Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Sue Miller, 83, die in Wisconsin woont. Miller bracht drie kinderen, twee kleinkinderen en twee achterkleinkinderen groot, waarvan een groot deel alleen. Miller woont nu alleen bij haar in de buurt autistische zoon en werkt als lunchdame. Dit interview is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Ik ben gezegend omdat, zelfs als de dingen heel moeilijk waren, het altijd leek alsof er iets kwam om me te helpen. Er was altijd wel werk voor mij. Ik ben altijd een overlever geweest. Hoe kan ik het anders zien?
Ik had drie kinderen, met een tussenpoos van elf en vijftien maanden. Mijn middelste kind, David, is autistisch. Hij liep pas toen hij drie was en was extreem hyperactief. Ik had geluk als we vier uur slaap per nacht kregen. Hij is slim en begrijpt het, maar hij was altijd onderweg.
Het was hectisch om ze allemaal groot te brengen. Ik werkte op een tandartspraktijk en als cocktailserveerster. Ik kon David een maand lang op een trainingsschool laten blijven om mij een pauze te geven, en toen hij thuiskwam, was hij rustiger omdat hij een routine had.
Een jaar nadat ik in 1976 was gescheiden, verhuisde ik met mijn twee andere kinderen, die nog jong waren, naar Arizona, terwijl David in Wisconsin bleef. Arizona had op dat moment geen faciliteiten voor hem, en waar hij was, was hij in goede handen.
Ik heb mijn gezin verhuisd om daar bij iemand te gaan wonen
Dat lukte niet. Wij een huis gekocht samen, maar ik kocht hem uit. Ik heb een aantal boekhoudkundige banen kunnen krijgen. Ik was een officemanager met een boekhoudkundige achtergrond, maar ik heb nooit een diploma behaald.
Binnen twee jaar kocht ik een appartement met een deel van het geld dat ik kreeg door de verkoop van mijn huis in Wisconsin na mijn scheiding. We hadden niet alles, maar we voelden ons comfortabel.
Ik heb het geprobeerd schulden vermijden omdat het mij te overweldigend was. Ik was tevreden met wederverkoopwinkels. Het enige waar ik voor wilde betalen waren mooie auto’s, maar ik kreeg altijd goede deals.
Toen de kinderen na de middelbare school bij mij woonden, deden ze dat ook betaalde huur. Het was niet veel, en het hing af van wat ze zich konden veroorloven, maar ik dacht dat ze verantwoordelijkheid moesten leren.
Mijn familie is verspreid
Mijn oudste zoon, Todd, woont in Minnesota met twee kinderen. Mijn dochter, Dawn, woont in Arizona in mijn andere huis, en ze heeft twee kinderen. Een van hen, Paul, woont in Las Vegas, en de ander, Christie, kwam op 16-jarige leeftijd bij mij wonen toen ze Jaidden kreeg, haar eerste kind. Zes jaar later kreeg ze Jeremia.
Paul bleef bij mij tot hij 24 was. Christie kwam met haar baby uit het ziekenhuis bij mij thuis. Beiden gingen terug naar school en haalden hun diploma’s.
Ik weet nog dat wanneer Paul vrienden op bezoek had, ze altijd ‘Hallo, oma’ tegen me zeiden en naar boven gingen. Paul en Christie beschouwden mij als hun moeder in plaats van als hun grootmoeder. Mijn huis is altijd een open huis geweest.
Bij mij thuis waren het de regels van oma, en die moesten ze volgen
Dingen moesten teruggezet worden waar ze vandaan kwamen. Elk weekend hadden ze werk. Dit was hetzelfde toen mijn achterkleinkinderen woonden met mij. Er is altijd veel liefde geweest.
Ik heb geleerd heel zuinig te zijn, ik heb altijd gewerkt en mijn huis vroeg afbetaald. Ik heb iedereen geholpen als ze dat nodig hadden. Paul heeft mij altijd terugbetaald. Veel mensen ben mij geld schuldigmaar dat is het verhaal van mijn leven.
Christie was een paar keer het huis in en uit, maar ze woonde eigenlijk bij mij. Ik ging elke ochtend naar aquarobics en Jaidden kwam bij me rondhangen. Jaidden en ik waren heel close. Toen Jeremiah klein was, kwam hij mijn slaapkamer binnen en speelde met zijn auto’s. Dan kwam hij naast me liggen en kneep in mijn arm totdat hij in slaap viel.
Als ik ergens heen ging, nam ik altijd de kinderen mee. Ik heb tientallen jaren autostoeltjes in mijn auto gehad.
Ik ging op 65-jarige leeftijd met pensioen na een ontslag uit mijn boekhoudkundige baan bij een vleesverwerkingsfabriek
Ik heb ongeveer zeven jaar niet gewerkt, tot januari 2014. Mijn stiefmoeder kreeg een lichte beroerte, dus verhuisde ik terug naar Wisconsin om voor haar te zorgen. Ik hoefde geen huur te betalen, dus ik kon Christie nog steeds helpen in Arizona te wonen totdat mijn dochter er kwam wonen.
Door te verhuizen kreeg ik ook de kans om meer tijd door te brengen met David, die in een groepshuis woont. Hij is nu 62. In het weekend haal ik hem op en gaan we lunchen of winkelen. Elke verzorger is dol op hem.
Ik bezoek Arizona regelmatig, maar hierheen verhuizen was noodzakelijk. Ik wou dat ik op beide plaatsen tegelijk kon zijn. Ik vooral Ik mis mijn achterkleinzonen omdat ze zo ver weg zijn.
Ik begon als vrijwilliger en werd uiteindelijk lunchdame
Ik ben geweest parttime werken gedurende zes jaar in een plaatselijk schooldistrict. Ik werk vier tot vijf uur per dag.
Voor het eerst heb ik een fatsoenlijke spaarrekening, dus ik voel me op mijn gemak. Ik heb niet veel rekeningen, alleen verzekeringen en nutsvoorzieningen.
Mijn sociale zekerheid is genoeg om van te leven zonder extra inkomen, maar ik werk graag. Ik denk altijd zo, dat ben ik geld besparen in plaats van het uit te geven.
Ik blijf actief door op mooiere dagen te wandelen of door te gaan met wateraerobics
Ik heb kanker. Het heet klein lymfatisch lymfoom, maar ik neem elke ochtend een chemopil en ik heb de laagste dosis.
Mijn bloeddruk wordt af en toe een beetje gek. Maar ik word niet zo vaak ziek, en dat is maar goed ook, want ik wil tot mijn negentigste werken. Ik moet honderd worden voor mijn kleinzoon, want ik zeg altijd tegen hem dat ik er nog lang zal blijven.
