‘K-Pops!’ recensie: Anderson .Paaks culturele duet is een solo-act

De neo-soulzanger Anderson.Paak heeft 13 Grammy-prijzen en een glimlach die de stad Oxnard zou kunnen versterken, waar hij opgroeide met drummen in de kerk, ervan overtuigd dat hij geboren was om te entertainen. Zijn optimisme en hart zijn inspirerend: een kind van zwarte en Koreaanse afkomst dat het verlies van beide ouders door opsluiting op zich nam en toch naar voren kwam met een opgewekte persoonlijkheid.

Hij zal het dus prima vinden om dat zijn regiedebuut te horen “K-Pops!” is niet erg goed. Zoals zijn vaag autobiografische personage BJ grijnzend zegt: ‘Haters gaan haten.’ Het is de eerste keer dat ik iemand die zin hoor uitspreken en ik geloof echt dat hij het meent.

Het script, mede geschreven door .Paak en Khaila Amazangaat over een percussionist die vruchteloos op de deur naar succes bonkt. We ontmoeten .Paak’s BJ voor het eerst in 2009, drummend in Los Angeles tijdens een karaoke-avond met een liveband met een groep collega-workaday-muzikanten, gespeeld door zijn echte supporters, Free Nationals. Ondanks al het bewijs dat het tegendeel beweert (er zijn er behoorlijk wat van), is BJ er zeker van dat de menigte naar hem toe is gekomen. Hij is een showboot die zich kleedt zoals Bootsy Collins en zweert dat hij de volgende is Phil Collins. Stardom is net rond de volgende cover.

Wanneer de film twaalf jaar later wordt teruggebracht, is er niets veranderd, inclusief zijn chutzpah. De eigenaar van de bar (Johnny Parkook bekend als de in LA gevestigde rapper Dumbfoundead) en BJ’s moeder (Yvette Nicole Bruin, zichtbaar plezier hebben), zweren samen om hem naar het buitenland te sturen, zodat ze in alle rust met elkaar kunnen flirten. En zo zoeft de eigenwijze BJ de oceaan over om zijn carrière opnieuw op te starten in ‘Wildcard’, een Zuid-Koreaanse realitywedstrijdshow die 52 ambitieuze kandidaten beperkt K-popidolen aan één winnaar. BJ is geen deelnemer; hij zit gewoon in de band. Maar hij heeft plannen om gezellig om te gaan met de favoriet van de fans, een gladde platinablonde genaamd Kang (Kevin Woo van “KPop-demonenjagers,” een voormalig lid van de jongensgroep U-KUS).

Het “Wildcard”-subplot heeft nooit veel zin. K-Pop-bootcamp is notoir moeilijk en de wrede gastvrouw van de show, Diamond (Cathy Shim), heeft de hoopvolle spelers al teruggebracht tot het bovenste kwartaal. Toch zijn deze zogenaamd meest veelbelovende sterren meestal ongelukkige wannabes die leunen op hun vaardigheden op het gebied van nunchucks en mime. Nadat we ons ervan hebben overtuigd dat BJ middelmatig en waanvoorstellingen is, heeft de film het lef om zijn personage een adviseur te laten worden, wat, in niet-muzikale termen, hetzelfde is als wanneer ik het prestigieuze Le Cordon Bleu binnenstorm en erop aandring dat de culinaire studenten Hollandaise maken met Miracle Whip.

De spoedcursus Koreaanse muziek bestaat uit slechts een snelle diavoorstelling plus een lezing door een sympathieke 11-jarige deelnemer genaamd Tae Young (de eigenlijke zoon van .Paak, Soul Rasheed). Inmiddels laat het vrolijke ‘Afterschool Special’-gevoel van de film ons gemakkelijk overrompelen om te accepteren dat het kind het lang verloren gewaande kind van BJ is met de vervreemde ex-vriendin Yeji (Jee Jonge Han). De jongen groeide op in Seoul en geloofde dat zijn vader de acteur was Idris Elbadie hij ook nog nooit heeft ontmoet. (De beste grap in de film is een treurige opname van Elba op de dvd-hoes van de Tyler Perry-film “Papa’s kleine meisjes.”)

Rasheed kan een behoorlijk goed Brits accent hebben en beschikt over een ontspannen en natuurlijk zelfvertrouwen, aangescherpt door de hoofdrol in zijn eigen komische sketches op YouTube. Zijn charme en zijn passie voor K-pop zijn de redenen waarom .Paak beweert dat hij de film heeft gemaakt, hoewel .Paak ook grapte dat Rasheed tegen de tijd dat ze op de set kwamen meer van de metalband hield. Schuifknoop. Eerlijk gezegd zou ik net zo nieuwsgierig zijn geweest naar die versie van de verhaallijn – of een versie die Tae’s vastberadenheid om “Wildcard” te winnen serieuzer nam. Twee scènes eindigen met een scheetgrap; er is er maar één die hem echt laat zingen en dansen, en hij is niet slecht.

Voordat iemand het waarschuwende verhaal van begint te citeren Jaden Smiteen ander kind dat door zijn muzikale vader tot acteren werd gebracht Wil Smitlaat me zeggen dat Jaden ook een goede jonge artiest. De reactie was een groter probleem dan zijn talent. In een terughoudende casting verschijnt Smith hier als “Wildcard”-jurylid naast de DJ Diplomaen het script werkt ook een cameo uit Saweetieevenals naamdroppings van .Paak’s supersterrenmedewerkers, waaronder André 3000, Dr. Dre, Kinderachtige Gambino En Bruno Mars.

Eigenlijk is dit allemaal maar een excuus voor .Paak om ham te spelen. Hij heeft de film aangevuld met shots van BJ die in zijn eentje in een taxi aan het grooven is of zijn broek openscheurt terwijl hij zijn danspasjes laat zien. (Zijn knuffelig-chique kostuums zijn van Bao Tranchi.) Wanneer .Paak’s BJ de andere personages irriteert met weer een drumsolo, zouden de zelfbewuste grappen over zijn egocentrisme beter terechtkomen als “K-Pops!” was er niet van overtuigd dat het publiek zoveel mogelijk van hem op het scherm wil hebben.

De beoogde boodschap is dat BJ moet stoppen met het najagen van de schijnwerpers om zijn zoon de ster te laten zijn. Maar zijn karakter kan het niet en hij ook niet. Eerlijk gezegd is de titel een aanwijzing dat de focus technisch gezien nooit op Koreaanse muziek lag. Het verhaal ging altijd over papa die leerde vader te worden.

Er zijn een paar mooie scènes in de bijna twee uur durende speelduur van de film: een surrealistische droom die zich afspeelt in een kerk, een grappige tussenvoegsel van een reclame voor gebakken kip, een geanimeerde interstitial waarin de breuk tussen Yeji en BJ wordt geïllustreerd door een beeld van haar die zich zielig vastklampt aan de koptelefoon van haar vriend, in een poging zijn aandacht weer op haar te vestigen. Thematisch gezien is het moment dat met de meeste zekerheid landt het moment waarop BJ zijn zoon leert over zijn zwarte Amerikaanse artistieke roots. “De Jacksons liep in orde BTS om te dansen”, benadrukt BJ van Paak, waarmee hij zijn punt over de invloed van funk- en rockmuziek onderstreept door er een Aarde, wind en vuur concert waarin hij een excuus verzint om met hen op het podium te staan.

Het is een sterk argument en ik wou dat de film het had blijven maken. Dit is het juiste moment – ​​en .Paak zou de juiste ster kunnen zijn – om serieus te onderzoeken wat het betekent dat de Top 40 naar het oosten verschuift. Amerikanen hebben de zachte kracht van onze positie in het centrum van het popculturele universum lange tijd als vanzelfsprekend beschouwd. Maar dit avontuur in Seoul is gewoon een egotrip.