HET NOTITIEBOEKJE VAN DE REPORTER
Resul Serdar Atas van Al Jazeera vertelt scènes uit Aleppo te midden van escalerende botsingen tussen het Syrische leger en de SDF-troepen.
Ik arriveerde woensdagochtend vroeg in Aleppo nadat ik berichten had ontvangen over ernstige botsingen tussen het Syrische leger en de door Koerden geleide Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF). Wat ik tegenkwam was veel erger dan ik had verwacht.
Zware artilleriebeschietingen waren constant en extreem. Mijn team werd vier keer aangevallen; één kogel raakte onze apparatuur.
Aanbevolen verhalen
lijst van 3 artikeleneinde van de lijst
We begrepen al snel dat deze ronde van botsingen niet gemakkelijk onder controle zou kunnen worden gehouden, zoals eerdere gevechten van het afgelopen jaar.
De wortel van het conflict is de eis van de regering dat de SDF, die over tienduizenden troepen beschikt, wordt geïntegreerd in staatsinstellingen, volgens een overeenkomst tussen beide partijen bereikt afgelopen maart. Maar er zijn talloze geschillen over hoe dat moet gebeuren, inclusief het aantal SDF-troepen dat zich bij het leger zal voegen.
‘Overweldigend gevoel van wanhoop’
De gevechten concentreerden zich in dichtbevolkte delen van Aleppo, met name in de districten Ashrafieh en Sheikh Maqsoud. In totaal tellen deze gebieden ongeveer 400.000 inwoners. Binnen 24 uur na het uitbreken van de gevechten ontvluchtten 160.000 mensen hun huizen. Het leek op een uittocht.
Donderdag, toen de gevechten hun hoogtepunt bereikten, hadden mensen moeite om zich een weg door de straten te banen zonder in het kruisvuur terecht te komen. Kinderen schreeuwden en huilden in paniek. Families hielden elkaars handen en kleding vast om elkaar niet uit het oog te verliezen.
Een oudere man zei dat hij na bijna vijftien jaar burgeroorlog genoeg had gezien: “Moge God mijn ziel wegnemen, zodat ik kan rusten”, zei hij.
Een oudere vrouw, die nauwelijks kon lopen, viel midden in de menigte op de grond en verschillende mensen vertrapten haar. Ik zag haar zoon in tranen uitbarsten terwijl hij haar van de grond probeerde te trekken.
De laatste keer dat ik dit soort taferelen zag, was in 2014, toen ISIS (ISIS) de stad Kobane, de stad met een Koerdische meerderheid in Syrië, aanviel. Er was een overweldigend gevoel van wanhoop, hulpeloosheid en het gevoel dat alles ten einde liep.
Een kortstondig staakt-het-vuren
Vrijdag kwamen de strijdende partijen een ochtendstaakt-het-vuren overeen en de SDF-leiding kwam overeen dat hun strijders hun zware wapens zouden neerleggen en het gebied zouden verlaten. Toen er echter bussen arriveerden om hen te vervoeren, braken er nog meer gevechten uit. Toen de bussen later terugkwamen, gebeurde hetzelfde. Onze bronnen vertelden ons dat dit te wijten was aan verdeeldheid binnen de SDF, waarbij radicalere facties zich verzetten tegen de oproepen om de wapens neer te leggen.
Het heen en weer eindigde toen de Syrische regering vrijdag een deadline van 18.00 uur (15.00 uur GMT) stelde voor de resterende burgers om te vluchten, waarna zij de militaire operaties tegen SDF-doelen zou hervatten. Sindsdien zijn de zware gevechten in Sheikh Maqsoud hervat.
De regering, die zorgvuldig de perceptie van demografische manipulatie vermijdt, heeft gezegd dat zodra zij het gebied van SDF-strijders heeft vrijgemaakt, iedereen naar huis zal kunnen komen. Het heeft benadrukt dat dit geen strijd is tussen Arabieren en Koerden, maar tussen regeringstroepen en een niet-statelijke strijdmacht.
Ondertussen zitten de mensen uit Aleppo tussen hoop en angst. Aan de ene kant hopen ze dat er eindelijk een overeenkomst wordt bereikt tussen de SDF en het Syrische leger, zodat ze naar hun huizen kunnen terugkeren. Maar aan de andere kant vrezen ze dat de geschiedenis zich na vijftien jaar burgeroorlog gaat herhalen.
