Dit as-told-to-essay is gebaseerd op een gesprek met Kristen Boelen, de oprichter van Lunchpauze Vintage. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik ben al zuinig geweest vanaf het moment dat ik kon autorijden. Toen was ik er dol op hogere dingen die buiten mijn budget lagen, en ik ging kringloopwinkelen om soortgelijke items te vinden die ik me kon veroorloven. Die gewoonte bleef bestaan tijdens mijn studie en daarna, ook toen ik voor het laatst werkte als art director voor een wijn- en sterke drankbedrijf. Terwijl ik daar werkte, spaarde ik tijdens mijn lunchpauzes.
Ik zou dingen voor mezelf zoeken, en ook unieke artikelen dat paste niet. Ik wilde dat iemand dat spul zou meenemen. Dus begon ik items te verkopen op Whatnot.
Ik spaarde tijdens mijn lunchpauze van mijn werk, en in de weekenden ging ik wonen en mijn stukken verkopen. Van daaruit groeide mijn bedrijf en ik noemde het Lunch Break Vintage, waarmee ik in februari 2025 fulltime begon.
Tijdens een recente shoppingtrip scoorde ik een luxe designertas
In december 2025 was ik bij een kringloop winkel in de Baai van San Francisco. Het was een normale woensdag, de dag waarop deze specifieke kringloopwinkel deze week opengaat, en waarop ik altijd probeer te gaan. Het was die dag erg leeg.
Kristen Boelen spaart drie keer per week. Courtesy of Kristen Boelen
Twee geweven leren tassen trokken mijn aandacht. Gevlochten leren tassen zie je voortdurend. Er zijn er zoveel Bottega Veneta-dupes. Ik heb er niet echt over nagedacht, alleen dat een van hen er uitzonderlijk mooi uitzag.
Ik merkte eerst de hardware op, daarna het slungelige en hangende leer. Ik kon zien dat het zacht leer was. Toen ik hem oppakte, was hij zwaar; leren designertassen hebben een gewicht vanwege de hardware. Ik opende het en zag het logo. Je kunt zien in de video dat ik heb gepost, dat is het moment waarop mijn mond openvalt. Het leer aan de binnenkant was ook heel zacht en boterachtig; dat is altijd een teken dat een tas legitiem is.
Ik weet dat ze veel van de duurdere stukken doorzoeken en naar een online publiek sturen. Het leek onrealistisch dat iemand het niet opzij zou hebben gezet. Ik dacht: als ze het daar hadden neergezet, moest het niet echt zijn.
Ik gebruikte technologie om mijn vermoedens te bevestigen
Ik nam er een foto van en plaatste deze in Google Lens, en ontdekte op Vestaire Collective dat er exact dezelfde tas en kleur was. Dat bracht me op de hoogte van de stijlnaam en dat deze met pensioen was. Er is een video waarin ik zeg: “Oh mijn God, oh mijn God, oh mijn God”, zodra ik erachter kwam waar het serienummer was. Ik ging daar zo snel mogelijk weg en betaalde $ 8 voor de tas.
Kristen Boelen found a $3,000 purse for $8. Courtesy of Kristen Boelen
Ik heb het later laten authenticeren via een app die ik gebruik genaamd Authentic Detective. Het levert u een certificaat van echtheid op. Online onderzoek zegt dat de tas ongeveer $ 3.000 waard is.
Ik houd de tas voor mezelf. Het is iets dat generaties lang zal worden doorgegeven. Ik had zoveel reacties op de video dat de tas lelijk was, maar ik vind hem geweldig.
Het scoren van vondsten in de kringloopwinkel vergt een beetje vaardigheid – en geluk
Ik spaar de hele tijd omdat ik dit nu voor de kost doe, maar ik denk dat consistentie de sleutel is. Ik spaar minimaal drie keer per week, elke week. Het is ook belangrijk om niet alleen op te pikken wat trending is. Een goed tweedehands artikel moet voor mij aan alle eisen voldoen, en ik geef veel om kwaliteit en ben altijd op zoek naar natuurlijke vezels. Ik concentreer me op wat ervoor zorgt dat mensen zich verheven voelen en het soort tweedehands stukken dat ze voor altijd in hun kast kunnen bewaren.
Geloof niet dat plekken in het midden van nergens een rotzooi zijn. Sommige van mijn beste, coolste en meest unieke stukken komen uit winkels in het niets.
