Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Dani Aravich, paralympiër en medeoprichter van Culxtured. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik ben opgegroeid Boise, Idahospeelde alle typische sporten – voetbal, basketbal, softbal – en werd uiteindelijk gerekruteerd voor een Divisie I-school om te concurreren op atletiek.
Na mijn studie werkte ik voor een NBA-team. En terwijl ik daar werkte, leerde ik erover de Paralympische Spelen voor de allereerste keer. Het was nooit echt op de radar van mijn familie geweest toen ik opgroeide, dus het voelde voor mij als kind nooit als een optie.
Leren over de Paralympische Spelen betekende ook dat je kennismaakte met de gemeenschap met een handicap op een manier die ik nog nooit eerder heb gehad. Ik was niet opgegroeid tussen veel mensen met een handicap, en plotseling ontmoette ik al deze atleten die, net als ik, een handicap hadden en fel competitief waren in de sport.
In het begin was het een beetje overweldigend, maar ook heel spannend.
Ik begon aan de Paralympische Spelen te denken
Ik begon te duiken in alles wat ik kon vinden over de Paralympische Spelen en kwam er uiteindelijk achter dat ik daadwerkelijk in aanmerking kwam voor een classificatie.
Toen begon de droom zich te vormen. Misschien kan ik de Trials voor Tokyo 2020 maken Paralympische Spelen.
In 2019 ben ik weer begonnen met hardlopen, waarbij ik voornamelijk zelfstandig trainde terwijl ik fulltime werkte. Ik ging dat jaar naar mijn eerste para-trackbijeenkomst en ontmoette andere vrouwen die een hand misten of armproblemen hadden zoals de mijne. Voor het eerst voelde het alsof ik echt op een gelijk speelveld zou strijden.
Maar diezelfde dag liep ik er bijna van weg.
Ik liep goed totdat ik in de race met nog 10 meter te gaan op de baan viel. Ik herinner me dat ik dacht dat dit misschien mijn teken was om te stoppen en terug te gaan naar het traditionele carrièrepad dat ik had gevolgd.
Mijn moeder – die eigenlijk had geaarzeld dat ik überhaupt afstand zou doen van mijn carrière in het bedrijfsleven – was degene die me vertelde dat ik al maanden werk in dit doel had gestoken. Ik was het aan mezelf verplicht om er in ieder geval doorheen te komen en niet één val het einde van de droom te laten maken.
Dus ik bleef doorgaan.
Ik besloot me te concentreren op langlaufen
Niet lang daarna werd ik uitgenodigd om Para te proberen langlaufen op een kamp. Ik heb vroeger wel eens geskied, maar langlaufen is een heel andere sport.
In 2021 heb ik deelgenomen aan de T47 dames 400m op de Paralympische Spelen van Tokio (die vanwege COVID een jaar vertraging hadden opgelopen). Slechts zes maanden later nam ik opnieuw deel aan de Paralympische Winterspelen van 2022 in Peking.
Daarna nam ik de beslissing om afstand te nemen van het circuit en me volledig te concentreren op langlaufen, met als aanloop naar de Paralympische Winterspelen van 2026 in Italië.
Dani Aravich concurreert in Italië. Mark Reis/Mark Reis
En hier ben ik nu.
De droom om paralympiër te worden kwam voor mij veel later in mijn leven dan voor veel atleten. Vooral omdat ik niet eens wist dat het bestond toen ik opgroeide. Ik had het nog nooit in de media gezien en er nooit over gehoord als een mogelijkheid.
Dit jaar ben ik sinds begin januari in Europa, eerst voor het WK-seizoen, nu voor de Paralympische Spelen.
Een van de dingen die deze Paralympische Spelen bijzonder betekenisvol hebben gemaakt, is de mogelijkheid om vrienden en familie uit te nodigen om persoonlijk te komen kijken. Vier jaar geleden was dat niet mogelijk vanwege de Covid-beperkingen.
Ik vind het geweldig om te zien hoe kinderen ons zien racen
Voor langlaufen zijn we gevestigd in een klein stadje in Italië, dat behoorlijk afgelegen ligt van sommige andere locaties. Maar de stad heeft de Spelen volledig omarmd. Een van mijn favoriete momenten was het kijken naar lokale schoolkinderen die naar buiten kwamen om ons te zien racen.
En het voelt echt alsof de Paralympische Spelen groeien.
Er kijken meer mensen. De media besteden aandacht aan het drama en de intensiteit van de concurrentie. De online betrokkenheid groeit. Het voelt eindelijk alsof de wereld deze atleten begint te zien zoals we ze altijd hebben gekend: elite.
Als mensen eenmaal naar de Paralympische Spelen kijken, beseffen ze dat de concurrentie net zo intens is als de Olympische Spelen. En zodra ze dat zien, zijn ze verslaafd.
Breder gezien denk ik dat de samenleving in een heel positieve richting aan het veranderen is als het gaat om diversiteit en inclusiviteit. Het humaniseren van handicaps en het iets maken waar we openlijk over praten – in plaats van iets verborgens – is ongelooflijk belangrijk.
Niet alleen voor de Paralympische Spelen. Maar voor de samenleving als geheel.
