Leestijd: 4 notulen
Ze heeft het weer gedaan!
Jennette McCurdy schokte de wereld met haar debuutboek, Ik ben blij dat mijn moeder stierf.
De voormalige kinderactrice boort nu een andere woede aan in een nieuwe roman.
In De helft van zijn leeftijdbrengt ze duidelijk haar eigen woede met zich mee omdat ze ooit een relatie had gehad met een man van midden dertig, toen ze nog een tiener was.
Dit is niet haar eerste boek, maar wel haar eerste roman
De helft van zijn leeftijd is uit!
Jennette voelde zich nooit op haar gemak als kinderactrice, omdat het nooit haar keuze was. Ze is veel gelukkiger als auteur – een succesvolle bovendien.
De helft van zijn leeftijdzij vertelde ABC Newsis een roman over een 18-jarig meisje dat ‘hongerig’ is.
Jennette legde uit dat het verhaal voor haar een manier is om ‘mijn eigen woede te kanaliseren’.
Schrijven, zei ze, is ‘een manier om die woede op een gezonde manier te kanaliseren’. De woede is, simpel gezegd, onderdeel van het genezingsproces.
Als je je afvraagt waarom deze auteur zoveel woede had om haar schrijven te voeden, legde ze dat uit.
Eerder deze maand ging Jennette op de bank zitten Noem haar papa podcast waar ze heel direct besprak dat ze ’17 of 18′ was toen een man van midden dertig vriendschap met haar sloot en vervolgens een relatie met haar begon.
In haar interview erkende ze openlijk hoe haar jeugd van emotioneel en seksueel misbruik vormde de weg voor een man die twee keer zo oud was als zij om haar vriendje te worden.
Jennette herinnerde zich dat ze een tiener was en ‘dacht dat ik volwassen was, dat ik zo slim was dat dit kon gebeuren.’
Ze vervolgde: “Ik herinner me dat ik dacht: ‘Oh ja, er is gewoon iets aan mij dat een beetje anders is. Ik ben speciaal.'”
Rode vlaggen, rode vlaggen
‘Zo voelde het voor mij,’ vervolgde Jennette. “Ik ben speciaal, ik kan contact maken met oudere mensen, jongere mensen zitten niet op mijn golflengte.”
Dit zat niet alleen in haar eigen hoofd. Ze zei dat de oudere man deze berichten versterkte.
“Het was, weet je, ‘Je bent zo volwassen. Ik kan op deze manier met niemand praten. Ik kan niet geloven hoe slim je bent'”, beschreef Jennette.
“Hou je me voor de gek? Ik was zo’n idioot. Ik schaam me zo”, zei ze. Het is haar uiteraard niet kwalijk te nemen.
Jennette herinnerde zich daarentegen dat de mannelijke vrienden van de man vriendelijk en hartelijk waren, maar een afstand voelden tot de vrouwen in het leven van die mannen. Als volwassene ziet ze nu dat die vrouwen haar niet haatten, maar de man veroordeelden omdat hij met een meisje uitging. de helft van zijn leeftijd.
Zoals het interview benadrukte, is de machtsongelijkheid in deze mate inherent aan relaties met leeftijdsverschillen. Zelfs als ze niet hadden samengewerkt, zal het feit dat ze twee keer zoveel levenservaring hebben als de jongere (een tiener) hen alleen maar op een ongelijke basis brengen.
“Dat het uiteindelijk mijn keuze was. Dat het uiteindelijk aan mij was. Dat ik uiteindelijk degene was die de leiding had”, herinnerde ze zich gelovend.
‘En ik denk dat als je je echt machteloos voelt, je in dat aas zult trappen,’ legde ze uit.
Jennette beschreef: “Weet je, je neemt dat, en je zegt: ‘Oké, ik wil echt dat gevoel van macht, ook al weet mijn gevoel dat dit niet dat is. Ik neem wat je zegt, en ik zal proberen ermee aan de slag te gaan, en ik zal proberen er een schijn van macht van te maken.'”
Ze redeneerde: “Als je er zo wanhopig naar verlangt, zul je het aas grijpen. En ik denk dat ik dat ook deed.”
Bepaalde soorten oudere mannen hebben de neiging zich te richten op tieners die het minst bereid zijn om ze aan te zien komen
Het is belangrijk om twee dingen te benadrukken.
De eerste is dat Jennette deze man niet van iets illegaals beschuldigt. Hij deed pas mee aan de show toen ze ongeveer 18 was, en woonde al twee maanden in een appartement voordat hij (dronken) opdook om zijn gevoelens te uiten en vervolgens zijn vriendin met haar te bedriegen. (Dit wist ze niet)
Een ‘verliezer’ zijn, zoals ze hem nu treffend noemt, is geen misdaad.
De tweede is dat de jaren van emotioneel en seksueel misbruik van haar moeder die zij beschreef Ik ben blij dat mijn moeder stierf heeft hiervoor absoluut de weg geëffend.
Jennette bracht haar jeugd door met het gevoel machteloos te zijn, wezen machteloos. Door zichzelf ervan te overtuigen dat ze dit voor zichzelf had gekozen – om nog maar te zwijgen van het feit dat ze waarschijnlijk het gevoel had dat hij een buffer van veiligheid tegen haar moeder creëerde – kreeg ze het gevoel dat ze de controle had.
Gecombineerd met haar mormoonse opvoeding, haar thuisonderwijs en meer, had ze zelfs minder voorbereiding dan een gemiddelde 18-jarige binnen die dynamiek zou hebben gehad.
