Een drietal conservatieve rechters waarschuwde vrijdag dat de rechtbank haar grenzen had overschreden in haar besluit om de noodtarieven van president Donald Trump te blokkeren, met het argument dat de president tarieven zou moeten kunnen opleggen die onder zijn macht vallen om buitenlandse zaken te regelen. In een dissidentie van 63 pagina’s, geschreven door rechter Brett Kavanaugh, bijgestaan door de rechters Clarence Thomas en Samuel Alito, uitten de andersdenkenden ook hun bezorgdheid dat het besluit tot chaos zou leiden, althans op de korte termijn, omdat importeurs die de tarieven al hebben betaald, om terugbetaling vragen. “De Verenigde Staten zullen mogelijk miljarden dollars moeten terugbetalen aan importeurs die de IEEPA-tarieven hebben betaald, ook al hebben sommige importeurs de kosten misschien al doorberekend aan consumenten of anderen”, schreef Kavanaugh, verwijzend naar een acroniem voor de noodwet uit de jaren zeventig die Trump beriep om tarieven op te leggen. Hij merkte op dat er tijdens mondelinge argumenten discussie was over hoe een dergelijk terugbetalingsproces waarschijnlijk een “puinhoop” zou worden. Hij merkte ook op dat de regering de hefboomwerking van tarieven had gebruikt om belangrijke handelsovereenkomsten met andere landen te sluiten. Trump, zo schreef hij, “hielp handelsovereenkomsten ter waarde van biljoenen dollars te faciliteren – ook met buitenlandse naties, van China tot het Verenigd Koninkrijk tot Japan, en meer.” De uitspraak van de rechtbank “zou onzekerheid kunnen veroorzaken over deze handelsregelingen”, schreef hij. Zelfs toen Kavanaugh waarschuwde voor de ernstige gevolgen van de beslissing van de rechtbank, klonk hij optimistisch over het vermogen van Trump om door te gaan met het opleggen van tarieven. Kavanaugh schreef dat, hoewel hij het ‘resoluut’ oneens was met de uitkomst, ‘de beslissing het vermogen van een president om in de toekomst tarieven te heffen niet substantieel zou kunnen beperken.’ Hij schetste verschillende mogelijke mogelijkheden voor de president om tarieven op te leggen, en voegde eraan toe dat deze andere federale statuten “de meeste (zo niet alle) tarieven die in deze zaak aan de orde zijn, zouden kunnen rechtvaardigen.” Hij voegde er echter aan toe dat deze statuten mogelijk aanvullende stappen vereisen die de noodwet die Trump tot nu toe heeft aangehaald niet biedt. Hij somde specifieke delen op van verschillende federale wetten, waaronder de Trade Expansion Act van 1962, de Trade Act van 1974 en de Tariff Act van 1930, en schreef dat de meerderheid had geconcludeerd dat ‘de president het verkeerde wettelijke vakje had aangevinkt’ door te vertrouwen op de noodwet.
