De ezels zijn boos. Omdat ze werkloos zijn en slachtoffers zijn van tientallen jaren lang systemisch misbruik, is het tijd, zo hebben ze besloten, om te protesteren.
De ezels zijn, metaforisch, wij.
Dat is tenminste het uitgangspunt “assess.massa,” een videogame gespeeld door en voor een live publiek. Het is theater voor het post-Twitch-tijdperk, performancekunst voor degenen die gewend zijn aan ‘The Legend of Zelda’ of ‘Pokémon’. Het belangrijkste is dat het entertainment is als politieke dissidentie in deze tijden die verdeeldheid zaaien. Hoewel het project dateert uit 2018, is het moeilijk om 2026 niet in het verhaal te verwerken. Of het nu gaat om onrechtvaardige opsluitingen, massaontslagen of onderwerpen rond de automatisering van banen door de technologie, ‘asses.masses’, ondanks dat het doorgaans meer dan zeven uur duurt – ja, meer dan zeven uur – is een werk van urgentie.
Het publiek juicht verschillende beslissingen toe die zijn genomen tijdens het spelen van “asses.masses” in het UCLA Nimoy Theater.
(Myung J. Chun / Los Angeles Times)
En voor het publiek tijdens de zaterdagvoorstelling in het UCLA Nimoy Theater voelde het als een oproep tot de wapens. Burgers die op straat worden geëxecuteerd omdat ze hun recht op vrije meningsuiting uitoefenen? Dat is hier. Aanvaringen met autoriteiten die zich beelden herinneren die de afgelopen maanden in meerdere Amerikaanse steden zijn gezien? Ook hier, zij het in een retro-pixelkunststijl die doet denken aan de ‘Final Fantasy’-serie uit de Super Nintendo-dagen.
In een stad die werd geteisterd door branden, ICE-invallen en een reeks ontslagen in de entertainmentindustrie, was het uitverkochte publiek van bijna 300 mensen in rep en roer. Gezangen van “ass power!” – de protestslogan van de ezel – was de hele dag te horen toen de aanwezigen zich beleefd verzamelden bij een enkele videogamecontroller op een podium om het spel te spelen, waardoor ze niet alleen de avatar voor de ezels werden, maar ook een tijdelijke leider voor het collectief. Er barstte gejuich los toen een jonge ezel tot de conclusie kwam dat ‘ik denk dat het systeem tegen iedereen is opgezet.’ En toen technologische vooruitgang, duidelijk een vervanging voor kunstmatige intelligentie, werd omschreven als ‘kwaadaardige, zielloze, banenafnemende, kindermoordmachines’, klonk er veelbetekenend geklap, alsof er niet werd overdreven.
“Ons theater zou een repetitie voor het leven moeten zijn”, zegt Patrick Blenkarn, die het spel samen met Milton Lim creëerde, interdisciplinaire artiesten uit Canada die vaak met interactieve media werken.
“We zijn opgegroeid in een radicale politieke theatertraditie”, zegt Patrick Blenkarn, rechts, die samen met Milton Lim “asses.masses” creëerde.
(Myung J. Chun / Los Angeles Times)
“We zijn opgegroeid in een radicale politieke theatertraditie, waar we emotionele ervaringen kunnen repeteren – catharsis”, zegt Blenkarn. “Dat is wat kunst zou moeten doen. We zijn erg geïnteresseerd in het idee dat als we samenkomen, wat we dan gaan doen en hoe we dat gaan doen. Wat we in jouw land en in andere landen zien, is de vraag hoe we ons gedrag gaan veranderen, en zullen de mensen die momenteel de controleur hebben luisteren? En als ze dat niet doen, wat moeten we dan doen?”
Videogames zijn inherent theatraal. Zelfs als je solo op de bank speelt, is een videogame een dialoog, een performance tussen een speler en onzichtbare ontwerpers. Blenkarn en Lim spraken ook in een interview voorafgaand aan de show dat ze het gevoel opnieuw wilden creëren van het samenkomen rond een televisie en het heen en weer doorgeven van een controller aan familie of vrienden, terwijl ze commentaar gaven op iemands speelstijl. Alleen op schaal. En hoewel ik dacht dat ‘asses.masses’ ook zou kunnen werken als een eenzame ervaring thuis, maakten de thema’s van collectieve actie en het bereiken van een groepsconsensus, vaak via boegeroep of aanmoediging, het bijzonder geschikt voor een optreden.
Het UCLA Nimoy Theater was dit weekend gastheer voor “asses.masses”.
(Myung J. Chun / Los Angeles Times)
Beginnend om 13.00 uur en eindigend kort na 20.00 uur, toevallig, zegt Blenkarn, ongeveer de lengte van een werkdag, haalde niet iedereen de “asses.masses”-conclusie. Ongeveer een kwart van het publiek – een publiek dat duidelijk bekend was met de meervoudige videogamestijl die wordt weergegeven in “asses.masses” – kon de duurtest niet doorstaan. Maar in een tijd van bingewatchen vond ik de lengte niet onbetaalbaar. Er waren meerdere pauzes, maar die werden ook onderdeel van de show, omdat er geen vaste tijdslimiet was. Blenkarn en Lim vroegen het publiek via een prompt op het scherm om gezamenlijk een lengte overeen te komen, waarbij ze nogmaals het belang van collectieve samenwerking benadrukten.
En ‘asses.masses’ is interessant omdat het gedeeltelijk de geanimeerde absurditeit en inherente experimenten van het medium omarmt. Hoewel het spel vaak in een retro-pixelkunststijl was, veranderde het soms in een modernere open-wereld-look. En het verhaal verloopt via meerdere paden en zijmissies – sommige vereisen wilde coördinatie, zoals een ritmespel dat bedoeld is om ezelseks te simuleren, en andere zijn meer gespannen, zoals ‘Metal Gear’-achtig sluipen, compleet met de ezels die zich verstoppen in kartonnen dozen.
Het publiek stemt, vaak door te juichen of te juichen, over keuzes in ‘asses.masses’.
(Myung J. Chun / Los Angeles Times)
De manier waarop “asses.masses” van toon veranderde en de tenor deed denken aan een spel als “Kentucky Route Nul,” weer een geserialiseerd en afwisselend realistisch en fantasievol spel met politieke ondertoon. Andere keren, zoals de surrealistische wereld van het hiernamaals van de ezel, dacht ik aan het kleurrijk onvoorspelbare universum van het op muziek gerichte spel ‘De listige ontsnapping’ een zoektocht naar persoonlijke identiteit en zelfactualisatie. De ezels in ‘asses.masses’ vormen een ensemble, dat vaak probeert het publiek in verschillende richtingen te sturen. Hoezeer sommigen ook aandringen op protest als een manier voor gemeenschappelijke genezing en progressieve actie, anderen hebben een cynische kijk en beschouwen dat pad als ‘intellectueel gecompromitteerd’ door een ‘toewijding aan idealen uit het verleden’.
Het doel, zegt Lim, is om een soort spel binnen een spel te creëren: een spel dat met een controller wordt gespeeld en een spel dat met een menigte wordt besproken. “Het gaat niet om het hebben van een miljard eindes”, zegt Lim. “We begrijpen dat het een theatershow is, en wij als schrijvers hebben doelstellingen voor waar we naartoe willen. Maar de beslissingen die mensen in de kamer nemen, doen er echt toe. Het spel speelt zich half in de kamer en half op het scherm af.”
Het publiek kan bijvoorbeeld een rol spelen bij het in leven houden van bepaalde ezels. Of welke taken een groep afvallige ezels mag kiezen. Ons publiek stemde ervoor dat de ezels het circus zouden betreden, tenminste totdat ze als verouderd werden beschouwd en naar detentiecentra werden gestuurd, wat ongemakkelijk voelde van het moment. Deze actualiteit is wat Edgar Miramontes, leider van CAP UCLA, naar de show trok, ondanks dat hij toegaf grotendeels onbekend te zijn met de wereld van videogames.
“Het schuwt de nuances niet van wanneer organiseren plaatsvindt en van wat we momenteel in onze wereld zien”, zegt Miramontes. “Er zijn gevallen waarin een ezel kan sterven omdat deze dingen gebeuren bij het organiseren om hun doelen te bereiken. We hebben dit gezien in onze burgerrechtenbeweging en andere bewegingen en de huidige beweging die momenteel rond ICE plaatsvindt.”
Het Nimoy-evenement, onderdeel van UCLA’s huidige Center for the Art of Performance-seizoen, was de 50e keer dat “asses.masses” werd opgevoerd. De show zal blijven toeren, met een optreden in Boston voor komend weekend en later dit jaar in Chicago. Onze ezels op zaterdag hebben niet alle ongelijkheden in de wereld opgelost, maar ze hebben wel een volwaardig leven geleid, raves bijgewoond, losse seks gehad en zelfs videogames gespeeld.
Een speler viert feest tijdens ‘asses.masses’, een live-action theatrale videogame.
(Myung J. Chun / Los Angeles Times)
De show is een argument dat vooruitgang niet altijd lineair is, maar dat de gemeenschap constant is. Zoals een van de ezels op een gegeven moment zegt: “Als je niet iets doet waar je blij van wordt, doe dan iets anders.”
“Als iemand zegt: ‘Ik wil geen les krijgen’, of als ik al dit werk niet wil doen, voelt het alsof je gewoon plezier hebt met vrienden”, zegt Lim. ‘Misschien lijkt een revolutie niet altijd rechtvaardig dit. Misschien is het ook dit.”
En zoals bij veel videogames is het misschien een kans om wat fantasieën uit te leven. “We slaan de oproerpolitie in elkaar in het spel”, zegt Blenkarn, “voor het geval iemand op die kans hoopt.”
