De tv-serie “Probe” uit 1988 is de droom van elke nerd. De hoofdpersoon is Austin James (Parker Stevenson), een van de intelligentste mensen ter wereld. Hij heeft een fotografisch geheugen en bouwt voortdurend nieuwe stukjes computertechnologie in zijn laboratorium. Hij is het hoofd van een denktank genaamd Serendip, maar hij is meestal zo druk met zijn uitvindingen dat hij regelmatig vergaderingen mist. Austin is vanwege zijn enorme intelligentie ook enigszins vervreemd van de rest van de mensheid. Hij heeft geen geduld voor de fijne kneepjes van sociale interactie, waardoor hij een soort misantropische kluizenaar is. Austin James is in wezen een bijgewerkte, technisch vooruitstrevende vertolking van Sherlock Holmes.
Zijn Watson was Mickey Castle (Ashley Crow), een vrouw die werd aangesteld als secretaris van Austin nadat hij de laatste dozijn had ontslagen. Mickey is geen wetenschapper, maar ze had wel het griezelige vermogen om het onbeschofte gedrag van Austin aan de kaak te stellen. Ze was ook in staat Austin emotioneel inzicht in mensen te bieden toen zijn logica hem in de steek liet. Ze heeft goede instincten, waar Austin niet in gelooft. Mickey bracht Austin perfect in evenwicht en voorzag hem van menselijkheid, ook al maakt hij haar dagelijks kwaad.
Zoals je zou verwachten, werden Austin en Mickey vaak opgeroepen door overheidsinstanties en politiediensten om hen te helpen bij het oplossen van ongebruikelijke moorden. Als koppel kon Austin de middelen voor een misdaad verzamelen, terwijl Mickey veel beter een motief kon bedenken. Er waren wetenschappelijke details in ‘Probe’ die complexer waren dan je typische misdaadserie, waardoor het op een aantrekkelijke manier super nerdy was.
En, nog nerder: ‘Probe’ werd mede gecreëerd door gevierde sciencefictionschrijver Isaac Asimov en schrijver Michael Wagner, die korte tijd als uitvoerend producent diende over ‘Star Trek: de volgende generatie’.
Probe was een detectiveserie voor nerds
Het uitgangspunt van ‘niet-overeenkomende onderzoekers’ is natuurlijk zo oud als het detectivegenre, en ‘Probe’ maakte in zijn karakteraanvang slechts gebruik van een toch al succesvolle formule. Austin had een koud brein en Mickey een warm hart. Ze brachten elk verschillende talenten en observaties mee naar een plaats delict en zouden, als ze correct te werk gingen, elkaar dingen leren. De twist met “Probe” kwam door hoe assertief wetenschappelijk het was. Dit was vele jaren vóór de dagen van ‘CSI’ en ‘Bones’, toen pathologie niet altijd centraal stond in onderzoeksshows. “Probe” maakte verhalen mogelijk die de intelligentie konden vertekenen. Dit was een duidelijk teken dat een speculatieve sciencefictionschrijver als Asimov de leiding had, samen met iemand die toezicht hield op de ultra-bedompte, diplomatieke wereld van ‘Star Trek: The Next Generation’.
De serie werd afgerond door Jon Cypher, die Howard speelde, de man die de leiding had over Serendip. Howard was geïrriteerd door Austin (iedereen was dat eigenlijk) en was een menselijke toetssteen voor Mickey. Ja, Howard zou tegen Mickey zeggen: Austin is een gek. Clive Revill duikt ook op als Howard’s opvolger, en hij had een veel minder vriendschappelijke relatie met Austin.
De verhalen over “Probe” gingen over een ongebruikelijke dood, natuurlijk. In de pilot-aflevering vroor iemand dood in een kamer die warmer was dan hijzelf. In de tweede aflevering moesten Austin en Mickey een lichaam van een afstand onderzoeken, omdat het vastzat in een kernreactor. In een nogal grappig plot lijkt één moord te zijn gepleegd door een hyperintelligente aap met een pistool. Terwijl Asimov en Wagner ‘Probe’ een wetenschappelijk tintje wilden geven, hadden ze duidelijk ook een zwak voor dwaasheden uit B-films.
Het onderzoek duurde niet erg lang
Het publiek stemde echter niet af op ‘Probe’. Het diende als vervanging voor het middenseizoen op ABC in maart 1988 en duurde slechts zeven afleveringen, inclusief de twee uur durende pilot. Misschien was Austin te onaangenaam voor het reguliere publiek. Misschien voormalige ‘Hardy Boys’-ster Parker Stevenson was niet helemaal overtuigend als een keiharde superintellectuele misantroop. Misschien vond ‘Probe’ zijn toon niet snel genoeg. De karakterdynamiek tussen Austin en Mickey was geweldig, maar de verhalen waren soms raar. Voor een programma dat zichzelf leek te verkopen op basis van intellectuele nauwkeurigheid, verviel het iets te vaak in sciencefictionfantasie; één verhaal betrof potentiële buitenaardse wezens.
“Probe” was ook frustrerend insulair. Veel van de misdaden in kwestie vonden plaats op het terrein van Serendip, en het oplossen ervan betekende dat Austin’s bedrijf juridisch van de haak zou zijn. Het lijkt waarschijnlijk dat het grote publiek zich niets zou aantrekken van de twijfelachtige verantwoordelijkheden die een denktank op zich zou nemen bij ongelukken op eigen terrein. Het zou de show conventioneler hebben gemaakt, maar het zou hebben geholpen om wat meer alledaagse misdaden uit hartstocht te zien.
“Probe” is nergens beschikbaar om te streamen, maar vindingrijke internetspeurneuzen kunnen de hele serie waarschijnlijk ergens online op de loer vinden. De serie werd nooit herhaald, zij het voor een snelle herhaling op Syfy (toen nog het Sci-Fi Channel genoemd) in 1990. Er is ook nooit een VHS- of dvd-release verschenen, waardoor “Probe” volkomen obscuur werd. Je zou kunnen denken dat Asimovs naam in de serie op zijn minst enige aandacht zou trekken op de sciencefictionmarkt. Hoewel Asimov alleen wordt genoemd als de mede-maker. Het was Michael Wagner die het meeste aan de serie schreef en twee afleveringen schreef, inclusief de pilot.
Bekijk het eens, als je kunt. Het is de moeite van het bekijken waard.
