Ma’s moment kwam in 2011. Op 23 juli kwamen twee hogesnelheidstreinen met elkaar in botsing nabij Wenzhou, waarbij 40 mensen om het leven kwamen. Het ongeval traumatiseerde de natie vanwege wat het leek te onthullen over de kosten van China’s razendsnelle ontwikkelingsproces. A prominent essay De titel veroverde de sfeer en de titel werd een strijdkreet: “China, vertraag, wacht op je volk.” Het proza leest bijna als een gebed: “China, stop alsjeblieft met vliegen, wacht op je volk, wacht op je ziel, wacht op je moraliteit, wacht op je geweten!”
Ma en andere stemmen van de Industriële Partij reageerden met een tegenoffensief. De oplossing was niet om te vertragen, maar om te verdubbelen, zeiden ze – om van fouten te leren, om door de moeilijke fase heen te komen waarin nieuwe technologieën nog onder de knie werden. En de sleutel tot hun campagne was Lingao zelf. Het schrijven ervan werd in de jaren 2010 een fenomeen op Chinese internetforums: het open source-ethos en de samenwerkingsmethoden spraken de snelgroeiende technologiegemeenschap van China enorm aan. Naast reguliere bijeenkomsten tussen kernbijdragers, LingaoDe creatie van China bevorderde de vorming van China’s ’toetsenbordpolitiek’: onlinegemeenschappen waar gebruikers onder de bescherming van pseudoniemen felle debatten voeren over bestuur, beleid en nationale leiding. Deze gesprekken werden een podium voor politieke discussies die nergens anders konden plaatsvinden, waar amateurpolitieke idioten, militaire enthousiastelingen en luie strategen hun wereldbeeld aanscherpten. In 2012, de nationalistische commentaarwebsite Guancha (denk aan het Chinese Breitbart) werd opgericht, en de complexe verwikkeling met het denken en de personeelsnetwerken van de Industriële Partij liet zien hoe ver LingaoZijn invloed reikte verder dan louter tijdreisfictie.
De ideologie van de Industriële Partij blijkt behoorlijk darwinistisch te zijn. Het belangrijkste is de kracht die voortvloeit uit de industriële capaciteit. Dit draagt bij aan wat geleerden de ‘esthetiek’ van de partij noemen. Fred Gaoeen in Beijing gevestigde journalist die zich identificeert met de Industriële Partij en die kort voor Guancha heeft gewerkt, vertelde me: “Deze mensen beschouwen industrialisatie als de hoogste vorm van schoonheid. Dingen vanuit het niets opbouwen, dat is hun romantiek.”
Uiteraard overstijgt de techno-nationalistische impuls de grenzen. “Elon Musk is de ultieme figuur van de Industriële Partij”, zei Gao. Musks visie op het koloniseren van Mars, zijn ongeduld met regelgeving, zijn aanbidding van technische oplossingen, zijn overtuiging dat het maken van fysieke dingen belangrijker is dan wat dan ook – zijn “esthetiek heeft sterke weerklank bij de Chinese Industriële Partij”, zei Gao. Wat verschilt is eenvoudigweg het politieke systeem dat dit kanaliseert.
Bijna niemand, inclusief Ik, kan alle hoofdstukken van afmaken Lingao (om nog maar te zwijgen van de meer dan 1.400 afgeleide werken). Het is niet alleen dat het te lang is. Het lezen ervan doet behoorlijk pijn. De taal en de narratieve structuur van de roman zijn agressief antiliterair. Mooi schrijven zou burgerlijk zijnleek de Industriële Partij te geloven. Technische beschrijvingen gaan over in wat voelt als genotzucht, een ongemakkelijke minachting voor lezers zonder STEM-achtergrond.
Het boek stelt vragen als: Hoe los je energieproblemen op als je niet naar olie kunt boren? Hoe begin je met mechanisatie zonder de werktuigmachines om werktuigmachines te maken? Hoe maak je salpeterzuur aan als je letterlijk vanuit vuil begint? Vanaf Hoofdstuk 22, terwijl de 500 tijdreizigers hun expeditie plannen om Lingao County in Hainan (het zuidelijke eiland in China) te koloniseren:
