Dit interview is gebaseerd op een gesprek met Laura Orrico, 49, een film- en televisieacteur en president van haar eigen PR-bureau in Chicago. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Op 9 juni 2025 kreeg ik het ongelooflijke nieuws dat mijn embryotransfer succesvol was en dat ik zwanger was.
Het eerste wat ik deed was naar de drogisterij gaan om een feestballon te kopen. Ik stopte het in de tas van Trader Joe en reed naar mijn 79-jarige moeder, die dat ook heeft gedaan multiple sclerose en Parkinson, en bevond zich op dat moment in een afkickkliniek.
Ik zei dat ze haar hand in de zak moest steken, omdat de ballon er niet automatisch uit zweefde. Ze haalde het eruit en las voor wat er in stond.
“Gefeliciteerd?” ‘ zei ze verbaasd. “Wat bedoel je?”
Ik haalde diep adem en zei: ‘Gefeliciteerd, oma!’ Het kwartje viel. Ze begon tranen te huilen van vreugde en opluchting.
Ik dacht dat het moederschap aan mij voorbij was gegaan
Mijn moeder kende, misschien wel beter dan wie dan ook, de achtbaan van emoties die ik ervoer. Op 48-jarige leeftijd en al bijna tien jaar weduwe, had ik bijna de hoop opgegeven om een kind te krijgen met de liefde van mijn leven.
Ryan en ik ontmoetten elkaar tijdens een avondje uit met vrienden in juni 1999, toen we allebei 22 waren ging naar de bioscoop als een groep van zes, maar ik had het zo druk met praten met deze schattige, vriendelijke jongen naast me dat ik geen enkele scène van de film zag.
Laura Orrico en haar overleden echtgenoot, Ryan, in 2012. Met dank aan Laura Orrico.
Aan het einde van de avond vroeg hij me mee uit op een date. Drie dagen later gingen we uit eten en zagen toen dezelfde film, zodat we er de tweede keer van konden genieten.
We gingen allebei naar Columbia College, Chicago, waar hij regie en scenarioschrijven studeerde, terwijl ik televisieschrijven en produceren studeerde.
Onze tijd samen draaide om films, uit eten gaan en minigolf spelen. Iedereen in mijn familie hield van Ryan, en ik hield van zijn ouders.
We verloofden ons op kerstavond 2002, toen hij mijn verlovingsring in een reeks dozen van verschillende afmetingen verpakte, die ik in het bijzijn van onze families opende. We konden niet gelukkiger zijn geweest en trouwden op 19 juni 2004.
Kinderen hadden niet meteen prioriteit
Wij woonden erin Studiostad, Californiëwaarmee hij een zeer succesvolle carrière in de showbusiness tot stand bracht. Ryan was grafisch ontwerper in televisie en film, en ik was acteur.
Het leven draaide met een snelheid van 160 kilometer per uur. Hoewel we spraken over het krijgen van kinderen en hoe leuk dat zou zijn, was het geen prioriteit. We dachten dat we in de toekomst tijd genoeg hadden.
Toen, in 2006, kreeg Ryan vreselijke migraine, waardoor hij een paar keer naar de Eerste Hulp moest. Op een nacht, in juli 2007, werd ik midden in de nacht wakker en zag dat hij een grand mal aanval.
Orrico is in februari 2026 bevallen van Aviana. Met dank aan Laura Orrico
Het duurde ruim zeven minuten, het engste wat ik ooit had gezien. Hij werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht en uiteindelijk werd op 31-jarige leeftijd een hersentumor graad drie vastgesteld.
Hij werd geopereerd, waarbij 75% van de groei werd verwijderd, maar de rest was niet te opereren. Hij chemotherapie nodig en andere intensieve medische behandelingen.
We volgden het advies van zijn arts op en lieten zijn sperma van tevoren invriezen, voor het geval dit zijn vruchtbaarheid zou aantasten.
Ze waren bezig met al deze verschillende procedures voor zijn tumor, maar het enige waar Ryan aan dacht was ervoor zorgen dat ik in de toekomst een baby kon krijgen, of hij nu nog leefde of niet. Het was typerend voor zijn vriendelijke, zorgzame persoonlijkheid.
Ik heb een reeks miskramen gehad
Zes jaar gingen voorbij en we concentreerden ons op de gezondheid en het herstel van Ryan. Er waren ups en downs en hij had een korte remissie. In 2013 hebben we serieus geprobeerd een baby te krijgen via IUI- en IVF-rondes, en ik ben ooit op natuurlijke wijze zwanger geworden.
Helaas mocht het niet zo zijn, en ik een miskraam gehad voor de vierde keer in veertien maanden. Ik was er kapot van omdat ik wist wat een geweldige en liefdevolle vader hij zou zijn geweest.
Toen kregen we het verpletterende nieuws dat Ryans tumor weer aan het groeien was. Hij zette altijd een moedig, glimlachend gezicht op en we vierden een feestje met vrienden om zijn 39e verjaardag te vieren. Hoewel hij niet echt kon praten, straalde hij.
Orrico was opgewonden dat ze eindelijk zwanger was. Met dank aan Laura Orrico
Hij stierf drie weken later, op 29 april 2015. Eerlijk gezegd begon het rouwen al lang voordat hij overleed. Ik was in rouw voordat hij weg was. Daarna probeerde ik mezelf te verdoven, door zoveel mogelijk bezig te blijven, te werken en te reizen.
Ik had psychologische begeleiding en sloot zich aan bij rouwgroepen, en ik was de enige jonge weduwe. Maar het hielp. Ik ben nu nog steeds bevriend met dezelfde mensen.
Het was zwaar, maar ik keerde terug naar de datingscene, wat mij erg vreemd leek naarmate de tijd verstreek. Nog steeds. Ryan en ik hadden allebei gezegd dat als er iets met een van ons zou gebeuren, we niet wilden dat de ander alleen zou zijn.
Ik keerde terug naar de vruchtbaarheidskliniek
‘Ik wil dat je iemand vindt die voor je zorgt,’ zei hij dan. Ik heb verschillende relaties gehad, maar die zijn om wat voor reden dan ook niet gelukt. Ik hoopte dat ik de juiste man zou ontmoeten met wie ik een kind zou krijgen, maar naarmate de jaren verstreken, leek dat steeds minder waarschijnlijk.
Dus nadat ik 48 was geworden, nam ik het heft in eigen handen. Ik gebruikte wat we nog hadden liggen vruchtbaarheidskliniek om IVF te krijgen, in lijn met wat Ryan had afgesproken toen hij voor het eerst ziek werd.
De 79-jarige moeder van Laura Orrico met baby Aviana. Met dank aan Laura Orrico
De doktoren zeiden dat ik fit genoeg was voor een gezonde zwangerschap, en ik had het geluk dat ik hun gelijk kon bewijzen.
Mijn hele familie, inclusief de ouders van Ryan, was de hele negen maanden ongelooflijk behulpzaam. Ze waren heel blij toen mijn dochter, Aviana, veilig werd afgeleverd op 5 februari 2026.
Net als ik kunnen ze Ryans knappe gelaatstrekken zien in de maniertjes en het gezicht van onze dochter – een ongelooflijke vreugde.
Aviana is gefascineerd door mijn moeder, en we wonen hier alle drie samen en maken elke dag samen nieuwe herinneringen. Ik weet dat Ryan ongelooflijk trots op ons allemaal zou zijn.
