Jacob Jonas ensceneert zijn eerste post-kankeroptreden bij BroadStage

“Het werk gaat over genezing”, zegt choreograaf en kankeroverlevende Jacob Jonas.

We zitten tegen de bakstenen muur van een gebouw terwijl de zon schijnt, een paar meter van de ingang van de Los Angeles Ballet-studio in Sawtelle, waar dansers van Jonas’ gelijknamige gezelschap oefenen voor ‘Keeping Score’, een trilogie van Jonas die volgende week in première gaat op de BroadStage in Santa Monica. Ze ronden de repetitie af door zich uit te rekken en door de choreografie te rennen. Muziek knalt.

Een paar minuten eerder verspreidden dansers zich door de studio en keken naar hun telefoon terwijl ze danspasjes uit een video probeerden op te pikken. Wierook brandde aan de voorkant bij de werkplek van Jonas. Danseres Alyse Rockett gooide haar telefoon op de stoel naast mij en onthulde het materiaal waarvoor de groep zich had voorbereid.

De drie werken in ‘Keeping Score’, getiteld ‘Product of Divorce’, ‘Nature Sounds While the IV Drips’ en ‘Restart’, documenteren de evoluerende relatie van Jonas met ziekte na zijn diagnose in 2022 van fase 4-lymfoom. De trilogie markeert Jonas’ eerste stuk na kanker, en Jonas denkt na over hoe zijn omgeving zijn leven vóór, tijdens en na kanker beïnvloedde.

Samenvallend met de zijne onlangs gepubliceerd memoires, ‘Cemented Beauty’, met dagboekaantekeningen en foto’s van zijn reis door chemotherapie, beschouwt Jonas, 33, ‘Keeping Score’ als de laatste zuivering van een hoofdstuk dat zijn begrip van het leven, relaties en de natuur veranderde.

Toen een recente repetitie overging in een serie ‘Nature Sounds While the IV Drips’, gingen zeven dansers uiteen in twee rijen. Het stuk bestaat uit acht secties, die acht chemotherapierondes vertegenwoordigen. Elke ronde komt er een nieuwe artiest binnen. Ze beginnen te bewegen, wisselen snel van de ene houding naar de andere en slaan hun handen en lichamen tegen de grond om een ​​hoorbaar ritme te creëren dat door de geluiden van regen en wind die uit de luidsprekers komen, snijdt – zoals infuusdruppels.

‘Kanker is echt prachtig,’ zei Jonas. “Er is veel trauma en veel pijn, maar er is ook veel familie en schoonheid onderweg. Het is diepgaand om de diepste delen van jezelf en de mensheid in die strijd opnieuw te kunnen bezoeken, en te proberen er wijs uit te worden en het te organiseren in het proces van het maken van werk.”

Het lymfoom van Jonas ontstond als bijwerking van de medicijnen die hij gebruikte tegen de ziekte van Crohn. Terugkijkend gelooft hij dat zijn ziekte dieper gaat dan dat – verbonden met zijn psychologie en ervaringen uit zijn vroege kinderjaren. “Keeping Score” is geïnspireerd op het boek van Bessel van der Kolk, “The Body Keeps the Score”, waarin wordt beschreven hoe trauma zich door ziekte in het lichaam manifesteert. Jonas weerspiegelt dit denkproces in zijn choreografie door zijn ervaringen als kind van echtscheiding uit te leggen.

“Ik denk dat de reden dat ik ziektes in mijn lichaam heb, deels komt door de stress, trauma’s en pijn die in mijn lichaam zijn opgeslagen, en voor een groot deel door de omgeving waarin ik ben opgegroeid”, zei hij.

“Score bijhouden” is het hoogtepunt van het werk dat is ontwikkeld op basis van drie jaar workshopmateriaal. Het begon in de zomer van 2023 tijdens een residentie bij Orsolina28 Art Foundation in Italië. Jonas ging in april in remissie en dook onmiddellijk in zijn creatieve proces, waarbij hij ‘Restart’ naast een eerder ontwikkeld stuk met de titel ‘Mind Cry’ plaatste.

“Restart” onderzoekt de bodem en de cycli van de ecosystemen van de aarde om na te denken over wat het betekent om na kanker opnieuw te beginnen. Door de jaren heen leerde Jonas de eenzaamheid te omarmen, iets waar hij tijdens de behandeling aan gewend raakte, en de daad van doorgaan.

Jacob Jonas werkt samen met leden van zijn gelijknamige dansgezelschap. Zijn nieuwste trilogie, die in première gaat op BroadStage, onderzoekt de diagnose en het herstel van zijn kanker.

(Brian Feinzimer / For The Times)

“Als je naar de golven in de oceaan kijkt, houdt het nooit op”, zei Jonas. “De getijden veranderen, de kracht van de golven verandert, maar het gaat altijd door. Ik kijk op dezelfde manier naar mijn relatie met mijn werk. Het blijft gewoon gebeuren, en als ik zou willen stoppen of wegrennen, zouden de stress van het leven niet stoppen.”

De afgelopen jaren heeft Jonas een bewegingstaal ontwikkeld genaamd ‘The System’, die tot doel heeft pijn en trauma in het lichaam los te laten door middel van fysieke expressie en een poging om energie vrij te geven in het universum. Dit resulteert in percussieve geluiden van lichaamsdelen die tegen elkaar en tegen de grond klappen. The System is geïnspireerd door de willekeur in de natuur en de somatische elementen van breakdance, waarmee Jonas opgroeide in Venice Beach. Zijn praktijk kan opzettelijk repetitief zijn, wat de eentonigheid van de kankerbehandeling weerspiegelt, en kijkers inspireert om met de beweging mee te mediteren.

Zijn dansers vinden inspiratie in de patronen.

“Ik verhuis van een gevoelenstype, maar in deze omgeving moet je soms gevoelens vergeten”, zei Rockett. “Ik heb zin in een zware machine, waarbij je maar op de knop hoeft te drukken en de machine gaat aan. Het daagt me uit om aan te komen en te gaan en niet zo afhankelijk te zijn van mijn gevoel.”

“Zoiets heb ik nog niet eerder gedaan”, voegde danser Marco Palomino eraan toe. “Je moet (meestal) het gevoel binnen de beweging vinden; (hier) creëert de beweging het gevoel.”

Terug in de oefenruimte concentreert Jonas zich op het uitstippelen van de structuur voordat hij de stukken samenvoegt tot een samenhangende trilogie. Dit is een van de vele repetities, aangezien de groep van plan is om acht uur lang, vijf dagen per week, samen te komen, voorafgaand aan de laatste show.

Jacob Jonas met leden van zijn dansgezelschap, evenals zijn hond. Het gezelschap speelt een nieuwe trilogie op BroadStage in Santa Monica.

(Brian Feinzimer / For The Times)

“Dit proces is verfrissend omdat we goed voorbereid zijn met veel systemen, technieken en groepsgedrag”, zegt danseres Emma Rosenzweig-Bock.

Jonas’ kankerervaring had invloed op zijn relaties en zijn gevoel voor wat beweging kan communiceren, waardoor zijn leven werd opgedeeld in voor en na de ziekte.

Vandaag voelt Jonas zich geaard en vredig. Hij kijkt toe terwijl zijn dansers door een gedeelte van de studio bladeren en een zin herhalen totdat ze eenstemmig zijn. Terwijl ze in een rij staan, vallen ze in gesyncopeerde stappen en komen langzaam samen voor een enkele ademhaling en een voorgevoel. Hij legde uit dat kanker niet alleen de persoon treft die de behandeling ondergaat, maar iedereen om hen heen. “Keeping Score” is een daad waarin de diepste en donkerste kanten van hem zichtbaar worden gemaakt.

‘Iedereen heeft pijn en iedereen heeft liefde nodig’, zei Jonas. “Ik denk dat het echt zo simpel is. Hoe beter we onze kwetsbaarheden beschermen, hoe minder toegang we hebben om verbinding te maken. Ik denk dat hoe meer we delen wat er werkelijk aan de hand is, zelfs als het ongemakkelijk is voor degenen die luisteren, het ons allemaal een dieper begrip geeft.”

De komende Broad-optredens zijn een soort thuiskomst. Jonas groeide op in 11th Street in Santa Monica, vlakbij de BroadStage, en skatete altijd dicht bij het theater. Hij ontving zijn kankerbehandelingen in het UCLA Santa Monica Medical Center. Deze geografische voetafdruk is belangrijk voor hem terwijl hij dit hoofdstuk accentueert.

Jonas kijkt om zich heen en neemt elk detail van de bomen, de lucht en het grind in zich op. Dansers onderbreken zo nu en dan ons gesprek en zwaaien en omhelzen Jonas als ze weggaan. De zon beweegt langzaam tegen onze huid. Aan het einde van het interview glimlacht hij en sluit zijn ogen.

Na een moment van stilte, luisterend naar de wind en ritselende bladeren, zegt hij: ‘De zon geneest ons.’