Simone Bellotti’s AW26-collectie voor Jil Sander het ging allemaal om thuis – als iemands veilige ruimte, of niet, waar men toevlucht zou kunnen zoeken of zou willen vluchten. Bellotti dacht aan zijn vader, een stoffeerder, en aan het meubilair en de inrichting die een ruimte vullen. Omdat Jil Sander een huis is, en een huis codes, tekens en stijlfiguren bevat, iets waar Bellotti bekend mee is, speelde hij hiermee tijdens dit uitje, waarbij hij ze tegelijkertijd respecteerde, omdraaide of vergat.
In zijn tweede seizoen verlegde hij de focus van merkessentie naar iets persoonlijker. Als debuutcollecties over strippen gaan, ging deze over het toevoegen: rondingen over rechte lijnen, overdaad waar ooit strikte controle was. Het idee van ‘verhoogde terughoudendheid’ werd zachtjes uitgedaagd: kon het opgeven nog steeds precies aanvoelen?
Het palet bleef dicht bij huis – vervaagde neutrale kleuren, zwart, grijs en diepblauw – maar de silhouetten werden losser. De schouderlijnen kwamen iets van het lichaam af, de kragen schoven naar achteren en de zakken zweefden. Het maatwerk werd hoog dichtgeknoopt en met verticale scherpte gesneden, maar jassen en blazers hadden hoge splitten aan de achterkant die de strengheid verstoorden. Bekledingsreferenties kwamen naar voren in voorgevormde zandlopervormen en stof die opgevuld, gevouwen of op zijn plaats gehouden werd met zichtbare trenzen.
Er was een voortdurende spiegeling tussen dames- en herenkleding, wat weerspiegeld werd in de accessoires: overdreven hakken tegenover zachte, bijna sokachtige platte schoenen, en gestructureerde tassen die de geometrie in evenwicht brachten met subtiele rondingen. Het voelde als een heringericht huis – vertrouwd, maar niet langer statisch. Thuis is waar het hart is.
Fotografie met dank aan Jil Sander
