‘Moet ik naar de eerste dag van de conferentie gaan of mijn dochter bezoeken?’ Ik vroeg het aan mijn groep collega-familiereisschrijvers tijdens een Zoom-bijeenkomst voorafgaand aan onze bijeenkomst werkconferentie.
De conferentie zou plaatsvinden in New Yorkse stadwaar mijn 20-jarige dochter woont en studeert.
Mijn oorspronkelijke plan was om de tweedaagse conferentie bij te wonen en gewoon met haar te gaan eten, maar toen verraste ze me met nieuws. Ze had de hele dag vrij, terwijl ik in de stad was.
Ik besloot een Ferris Bueller te trekken.
Ik ben nooit degene geweest die spijbelt
Toen ik opgroeide, keek ik “Ferris Buellers vrije dag‘ Zo vaak had ik als zijn invaller kunnen optreden.
Maar op de middelbare school was ik niet degene die op praalwagens sprong of de directeur te slim af was. Ik leek meer op Jeanie, de zuster die de regels volgde en nooit overwoog om van school te gaan.
Dus waarom vond ik de film geweldig? Het was niet alleen grappig. Het was het idee om een buitenbeentje te zijn. Als levenslang volger van de regels vertegenwoordigde Ferris een niveau van roekeloosheid dat ik normaal gesproken reserveerde voor het gebruik van de express-strook met een limiet van tien items.
Dit reis naar New York was mijn kans om mijn dochter te zien. Sorry, geen sorry, directeur Rooney. Ik neem een dag vrij.
Gelukkig was ik bij mijn dochter toen ze spannend nieuws kreeg
Hoewel ik ben opgegroeid in New York en mijn dochter in de stad woont, hebben we besloten om voor één dag totale toeristen te zijn. Onze CityPASS was onze ‘halpas’, die ons toegang gaf tot het Guggenheim, de Empire State Buildingen Top of the Rock in het Rockefeller Center.
De auteur en haar dochter verkenden die dag New York City. Met dank aan Cheryl Maguire
Het Guggenheim was de eerste. Als hoofdvak kunst was dit haar keuze. Toen ik haar voor het eerst midden in de kamer zag, omringd door kunst, had ze een grote glimlach op haar gezicht. Ik zou graag willen denken dat het kwam omdat ze blij was me te zien (wat volgens mij het geval was), maar het blijkt dat ze net spannend nieuws heeft geleerd.
‘Ik heb net een e-mail gekregen,’ zei ze. “Ik heb een sollicitatiegesprek gekregen voor de Guggenheim-stage.”
Terwijl wij stonden in het Guggenheim.
Ik keek rond naar verborgen camera’s en verwachtte half dat iemand “Cut!” zou roepen. Dit was te surrealistisch. Hoe groot was de kans dat ze erachter zou komen? numidden in de galerij? Hier ontsnapte ik aan mijn werkverantwoordelijkheden, terwijl zij daar stond en met succes haar eigen verantwoordelijkheden manifesteerde.
Haar opwinding was aanstekelijk en zette de toon voor de rest van de dag. Ik was zo blij om dat persoonlijk met haar te ervaren.
We bleven de stad verkennen, waardoor het schuldgevoel van het overslaan van de conferentie de moeite waard was
Nadat we de kunst hadden opgezogen, gingen we naar de Top of the Rock Rockefellercentrum en het Empire State Building. Ik besef dat dit een beetje overbodig is, maar schokkend genoeg was mijn dochter nog nooit in het beroemde Empire State Building geweest.
Boven verwonderde ze zich over hoe klein alles er vanaf die hoogte uitzag en besprak ze haar plannen om kunst te maken die door de ervaring was geïnspireerd.
Ik daarentegen was blij dat ik in een toeristenval zat in plaats van in een vraag- en antwoordmoeras. Op een gegeven moment vergat ik zelfs dat de conferentie bestond.
We kozen vervolgens voor een drie uur durende Koreatown Food and Culture Walking Tour met een gids genaamd Robert. Hij heeft Koreaanse afkomst en is een New Yorkerdus het was het beste van twee werelden. Het hielp me verder mijn schuldgevoel over het overslaan van de reisconferentie te overwinnen, en toen vroeg ik me af: “Kan dit als professionele ontwikkeling gelden?”
Tegen het einde had mijn dochter genoeg meeneemcontainers om haar hele slaapzaal te voeden en mogelijk haar eigen foodtour te beginnen.
Het spijbelen was het waard
Mijn dochter is bijna klaar met studeren. Ze is al van plan om deze zomer in New York City te blijven, dus het zou me niet verbazen als ze na haar afstuderen blijft hangen.
Ook al brachten we maar acht uur samen door, het voelde als een volledige Ferris-film. Het was absoluut een beter script dan het script dat ik had moeten volgen.
De volgende dag woonde ik mijn werkconferentie bij, blij dat ik die tijd met mijn dochter had gehad.
Als Ferris Bueller ons iets heeft geleerd, is het dat het soms om een uitstapje gaat.
