Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Ethan Tan, een 24-jarige garnalennoedelventer uit Singapore. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik heb altijd graag samen met mijn moeder gekookt en kookvideo’s gekeken. Het kostte me drie pijnlijke jaren om computertechniek te studeren en één bedrijfsstage om te beslissen het leven van een venter was de juiste keuze.
Mijn ouders wilden dat ik dat deed iets traditioneels leren en studeer techniek of word dokter.
Dus ik dacht: “Ik speel graag computerspelletjes, dus laten we computertechniek gaan studeren.” Ik heb er niet veel over nagedacht, en ik heb niet veel onderzoek gedaan.
Toen de cursus begon, had ik er een hekel aan. Ik heb helemaal geen codering gekregen. Examens waren moeilijk voor mij, en ik heb er gewoon doorheen geleden.
Het punt waarop ik echt het gevoel kreeg dat dit niet de juiste weg voor mij was, was toen ik tijdens een examen betrapt werd op spieken. Het lukte me om tegen de examinator te liegen en te doen alsof ik niet vals speelde.
Maar daardoor besefte ik iets: als ik mijn toevlucht moet nemen tot valsspelen, is dit echt niet wat ik wil doen.
Ik heb stage gelopen bij Accenture. Het was elke dag hetzelfde: van 9.00 uur tot 17.00 uur aan dezelfde tafel zitten, in de rij staan voor de lunch op een drukke foodcourt en dan de trein naar huis nemen.
Het enige comfort was slapen in de bureaustoel. Ik sliep daar elke dag twee uur. Het was erg saai.
Samen met mijn vader in de Hawker-business
Tan’s staf die een kom Lor Mee in elkaar zet, zijn kenmerkende gerecht. Aditi Bharde
Omdat een baan bij het bedrijf uitgesloten was, zocht ik naar andere carrièrepaden.
Nadat ik was afgestudeerd en mijn militaire dienst had vervuld, ging ik bij mijn vader aan de slag bij zijn zeevruchten venter kraam.
Na ongeveer drie jaar leiding te hebben gegeven aan de kraam en een korte periode in de keukens van The American Club in Singapore te hebben gewerkt om wat restaurantervaring op te doen, vertelde ik mijn vader dat ik iets voor mezelf wilde bouwen.
In augustus 2024 opende ik Udang Udang, een halal garnalennoedelkraam vlak naast de kraam van mijn vader in de noordelijke wijk Woodlands in Singapore. Ik gebruikte de recepten van mijn grootmoeder en een recept dat ik leerde van een straatverkoper die ik ontmoette in Penang, Maleisië.
Voordat ik personeel aannam, was het zwaar. Ik ging ’s morgens vroeg naar binnen om 40 kilo garnalenkoppen te bakken voor de bouillon. Het moet zes uur koken, en in de hitte van Singapore is dat geen grap.
Tan moet een grote wok vol garnalenkoppen bakken om een grote hoeveelheid garnalenbouillon te maken. Ethan Tan, Aditi Bharade
Maar nu, ruim een jaar later, gaat het goed met de zaken. Ik verkoop dagelijks gemiddeld 600 kommen noedels en verdien ongeveer 3.000 Singaporese dollars, of ongeveer $ 2.300,- aan omzet per dag. Ik beheer zowel de stal van mijn vader als die van mij.
Mijn plan is nu om uit te breiden naar meer verkooppunten in Singapore, met elk jaar één nieuwe winkel.
Het onderhouden van een vader-zoonrelatie
Ethan Tan voegde zich bij zijn vader, Novestine Tan, in het ventersbedrijf. Ethan Tan
In het begin was het moeilijk om met mijn vader samen te werken. De eerste twee jaar hebben we bijna elke dag gevochten, en veel tafels werden uit frustratie dichtgeslagen.
We zijn het over veel dingen niet eens. Ik probeerde hem ervan te overtuigen meer geld uit te geven aan marketing, waaronder het inhuren van influencers om ons eten te proberen en het maken van promotievideo’s, maar hij geeft er de voorkeur aan dat het woord zich organisch verspreidt. We denken ook anders over de manier waarop we onze producten prijzen.
Het was een uitdaging om te leren samenwerken. Maar we hebben het nu onder de knie, leren hoe we leven en werk kunnen scheiden, en praten over onze verschillen.
Op het werk zijn we geen vader en zoon. We kunnen vechten en discussiëren zoveel we willen. Maar als we thuiskomen, ben ik nog steeds zijn geliefde zoon.
