega-investeerders zich in twintig markten bevinden, voornamelijk in het zuidoosten en zuidwesten.
Terwijl Trump zegt dat hij het bezit van een eigen huis betaalbaarder wil maken voor individuele kopers door megaverhuurders te blokkeren, zeggen sectorwaarnemers dat deze stap zou de oorzaak niet aanpakken van hoge huizenprijzen: een tekort aan woningen.
Jenny Schuetz, vice-president huisvesting bij Arnold Ventures, zei dat het gebrek aan woningen op de markten in het hele land “nummer één, twee en drie op de lijst van problemen” is. Ze noemde een mogelijk verbod ‘een afleidingsmanoeuvre’ dat ‘de aandacht afleidt van dingen die daadwerkelijk zouden kunnen helpen bij het verbeteren van de betaalbaarheid en het vergroten van het aanbod’.
Maar ze zei dat het hebben van een handvol verhuurders die een groot deel van de huurmarkt bezitten, problemen zou kunnen veroorzaken, waaronder hogere huurprijzen.
“Je wilt niet echt een sterk geconcentreerd eigendom van de huurmarkt hebben met een paar verhuurders die marktmacht hebben”, zei ze. “En als je een geografisch gebied bestrijkt dat klein genoeg is, is het zeker mogelijk dat een grote institutionele investeerder uiteindelijk een quasi-monopolie krijgt.”
Ze zei dat het juiste antwoord op die concentratie zou zijn: ten eerste het bijhouden van wie veel onroerend goed bezit in welke stad of provincie dan ook, en ten tweede het volgen van klachten van huurders over hun verhuurders.
“Zoek eerst uit of dit een probleem is, en waar het een probleem is, voordat je beslist wat de oplossingen zijn”, zei Schuetz.
