Februari is altijd moeilijk in Minneapolis. Dan begint de zenuwslopende kou van december en januari op een generale repetitie te lijken. Maar deze maand februari is om andere redenen wreed gebleken. Terwijl duizenden ICE-agenten de stad met dodelijke kracht bestormen, hebben veel inwoners grotere problemen dan het poolweer. Sommigen zijn doodsbang om gearresteerd of gedeporteerd te worden; anderen zijn bang dat ze worden aangevallen omdat ze de chaos documenteren of hun buren helpen.
Al 15 jaar een belangrijk onderdeel van de eetcultuur in Minneapolis, Moderne tijden en haar klanten stonden al eerder op de eerste rij vanwege onrust. Slechts zes blokken verwijderd van de plek waar George Floyd zes jaar geleden werd vermoord, ligt het restaurant Powderhorn Park ook drie blokken verwijderd van de plek waar Renee Nicole Good op 7 januari door een ICE-agent werd vermoord. Eigenaar Dylan Alverson viert al lang de diversiteit van het gebied met zijn eclectische menu, maar nu – te midden van de bezetting van de stad door ICE – heeft hij een manier gevonden om zijn eten te gebruiken om mensen in de gemeenschap te ondersteunen, van wie velen bang zijn om hun huizen te verlaten uit angst te worden tegengehouden door federale agenten en gevraagd om te bewijzen staatsburgerschap.
“Ik dacht: laten we eens kijken hoe we mensen gratis maaltijden van restaurantkwaliteit kunnen aanbieden als ze zich verstoppen of zelfs maar met dit conflict te maken hebben, op alle manieren waarop mensen in Zuid-Minneapolis ermee omgaan”, zegt Alverson. “Ik wilde die prijsbarrière doorbreken, zodat mensen gewoon konden genieten van het verblijf in een ruimte en zich geen zorgen hoefden te maken over geld.”
Aanvankelijk stelde hij wat hij de People’s Price noemde in: gratis eten voor iedereen die er bij het afrekenen om vroeg. Het nieuws over het programma verspreidde zich snel. Afgaande op transacties op het verkooppunt schat Alverson dat ongeveer 25% van de klanten in de eerste week gratis begon te eten. Maar ook mensen die hun maaltijden gemakkelijk konden betalen, leken het aanbod te waarderen.
“Er kwamen heel veel mensen binnen die meer betaalden dan ze bestelden”, zegt de eigenaar. “Het was zoiets als: ‘Oh ja, ik vergat: we zijn in Minnesota.’ En de inwoners van Minnesota, als ze iets niet nodig hebben, zullen ze het voor het grootste deel nooit nemen.”
Door deze nieuwe optie toe te voegen, zorgde Modern Times voor levensonderhoud voor iedereen behalve ICE: voedsel voor degenen die het niet konden betalen, en een gevoel van solidariteit voor iedereen die zich overweldigd voelde door de aanhoudende crisis.
Medewerkers begonnen waar mogelijk te bezorgen bij mensen die de deur niet uit konden om naar hun werk te gaan en daardoor moeite hadden met het betalen van de huur. Toen het team overweldigd raakte door het balanceren van deze uitstapjes met hun gebruikelijke restauranttaken, stuurde Alverson e-mails rond waarin hij anderen vroeg om binnen te komen en gratis maaltijden te verzamelen om naar hun buren te brengen. Vrijwilligers kwamen massaal opdagen, waaronder een aantal oud-medewerkers.
Terwijl de greep van ICE op Minneapolis echter stevig bleef, raakte Alverson verder verankerd in een gemeenschapsgerichte benadering van het runnen van een restaurant – van een optie voor gratis eten naar het gratis maken van het hele menu voor iedereen. (ICE tegen nog steeds uitgesloten.)
Postmoderne tijden
Minder dan een week nadat Modern Times The People’s Price had ingesteld, op Alversons eerste vrije ochtend in weken, schoten federale agenten Alex Pretti dood. Alverson hoorde het nieuws thuis en haastte zich onmiddellijk naar het toneel, ongeveer anderhalve kilometer verwijderd van het restaurant, waar zijn vrouw zich al snel bij hem voegde. Ze konden weinig meer doen dan toekijken terwijl agenten naar eigen zeggen met geweld en agressie op getuigen en voorbijgangers reageerden. Een gevoel van afgrijzen overspoelde hen.
‘Toen besefte ik dat de regering ons zal blijven vermoorden totdat ze krijgen wat ze ook maar uit ons proberen te krijgen,’ zegt Alverson. “En het schokte me. Ik dacht gewoon: ‘Fuck it, alle weddenschappen zijn uitgeschakeld.’ En toen besloot ik dat ik hiermee zo ver mogelijk wilde gaan.”
Het is 26 januari, Alverson aangekondigd op de Instagram van het restaurant dat Modern Times zou overstappen op een gratis en op donaties gebaseerd model totdat ICE de stad niet langer bezette. Hij noemde het eetcafé ook ‘Post Modern Times’ – voegde een vleugje voor-en-na-afbakening toe, terwijl hij Alverson ook in staat stelde de nieuwe naam op te nemen als een non-profitorganisatie van het restaurant.
Voordat hij deze veranderingen doorvoerde, moest de eigenaar er echter eerst voor zorgen dat zijn personeel aan boord was.
Op de dag nadat Pretti werd vermoord, sloot Alverson het restaurant en vroeg zijn personeel om langs te komen voor een vergadering. Het begon met een korte toespraak waarin hij de bezetting aan de kaak stelde. De eigenaar was het zat om “geld te genereren voor de soldaten in onze straten, en voor een regering die ons niet wil beschermen”, zei hij, en hij zou daar niet langer mee doorgaan.
“Wij weigeren belastingen te heffen onder het mom van een functionerend kapitalistisch bedrijf met winstoogmerk, in lijn met de overheidsstrategie”, schreef hij later inde Instagram-aankondigingdie vrijwel identiek was aan de toespraak die hij die zondag aan zijn staf hield. Modern Times was sinds 2020 trouwens nauwelijks rondgekomen; nu zou het opereren als een gratis restaurant op basis van donaties. Alle werknemers die geïnteresseerd waren om te helpen, waren welkom als vrijwilliger, maar alle anderen konden in plaats daarvan hun hulp gebruiken zieke en veilige tijd verdiend– een Minnesota-uitkering voor betaald verlof. Hoe dan ook, iedereen zou nog steeds betaald krijgen.
Het personeel was nadrukkelijk in hun steun. Velen van hen wilden tijdens de bezetting meer doen voor hun gemeenschap. Nu zouden ze een bijdrage leveren door gewoon naar hun werk te gaan.
Nooit meer teruggaan
Op basis van hoe The People’s Price verliep, verwachtte Alverson een positieve reactie op zijn aankondiging. Hij had niet gedacht dat het zo verbijsterend zou zijn.
Er stroomden zoveel sms’jes, e-mails en berichten op sociale media binnen van over de hele wereld, dat Alverson zijn kinderen aan het werk moest zetten om alles door te nemen. Het scrollen op de Venmo-account van het restaurant leidt nu onvermijdelijk tot donaties van mensen in steden als Seattle, Chicago en Buffalo, samen met geheven vuist-emoji’s, gebedshanden en af en toe een middelvinger naast een ijsblokje.
En dan is er nog de opkomst bij de diners, waardoor de Post Modern Times elke dag bomvol zit. Ondanks het stroomlijnen van het menu voor maximale keukenefficiëntie, is het volume aan binnenkomende bestellingen zo groot dat gasten nu twee uur in het restaurant kunnen verwachten, vanaf het moment dat ze in de rij staan tot het moment dat ze hun cheque betalen. (Of betaal niet.)
“De omvang was verrassend”, zegt Alverson. “We hebben nu te maken met het feit dat het elke dag onze drukste dag van het jaar is.”
Gelukkig, hoewel er veel gasten komen voor het gratis eten, zegt Alverson dat het restaurant zich nog steeds op een punt bevindt waarop meer mensen komen doneren en gewoon ondersteunend zijn. Hoewel de eigenaar zijn restaurant als voorbeeld ziet voor eetgelegenheden in andere steden die binnenkort mogelijk onder bezetting komen te staan, benadrukt hij dat het model wellicht niet voor iedereen werkt. Op dezelfde manier als het pay-what-you-want-album van Radiohead, In Regenbogen, miljoenen dollars opgebracht bij de release in 2007, omdat het in feite een Radiohead-albumdankt het Post Modern Times-experiment zijn aanvankelijke succes aan het feit dat het vijftien jaar lang een steunpilaar van de gemeenschap is geweest.
Wat de toekomst van het restaurant betreft, wil Alverson dat de geest van dit project voortleeft lang nadat de belegering van Minneapolis is geëindigd. Hij stelt zich voor dat Post Modern Times uitgroeit tot een non-profitvleugel van het restaurant, die niet alleen de lonen en secundaire arbeidsvoorwaarden voor het personeel subsidieert, maar ook een vorm van gratis eten voor gasten in nood – of het nu de People’s Price is of iets anders. Als het gaat om ‘business as usual’ bij Modern Times, dan zijn die tijden wellicht voorbij.
“Het oude systeem werkte voor niemand”, zegt Alverson. “Er is geen enkel restaurant dat ik ken dat floreerde of zelfs maar geld verdiende in deze fase van het kapitalisme. Dus nee, daar ga ik nooit meer naar terug.”
