De eerste keer vroeg mijn zoon of hij mocht fietsen in de buurt met zijn vrienden aarzelde ik. Zijn vriend balanceerde op zijn fiets, met één voet op de grond, ongeduldig wachtend op antwoord. Ik keek naar mijn achtjarige zoon, zijn ogen groot van hoop, en elk instinct in mij wilde nee zeggen.
Het was te gevaarlijk. Hij zou door een auto aangereden kunnen worden. Of ontvoerd.
In plaats daarvan haalde ik diep adem en zei: ‘Je kunt een blok verder gaan. En de hele tijd bij elkaar blijven.’
Mijn zoon balde zijn vuist in de overwinning, op zijn helm geklikten stapte op zijn fiets. Ik hoorde een half uur niets van hem, waarin ik me de hele tijd zorgen maakte.
Toen hij ademloos en gelukkig thuiskwam, wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt.
Hij begon om meer schermtijd te vragen als hij niet buiten was
Ik kocht een geavanceerde walkietalkie voor hem en… GPS-tracker zodat ik zijn verblijfplaats kon controleren en de volgende keer dat hij ging met hem kon communiceren.
Fietsen werd die zomer een normale bezigheid onder de vier buurtjongens die ongeveer even oud waren. Naast fietsen, zij gespeeld op onze opritin bomen geklommen en zelfgemaakte ‘wapens’ gemaakt.
Na ongeveer twee jaar begon de ‘fietsbende’ op te lossen. Eén kind is verhuisd. De oudste verloor zijn interesse. Uiteindelijk stopte mijn zoon ook met fietsen. Hij bleef vaker binnen en waagde zich zelden buiten. In plaats van zijn grenzen te verleggen in het vrije spel, begon hij te bedelen meer schermtijd.
Ik heb de dagen van de ‘fietsbende’ gemist, dus toen een van de buurkinderen en zijn jongere broer weer begonnen met fietsen, was ik maar al te bereid om mijn zoon – en nu mijn 8-jarige dochter – mee te laten doen.
Ik stel grenzen met mijn kinderen over hoe ver ze kunnen gaan
Ik weet dat fietsen gevaarlijk kan zijn; mijn man werd als kind aangereden op de fiets, net als mijn kleine broertje, en toen ik twintig was, werd ik aangereden tijdens het joggen. Auto’s letten niet altijd op, zeker nu met sms’en. Mijn kinderen en ik praten erover hoe hyperbewust ze te allen tijde moeten zijn. We bespreken ook het gevaar van vreemden, en mijn zoon heeft nu een GPS-trackinghorloge.
Toch is het, zelfs met deze voorzorgsmaatregelen, niet eenvoudig om mijn kinderen de wereld in te sturen, maar het alternatief is dat ze binnen opgesloten zitten of beperkt zijn tot onze achtertuin. Onze buurtfietsbende bestaat nu uit maximaal zeven kinderen. Er schuilt veiligheid en zichtbaarheid in cijfers, wat mij een klein gevoel van gemak geeft.
Ik laat mijn kinderen nu tot een halve kilometer van ons huis fietsen als ze bij de andere buurkinderen zijn. Als mijn zoon bij een mede-13-jarige in onze buurt is, laat ik hem nog verder gaan. Ze zijn naar een plaatselijke kerk gefietst om naar de theaterrepetitie van een vriend te kijken, naar de school van mijn zoon om bandoefeningen te doen, of zelfs om lokale taekwondolessen te volgen.
Mijn kinderen door de buurt laten dwalen is goed voor hun geestelijke gezondheid en relaties
Hoe angstaanjagend het voor mij ook is om mijn kinderen te laten fietsen, ik weet dat het voor hen het tegenovergestelde doet. Uit onderzoek blijkt dat, aangezien de onafhankelijke speeltijd de afgelopen decennia is afgenomen, angst en depressie zijn toegenomen onder schoolgaande kinderen.
Mijn oudste kind is veel minder angstig en zelfverzekerder dan vroeger. Ik geloof dat fietsen hem ook meer verantwoordelijkheid heeft geleerd, omdat hij elke keer dat hij met hem meegaat op zijn zus moet passen. Het heeft hem ook gedwongen praktische vaardigheden te leren, zoals het repareren van een fietsband.
Mijn 8-jarige is een energiek kind dat graag beweegt. Door met de buurkinderen te fietsen, kan ze haar energie kwijt. Ze voelt zich ook ouder en ‘cooler’ als ze met de grotere kinderen omgaat.
Het heeft ook de band tussen hun broers en zussen bevorderd door samen tijd door te brengen met een activiteit waar ze allebei van houden.
En ik zal eerlijk zijn: de rustige tijd bij mij thuis, vooral als hun broertje een dutje doet, wordt gewaardeerd. Ik denk dat ouderschap gemakkelijker moet zijn geweest voordat we kinderen binnen gingen houden – en ons overal zorgen over maakten.
Het is niet gemakkelijk om mijn kinderen de wereld in te laten gaan, maar ik ben blij dat ze een beetje de onafhankelijkheid krijgen die ik als kind uit de jaren 90 had.
