Nu ze enigszins bekend is met het feit dat ze veel tijd doorbrengt in deze ‘grote, open landschappen’, vertelt Juliet, heeft ze meer dan een aantal jaren besteed aan het ‘decoderen ervan voorbij data en door middel van kunst’, waarbij ze samenwerkte met lokale gemeenschappen, natuurbeschermers en ecologen om de positieve gevolgen voor het milieu van restauratie in beeld te brengen, waarbij ze beelden vastlegde die alleen kunnen voortkomen uit het vormen van een diepe verbinding met mensen en plaatsen.
“Tijd is altijd belangrijk bij het leren kennen van een nieuw landschap,” vertelt de fotograaf, “om goed op te kunnen letten heb je er veel van nodig.” Elk bezoek aan de heide onthulde iets nieuws voor de fotograaf; haar creatieve proces groeit en verandert tijdens deze samenwerking met buurtbewoners en milieudeskundigen. Juliet besteedde veel aandacht aan de methoden die anderen gebruikten om met het landschap om te gaan – van vogelonderzoek tot ‘ground-truthing’ en zelfs tekenen als een vorm van gegevensverzameling – en liet deze benaderingen de manier waarop ze naar de heidevelden op verschillende schaalniveaus keek, heroriënteren. Nieuwe vormen van observatie voor haar gereedschapsriem, deze technieken “boden een uitgebreide manier om het land te begrijpen” als beeldmaker.
De resulterende fotocollectie – die op beslissende wijze is vastgelegd op de traagheid van analoge film – is “een uitdrukking van het landschap waar data stopt en kleur, interpretatie en begrip begint”, vertelt Juliet. Met een focus op het vastleggen van portretten van de mensen achter het project, “voelde het altijd belangrijk om het menselijke verhaal op de voorgrond te brengen om te laten zien hoe nauw mensen verbonden zijn met het land”, zegt ze. De reeks studies van het natuurlijke landschap en zijn bezoekers legt een scala aan personages vast die hun laarzen hebben aangetrokken om het heidelandschap te verkennen, te begrijpen en erop te reageren.
Naarmate dit natuurbeschermingswerk op de Turf voortduurt, blijft de ecologische waarde van het land behouden beter begrepenen de fotograaf beschouwt deze langetermijndocumentairereeks als de creatie van ‘een levende opname’ van de plek, een opname die anderen een mensgericht inzicht biedt in de impact ervan op de lokale gemeenschap. “Pas als mensen iets begrijpen, gaan ze zich erover bekommeren en willen ze dat het hersteld of beschermd wordt”, besluit Juliet.
