In 1994 vonden twee ogenschijnlijk uiteenlopende gebeurtenissen plaats.
Tom Hanks won de Academy Award voor Beste Acteur in een Hoofdrol voor zijn vertolking van Andrew Beckett, een homoseksuele man die leeft met AIDS. Philadelphia. Nadat hij is ontslagen bij zijn advocatenkantoor vanwege wat hij vermoedt dat het anti-AIDS-discriminatie is, huurt Andrew een letselschadeadvocaat in (gespeeld door Denzel Washington) die in de loop van het proces minder homofoob wordt. (Aanraken!)
Datzelfde jaar werd de term ‘metroseksueel’ bedacht door journalist Mark Simpson in een essay genaamd “Hier komen de spiegelmannen.”
Samen wezen ze op een belangrijke culturele verschuiving. Tom Hanks stond op het hoogtepunt van de cultuur naast andere gladgeschoren leidende mannen met mooie ogen: Johnny Depp, Leonardo DiCaprio, John Travolta, Brad Pitt, Tom Cruise, Ethan Hawke. Hoewel geen van deze mannen homo is (en sommigen worden nu engerds genoemd), zag hun populariteit de opkomst van het ‘gevoelige acteurstype’. Dit had een stroomafwaarts cultureel effect, waarbij gedrag dat verband hield met homoseksualiteit (zoals ‘basishygiëne’ en ‘zorgen voor je uiterlijk’) langzaam maar zeker breder geaccepteerd werd – of op zijn minst het spelen van een homoseksuele man met aids iets was dat de Academie als baanbrekend en vernieuwend beschouwde. moedig genoeg om toe te kennen, zelfs als Philadelphia zelf liet veel te wensen over.
22 jaar later lijkt het alsof we midden in een zoveelste verschuiving zitten, een die de term ‘metroseksueel’ een artefact doet lijken. Chris Erik Thomas schreef een terugblik over het metroseksuele fenomeen van de aughts for Hen in 2024, maar pas in 2026 wordt duidelijk hoe vreemd dat concept is. Hudson Williams en Connor Storrie, de sterren van Crave’s weggelopen hitfenomeen Verhitte rivaliteit (hoewel ik betwijfel of ik je op dit moment zelfs zou moeten uitleggen wie ze zijn) zijn absoluut onontkoombaar. Williams onlangs (en enigszins controversieel) liep de herenkledingshow van Dsquared2 op de openingsdag van de Milan Fashion Week. De twee waren officiële fakkeldragers voor de Olympische fakkeltocht (ja, die Olympische Spelen). Ze hebben allebei hun late night-debuut gemaakt – Storrie aan Late Night met Seth Meyersen Williams aan The Tonight Show met Jimmy Fallon in de hoofdrol.
Ik beweer zeker niet dat de totale culturele oververzadiging van twee knappe, charismatische jonge acteurs nieuw is. (Hoewel ik denk dat Williams en Storrie uniek vermakelijk zijn door hun vrolijke minachting voor traditionele mediatraining.) Maar er is iets geheel nieuws aan de aard van het sterrendom van Williams en Storrie; ze zijn eigenlijk van de ene op de andere dag bonafide beroemdheden geworden vanwege, en niet ondanks, het feit dat ze personages portretteren die erg expliciete homoseks. Natuurlijk zijn er al veel tv-programma’s geweest Verhitte rivaliteit die queer-seks tot in detail hebben afgebeeld (Medereizigers verscheen pas twee jaar geleden). Maar het valt niet te ontkennen dat geen enkele voorganger erin is geslaagd de mainstream op precies dezelfde manier (en bovendien met een happy end) volledig te veroveren.
Gaandeweg vertonen de acteurs wat voelt als een duidelijke seksuele ambiguïteit als onderdeel van hun publieke persoonlijkheid. In een recent interview met Extrawerd de twee acteurs gevraagd of het nodig was om hun persoonlijke leven te bespreken in relatie tot het project, vooral vanwege het altijd groene gesprek rond vreemde acteurs die vreemde rollen spelen. De maker van de serie, Jacob Tierney, die homo is, antwoordde namens hen en zei: “Ik denk niet dat er enige reden is om daar op in te gaan”, en benadrukte het belang van “iemands enthousiasme en bereidheid om het werk te doen.”
