Judy Pace, een baanbrekend model en ster van ‘blaxploitation’-films die in de jaren zestig en zeventig in televisieshows verschenen, en van de voor tv gemaakte hit ‘Brian’s Song’, stierf vorige week op 83-jarige leeftijd.
De vrouw die ooit door Variety werd omschreven als ‘de mooiste zwarte actrice van Hollywood’ stierf woensdag in haar slaap tijdens een bezoek aan familie in Marina del Rey, aldus haar familie.
Pace, geboren en getogen in Los Angeles, studeerde af aan de Dorsey High School en studeerde sociologie aan het Los Angeles City College. Haar familie zei dat ze de eerste zwarte vrouw was onder contract bij Columbia Studios, de eerste zwarte vrijgezellin in ‘The Dating Game’ en het eerste woordvoerdermodel voor Fashion Fair Cosmetics.
Ze won haar eerste filmrol in ’13 Frightened Girls’ uit 1963 als dochter van een diplomaat, maar kreeg een paar jaar later meer bekendheid als achterbakse intrigant in de ABC-soap ‘Peyton Place’. In 1970 won ze een NAACP Image Award voor haar rol als onbeschaamde carrièrevrouw in de serie ‘The Young Lawyers’.
Pace had ‘een nogal schizofrene carrière’, aldus de Encyclopedia of African American Actresses in Film and Television van Bob McCann. Ze had ‘brave meiden’-rollen, zoals de vrouw van een voetballer, in de tv-film ‘Brian’s Song’ uit 1971 en speelde karakters van ‘saaie, parmantige professionaliteit’ in shows als ‘I Dream of Jeannie’ en ‘The Flying Nun’.
Daarentegen, schreef McCann, waren haar speelfilmrollen ‘militante, openlijk seksuele, eigenwijs, volledig zelfverzekerde karakters’. Ze speelde de sluwe, verleidelijke Iris in de blaxploitation-komedieklassieker ‘Cotton Comes to Harlem’ uit 1970.
Een van de personages introduceert haar personage met de waarschuwing: “Ze is een steenvos – pas op.”
McCann rekende haar tot de ‘laatste generatie werkelijk baanbrekende zwarte actrices’, samen met Brenda Sykes, Pam Grier en Rosalind Cash.
De criticus Roger Ebert prees Pace als “een snelle, grappige actrice die een voorsprong op een lijn kan zetten en een scène sprankelend kan houden” in zijn (overigens negatieve) recensie van de film “Three in the Attic” uit 1968, waarin Pace een benadeelde, wraakzuchtige vriendin speelde.
Tempo vertelde Ebert dat ze een vijfjarenplan had bedacht om in te breken in de film, en de rol slechts twee weken voor haar zelfopgelegde deadline had gewonnen. ‘Niet dat ik de deadline niet zou hebben verlengd, natuurlijk,’ zei ze.
Over de egoïstische conniver die ze speelde in ‘Peyton Place’ zei ze: “Alle zwarte vrouwen in de films lijken verpleegsters, onderwijzeressen en maatschappelijk werkers te zijn. Zwarte vrouwen leiden een echt leven, schat. Het zijn niet allemaal doktersvrouwen. Ze zijn niet allemaal doktersvrouwen.”
“Het moeilijkste wat je kunt doen is een filmrol vinden als je een zwarte actrice bent”, vertelde ze aan Ebert. “Mensen realiseren zich dat niet. Ze praten over Sidney Poitier en Jim Brown – maar waar zijn de actrices? … Laten we eerlijk zijn. Zonder tv zouden alle jonge zwarte actrices in Hollywood werkloos zijn.”
Ze had onder meer rollen in de tv-programma’s ‘Bewitched’, ‘Batman’, ‘I Spy’, ‘Days of our Lives’, ‘The Mod Squad’, ‘Kung Fu’, ‘Sanford and Son’, ‘Ironside’ en ‘Good Times’.
Ze trouwde en scheidde van acteur Don Mitchell en trouwde later met honkballegende Curt Flood, die stelling nam tegen de reserveclausule van honkbal en in 1997 stierf.
Pace nam in 2019 een prijs in ontvangst en beschreef haar leven als “de meest magnifieke, ongelooflijke rit ooit.”
“Dit is mijn 77e jaar – ik heb het naar mijn zin”, vertelde ze een juichende menigte. “Ik ben een geboren Californiër. Ik moet mijn moeder en mijn vader bedanken voor het feit dat ze zo goed uit Jackson zijn gekomen, mevrouw, en hun weg hebben gevonden naar de Stille Oceaan, waar je alles kunt zijn wat je maar wilt.”
Pace laat dochters Shawn Pace Mitchell en Julia Pace Mitchell achter, een kleinzoon en een schoonzoon. De familie vraagt in plaats van bloemen om donaties aan de NAACP.
