Toen Crystal en Jesse Caralee in 1997 voor het eerst zagen, dachten ze dat ze verliefd waren geworden op hun nieuwe kind, maar ze hadden nooit kunnen voorzien welke verschrikkingen daarna zouden volgen.
Toen jarenlang proberen om een kind te krijgen mislukte, besloot één gezin het toch te doen blader door een Russische adoptiewebsite – en ze dachten dat ze hun perfecte match hadden gevonden.
In 1997 vonden Crystal en Jesse een negenjarig meisje waarvan ze besloten dat het hun dochter zou zijn. ‘Ze was een prachtig kind’, zei Crystal. “We dachten… dit is een ouder kind dat we een normaal leven kunnen geven.” Ze besloten dat ze Caralee zou heten.
Tegelijkertijd koos het echtpaar ervoor adopteer de driejarige Joshua van hetzelfde adoptiebureau, aldus CBS’ 48 uur. Het eerste probleem kwam toen Crystal en Jesse de medische dossiers van Caralee ontvingen. ‘Ze zeiden inderdaad dat ze oligofreen was,’ zei Crystal. Oligofreen is een verouderde term voor een verstandelijke beperking.
Het bureau verzekerde het echtpaar echter dat het eenvoudigweg een ‘ontwikkelingsachterstand’ was, zei Crystal. “En we waren er zeker van dat dit kind gezond was en dat het in een goed huis zat… met de beste doktoren in Amerika die haar hielpen met de ontwikkelingsproblemen, en dat het goed met haar zou gaan.”
In juli reisden Crystal en Jesse naar het weeshuis in het kleine stadje Borovichi. Crystal beschreef de ontmoeting met Caralee: “Ze keek heel hartelijk in mijn ogen: ‘Jij bent mijn moeder.'”
Nadat de adoptie was bevestigd, begon Crystal zich zorgen te maken over het gedrag van Caralee. “We hebben de woede wel gezien, maar het kan verklaard worden”, zei Crystal. ‘Zeker een kind dat in een nieuwe cultuur terechtkomt, een nieuw gezin… haar huis verlaat. Dat is het enige dat ze ooit heeft gekend.’
Toen ze naar een nieuw huis in Georgië verhuisde, begon Caralee zich naar verluidt teruggetrokken en boos te gedragen en Crystal stopte met haar baan in een poging de situatie te verbeteren.
Op Boksen In 1998 beweerde Crystal dat Caralee’s woede een breekpunt bereikte. Caralee en haar geadopteerde broer Joshua waren in de tuin aan het spelen toen Crystal zei dat ze haar vierjarige zoontje hoorde schreeuwen. Ze zei dat ze Caralee Joshua over de reling van het ruim tien meter hoge dek zag vasthouden.
‘Op haar gezicht was woede en haat te zien,’ zei Crystal. Crystal eiste dat Caralee haar broer neerlegde en vroeg wat ze aan het doen was. “‘Ik ga hem vermoorden’, waarom?” vroeg Crystal aan haar dochter. “‘Ik ben boos op hem’… ik zei… ‘Je bedoelt niet dat je hem moet vermoorden.’ En ze zei: ‘Ja, dat doe ik.'”
Caralee vertelde haar ouders ook dat ze stemmen hoorde en hallucineerde, aangezien een volwassen Caralee, nu Sabrina genoemd, dit heeft geverifieerd. Dus nam het echtpaar Caralee op in een psychiatrisch ziekenhuis en bracht ze maanden door in een instelling.
Crystal en Jesse ontvingen meer documenten van het adoptiebureau over Caralee’s vroege kinderjaren. Crystal zei dat in de documenten stond dat “de moeder amoreel en asociaal was”, zei Crystal. In de documenten stond ook hoe Caralee’s biologische moeder haar “vies, hongerig en in lompen” achterliet.
In het weeshuis lag Caralee op een speciale afdeling voor verstandelijk gehandicapten. Crystal en Jesse zeiden dat het adoptiebureau deze informatie niet vooraf had gedeeld.
Nina Kostina, die hielp bij het regelen van de adoptie van Caralee, ontkende enige informatie te verbergen en legde uit dat de medische informatie die ze ontving beperkt was door de Russische privacywetten.
“Als de ouders eenmaal in het weeshuis zijn, hebben ze toegang tot alle medische dossiers en tot de artsen”, legt Kostina uit. ‘En dit is hun tijd om vragen te stellen.’
Na Caralee’s vier maanden in het ziekenhuis moesten Crystal en Jesse haar terugtrekken omdat hun verzekering begon af te lopen.
Jesse zei dat ze dachten dat ze een gevaar voor Joshua was. Hij zei: “Ze heeft dit maandenlang meerdere malen herhaald: ‘Als ik nog een kans krijg, zal ik hem vermoorden.’
Jesse installeerde beveiligingscamera’s door het hele huis en zette een alarm op Caralee’s slaapkamerdeur.
De zware medicijnen die Caralee had voorgeschreven, werkten naar verluidt niet en Crystal en Jesse waren nog steeds bezorgd om Joshua, dus stuurden ze hem naar het huis van zijn grootmoeder in Texas.
‘Waarom moeten we hem naar oma’s huis sturen om hem veilig te houden?’ vroeg Crystal aan Caralee. ‘Omdat ik hem misschien pijn zal doen,’ antwoordde Caralee.
Dr. Brian Kennedy, een psychiater die Caralee zag, legde uit dat ze aan een hechtingsstoornis leed. “Ze houdt ervan om te glimlachen en te lachen,” zei Dr. Kennedy. “Maar ik denk dat als je kijkt naar wat ze heeft meegemaakt en als je ziet hoe ze onder stress functioneert, ze heel anders kan worden en aanzienlijke woede kan hebben.”
Een andere psychiater was het daar niet mee eens en zei: “Caralee’s gedrag… was onberispelijk”, en vond Jesse en Crystal “te vaak koel en afstandelijk” tegenover hun dochter.
In 1999 besloten Crystal en Jesse haar terug te sturen naar het weeshuis. ‘We kunnen niet haar ouders blijven,’ zei Jesse. Caralee werd teruggestuurd Rusland behandeld te worden in een psychiatrisch ziekenhuis.
Voordat ze werd toegelaten, zei Caralee echter: ‘Ik heb niet geprobeerd mijn broer te vermoorden. Ik heb alleen geprobeerd… hem op te pakken… omdat hij te zwaar was… Ik hou van hem. Mama en papa begrijpen het gewoon niet.’
Caralee, die op een afgesloten afdeling van het ziekenhuis lag, zei: “Ik voel me hier niet veilig. Ik wil terug naar Amerika. Ik ben bang om hier te blijven.” Het echtpaar annuleerde de adoptie begin 2000.
Twintig jaar later, nu Sabrina genaamd, vertelde de nieuwe moeder haar eigen kant van het verhaal. Ze zei dat ze het gevoel had dat Joshua de voorkeur kreeg boven haar en dat ze depressief en zelfs suïcidaal was. Toen verzon ze een verhaal: “Ik zei tegen Crystal: ‘Weet je, ik zie en hoor dingen'”, zei Sabrina. ‘Omdat ik eruit wilde.’
Sabrina ontkende dat ze Joshua op het dek probeerde te vermoorden en zei dat ze gewoon moeite had om hem de trap af te dragen – en ze probeerde dit aan Crystal uit te leggen. ‘En ze zei:’ Nee. Je probeerde hem te vermoorden. En ze bleef het zeggen.” Sabrina zei: “ik zei eindelijk ‘ja.’”
Sabrina herinnerde zich dat ze zich realiseerde dat ze werd teruggestuurd naar Rusland: ‘Crystal zei dat ze bijna geen opties meer hadden. En ze denken dat het Russische instituut beter zal zijn.
“Ik had het gevoel dat ik in de gevangenis zat, maar dan denk ik eraan: ik heb mezelf daar neergezet. Al die mensen die liegen en doen wat ze willen dat ik doe. Ik heb mezelf daar geplaatst.”
Ze bracht twee maanden in het ziekenhuis door totdat de vrouw die haar adoptie organiseerde – Nina Kostina – haar terugbracht naar de Verenigde Staten.
In 2002 werd Sabrina geadopteerd door een nieuw gezin in North Carolina – hier studeerde ze af aan de middelbare school. In 2008 deed Sabrina vrijwilligerswerk voor de non-profitorganisatie Mercy Ships en verleende ze twee jaar lang medische zorg aan kansarme mensen in Afrika. “Het was een dankbare ervaring”, zei ze.
In 2010 begon ze in een ziekenhuis te werken en in 2012 ontmoette ze leraar Phil Caldwell uit de vijfde klas in de kerk. Ze zei: “Ik werd verliefd op hem toen ik hem met kinderen zag omgaan.”
Het paar trouwde in 2014 en kreeg drie dochters en een zoon. Sabrina Caldwell zegt dat ze geen medicijnen gebruikt en niet aan een psychische aandoening lijdt.
Tragisch genoeg zei Sabrina Crystal en Jesse toen ze nog een kind was. Ze zei: “Ik heb nog steeds veel respect voor hen. Als ik mezelf in hun schoenen had geplaatst, zou ik waarschijnlijk bijna hetzelfde hebben gedaan.”
Er is echter één ding dat Sabrina niet zou doen. Ze voegde eraan toe: ‘Ik zou geen kind terugnemen. Ik heb geleerd mijn verleden te vergeven’, legde ze uit. “Ik heb een geweldige echtgenoot… Ik heb geweldige kinderen. Maar als ik niet had meegemaakt wat ik heb meegemaakt, zou ik dat niet hebben.”
