Ik heb genoeg gezien. Het is tijd om onze verwachtingen over de tussentijdse verkiezingen te herzien.
Al meer dan een jaar is de conventionele wijsheid dat de Democraten het Huis van Afgevaardigden – maar niet de Senaat – tijdens de tussentijdse verkiezingen van november zouden terugnemen.
Dat komt omdat de Senaatskaart van dit jaar zou vereisen dat de Democraten talloze zetels in de rode staten zouden winnen.
Als je het mij een paar maanden geleden had gevraagd, zou ik je hebben verteld dat de Democraten inderdaad een kans hebben op de Senaat, maar dat mijn tienerzoon op een dag ook een kans heeft om met Sydney Sweeney uit te gaan. Dat wil zeggen: technisch mogelijk, maar kosmisch onwaarschijnlijk.
Maar recente ontwikkelingen (zoals De dalende goedkeuringsscores van president Trump voor de economie) moedigen mij aan om mijn denken te herzien.
Ik ben niet de enige. Onafhankelijk journalist Chris Cillizza merkte dit onlangs op dat voorspellingsmarkten als Polymarket en Kalshi voor het eerst ooit Democraten met een smalle voorsprong lieten zien.
Nu zijn voorspellingsmarkten niet wetenschappelijk. Geen van beide is trouwens je vinger likken en tegen de wind houden – maar beide hebben de afgelopen jaren op verschillende momenten beter gepresteerd dan de politieke opiniepeilingen.
Het verschil is dat mensen op voorspellingsmarkten daadwerkelijk geld inzetten, wat de neiging heeft de geest te scherpen op manieren die het beantwoorden van de oproep van een opiniepeiler tijdens het diner niet doet.
Natuurlijk hebt u waarschijnlijk niet veel gehoord over deze herziene politieke visie. Dat komt omdat niemand enige reden heeft om het van de daken te schreeuwen.
Democraten willen de verwachtingen niet opblazen en het risico lopen een solide overwinning om te zetten in een waargenomen teleurstelling. De Republikeinen willen intussen niet graag adverteren dat hun meerderheid in de Senaat wiebelt als een winkelwagentje met een slecht wiel. En wij experts, gestraft omdat we verbrand zijn, aarzelen om te ver over onze ski’s heen te komen.
Zelfs Cillizza leunt per saldo nog steeds Republikeins. Maar als ik vandaag zou moeten wedden – en ik definieer wedden vaak als “later spijt” – zou ik mijn fiches op de Democraten zetten. Niet omdat het zeker is, maar omdat bijna elke politieke en economische ontwikkeling in hun richting lijkt te evolueren.
Geschiedenis helpt. De ‘out’-partij in de tussentijdse verkiezingen doet het meestal goed. Actuele gebeurtenissen helpen. Beleid, inclusief de oorlog in Iran en de stijgende gasprijzenhebben de neiging om kiezers te verzuren over wie de leiding heeft. En de kwaliteit van kandidaten helpt daarbij. Kiezers merken af en toe wie er daadwerkelijk op het stembiljet staat, en de Democraten bieden een semi-respectabel aanbod.
Laten we even stilstaan bij wat er op het spel staat. Controle van de Senaat gaat niet alleen over wie het mooiere kantoormeubilair krijgt. Het bepaalt rechterlijke bevestigingen, inclusief de mogelijkheid dat Trump een vierde vacature bij het Hooggerechtshof zou kunnen vervullen (als er in 2027 of 2028 een vacature vrijkomt).
Het zou onverantwoord van mij zijn om dit idee zomaar te laten vallen zonder in enkele logistieke details te duiken.
Als de Democraten de Senaat willen omdraaien, moeten ze vier zetels behalen. Dat betekent dat ze alles moeten verdedigen wat ze al hebben, terwijl ze er nog vier moeten winnen. Het bemoedigende nieuws (als je voor de Democraten pleit) is dat er minstens acht plausibele mogelijkheden zijn om dat te laten gebeuren.
In North Carolina wordt algemeen verwacht dat de zittende gouverneur Roy Cooper, een Democraat, zal winnen. In Maine bevindt de Republikeinse senator Susan Collins zich opnieuw in een politiek mesgevecht – haar natuurlijke habitat, hoewel misschien niet haar favoriete. Ze zal het opnemen tegen de huidige gouverneur van Maine of tegen een flamboyante en controversiële oesterman. Ik weet niet zeker wie de sterkste tegenstander zou zijn.
In Ohio profiteert voormalig senator Sherrod Brown van de zeldzame politieke vaardigheid om een Democraat te zijn die zich nog steeds thuis lijkt te voelen in Ohio.
De Democraat die in Alaska actief is, is een voormalig lid van het Congres (en de eerste inwoner van Alaska die in het Congres is gekozen). En voor de open zetel in Iowa lijken de Democraten waarschijnlijk een tweevoudig gouden medaillewinnaar op de Paralympische Spelen te nomineren, die de roodste zetel in het staatshuis van een Democraat vertegenwoordigt.
Dan is er Texas, de eeuwige Democratische luchtspiegeling – die altijd aan de horizon glinstert. Maar dit jaar zou het duidelijk in beeld kunnen komen. James Talarico is opgestaan voor de Democratenterwijl de Republikeinen vastzitten in de keuze tussen het door schandalen geteisterde Atty. Generaal Ken Paxton en de zittende senator John Cornyn – een proces dat momenteel lijkt op een familievete die wordt gevoerd met gemene aanvalsadvertenties.
Ondertussen doen de Democraten in Nebraska en Montana niet eens alsof ze met elkaar concurreren. In plaats daarvan vertrouwen ze op onafhankelijken die – zoals senator Bernie Sanders en Angus King – waarschijnlijk met hen zouden samenwerken.
In Nebraska heeft de onafhankelijke Dan Osborn al bewezen dat hij het dichtbij kan maken: hij verloor in 2024 – een slecht jaar om tegen een Republikein te spelen. En in Montana heeft de plotseling aangekondigde pensionering van senator Steve Daines een opening gecreëerd die vijf minuten geleden (in politieke tijd) nog niet bestond.
Laten we ons niet laten meeslepen. Het idee dat de Democraten al deze races zouden kunnen winnen, is nog steeds iets wat je zegt na je derde drankje. Maar de helft ervan winnen? Dat is geen fantasie meer. Dat is… plausibel. Misschien zelfs waarschijnlijker dan niet.
Dit is geen veilige gok. Het is niet eens comfortabel. Maar voor het eerst begint het erop te lijken dat slim geld niet meer lacht om het idee: het schuift stilletjes chips over de tafel.
Matt K. Lewis is de auteur van “Smerig rijke politici” En “Te dom om te falen.”
