“WILD” — aanbevelingen met tanden in een nieuwe cultuurcolumn van Fran Tirado. Schrijf je in om het wekelijks te krijgen.
Bijna alles wat er mis is met de huidige staat van daten en intimiteit onder jonge mensen in de moderne tijd komt neer op een verbazingwekkende daling van onze drempel voor wrijving. Ik bedoel dat meer figuurlijk dan letterlijk, maar ik bedoel het ook letterlijk.
De grootste boosdoener is, zoals we allemaal weten, algoritmen – algoritmen die onze primaire verbindingsvormen besturen, informatie absorberen, data vindenom advies vragen. De wrijving die we vroeger hadden bij zoiets fundamenteels als het beslissen waarin we geloven, besteden we nu uit en automatiseren we. Dit maakt deel uit van een eeuwlange trend van onze consumptiegewoonten die, zoals ik heb geleerd in het boek van Kathryn Jezer-Morton, kolom voor De snitonthullen dat we de voorkeur geven aan a ontmenselijkte ervaring.
Snel vooruit naar nu, waar ChatGPT en andere eindeloos scrollende tools voor ‘wrijvingseliminatie’ meer vergiftigen dan alleen wat we kopen, maar ook hoe we moeten denken en voelen over andere mensen en de wereld. ‘Mens zijn is moeilijk’ is een vaak herhaald grapachtig millennialisme met een zaadje van oprechtheid dat is uitgegroeid tot iets veel invasiever: misschien niet wil om geen mens meer te zijn. Misschien willen we het onszelf en elkaar niet vragen ongemakkelijke vragen. En met de manier waarop het voor trans- en queer-mensen in dit land is gegaan, kan ik het ons soms niet kwalijk nemen.
“Het is zeker gemakkelijker, ja, om internet te gebruiken om in onze behoeften te voorzien”, schrijft Hen‘James Factora in een opstel over deze kwestie, “vooral als je een queer of transpersoon bent die misschien in een gebied woont waar gelijkgestemde connecties moeilijk te vinden zijn. Maar gemakkelijker betekent niet altijd beter, en ‘beter’ betekent volgens onderzoekers die sociale verbindingsbehoeften bestuderen vaak ‘persoonlijk’.”
In de geest van het verlaten van het verdomde huis, schrijver Matt Willie ging het veld in om een ogenschijnlijk onserieuze kwestie te ontleden: willen vrouwen echt dat mannelijkheid gepaard gaat met een beetje vrouwelijkheid, en zo ja, waarom? In een tijdperk waar vriendjes zijn naar verluidt gênant, ons misselijkmakende existentialisme over de vraag of we “man” of “vrouw” genoeg zijn – en ik bedoel dit onder zowel cis- als transgenders – maakt ons langzaamaan ellendig. Het is een nuttige herinnering dat de functie van het hele ‘queer’-gedoe erin bestaat ons te bevrijden van juist de beperkingen die we schijnbaar graag willen herscheppen.
In een andere verbijsterende trend van beperkingen denken sommige mensen dat het daten met je vrienden (of zelfs vrienden van vrienden) rommelig of onhandig is. In onze poging om die mythe te ontkrachten, schrijft Lex Goldstein over hoe “vriendelijkste”, zoals we het op oneerbiedige wijze hebben bedacht, is iets dat bedachtzaam en ethisch kan worden gedaan, en niet alleen dat – maar ook verbeteren op de ervaring van daten als geheel.
Ik heb een groot deel van het afgelopen jaar uitdagingen aangegaan in de New Yorkse queer-trans-datingwereld. Dit was niet kenmerkend voor mij als iemand die zich zeer op zijn gemak voelt in relaties en een levenslange student is van seks- en datinginhoud. De redenen voor mijn inzinking waren een uitgestrekte hindernisbaan waar ik niet op inga – ex-trauma, uitputting, verwarrende interacties op het snijvlak van geslacht en geaardheid – maar wat ik leerde in het ‘aha’-moment van de nasleep was dat al mijn problemen op één ding neerkwamen: angst. Angst voor afwijzing. Angst om opnieuw gekwetst te worden. Angst om het huis te verlaten. Angst voor de apps. Angst om mensen in de steek te laten. Angst voor mezelf.
We hebben de slimste mensen die we kennen gevraagd ons te helpen bij het navigeren door liefde en seks in beslist niet-sexy tijden.
Wanneer de Hen Het personeel begon een reeks verhalen te maken over de ‘libidocrisis’. We brachten een uur door met het uiten van onze frustraties en problemen in de datingwereld. Veel daarvan werden nummers op a belachelijk klein lijstje we hebben op grappige wijze ‘regels’ voor seks en daten beschouwd. Maar zoals elke ademende persoon in het echte leven je zal vertellen: er zijn geen regels. Als er één duidelijke les is die iemand van ons zou kunnen leren uit een reeks van 69 nepmandaten, dan is het dat we de realiteit van wie we zijn niet kunnen vrezen, anders verspelen we de reden waarom we überhaupt proberen lief te hebben: onze menselijkheid.
Zoals onze dierbare James het zegt: de beste menselijke ervaringen brengen moeilijkheden met zich mee, maar die moeilijkheid maakt het leven “iets dat je leeft, in plaats van iets dat je andere mensen via een scherm ziet doen.”
