Een paar maanden geleden, een tv-programma kwam ter sprake in een gesprek waar ik absoluut geen referentiekader voor had, wat vreemd is, aangezien ik eigenlijk tv kijk voor de kost. Ik geef toe dat het programma in première ging op een moment dat ik een burn-out had bij een bepaald soort programma komedie – het soort dat zich richt op disfunctionele twintigers die alleen door het leven rennen op basis van onwetende charme en opgeblazen ego’s.
Oké, dat was een harde uitspraak. Maar het hipster-comedy-subgenre dat ons shows als Girls en Easy bracht, sprak me nooit aan. Die vooringenomenheid bracht mij ertoe onmiddellijk een andere show af te schrijven die uit hetzelfde hout gesneden leek.
Nou, ei op mijn gezicht. Dat was het niet.
Ik heb het over Search Party. Het raakte Netflix (en mijn oogbollen) in februari, en sindsdien kan ik er niet meer aan denken. Misschien kom ik te laat op het feest, maar ik denk dat dit eigenzinnige programma de beste tv-komedie is die ik in jaren heb gezien. Ik begon de serie te bingen – die oorspronkelijk werd uitgezonden op TBS voordat ik ernaar verhuisde HBOMax voor het derde seizoen – en in minder dan een week had ik de absurdistische genialiteit van alle vijf seizoenen verslonden.
Alia Shawkat, John Reynolds, Meredith Hagner en John Early spelen de hoofdrol in Search Party.
Het is een uitdaging om Search Party in zijn geheel te beschrijven, zonder spoilers te geven. Laten we dus de essentie van het eerste seizoen bespreken, waarmee de hele affaire op gang komt. Alia Shawkat schittert als Dory, een jonge Brooklynite die niet tevreden is met de richting van haar leven en, in haar zoektocht naar een doel, vastbesloten is een vermiste studievriend op te sporen.
Ze schakelt haar vriendengroep in om haar hierbij te vergezellen moord mysterieinclusief haar mannelijke kind-vriend Drew (John Reynolds), haar vacante maar sympathieke acteur-bestie Portia (Meredith Hagner) en haar zelfingenomen, maar uiterst gebrekkige vriend Elliott (John Early). De kracht van de serie ligt vooral in deze vier karakters, die net als in Seinfeldzijn op de een of andere manier onwaarschijnlijke antihelden waar het publiek niet anders dan voor kan pleiten.
De persoon die ze willen opsporen is Chantal Witherbottom (Clare McNulty), iemand die geen van hen echt kent. Toch ziet Dory haar op een poster van een vermiste persoon die ze op straat tegenkomt en besluit ze, te midden van de emotionele maalstroom van haar leven, dat dit het doel is dat ze nodig heeft om weer op het goede spoor te komen. Spoiler: dat is niet zo.
Clare McNulty schittert in Search Party.
De kracht van de serie ligt in de scherpe satire, observerende humor en cast. Ik kende Shawkat al vanwege haar werk aan Arrested Development, maar haar optreden als Dory sloeg me een paar keer terug. Ze brengt een verrassende diepte van emotionele weerklank in haar werk hier, en met elk seizoen wordt een nieuwe laag onthuld, waaruit blijkt dat haar acteertalent veel verder gaat dan haar epische komedies.
John Early is een ander hoogtepunt. Ik kende hem vóór deze serie niet en merkte dat ik verlangde naar meer Elliott telkens wanneer de show van zijn verhaallijn afdwaalde. Maar eerlijk gezegd levert iedereen op het scherm solide prestaties met moeiteloze flair.
Naarmate het seizoen vordert, kun je zien dat Search Party inspeelde op de tijdsgeest van de popcultuur, terwijl een hele reeks opmerkelijke gaststerren het scherm sierden, waaronder Ron Livingston, Michael Showalter (die de serie mede-creëerde), Rosie Perez, Christine Taylor, Parker Posey, Susan Sarandon, Jay Duplass, Cole Escola, Louie Anderson, Kathy Griffin, John Waters, Griffin Dunne en Jeff Goldblum.
Jeff Goldblum schittert in Search Party.
Onnodig te zeggen dat de reis van Dory’s zoektocht niet goed eindigt in seizoen 1, en dat de chaos waarin de groep vrienden zich bevindt uiteindelijk de richting van de volgende vier seizoenen bepaalt, maar op manieren die je nooit zou verwachten. Er worden misdaden gepleegd en de gevolgen zijn voelbaar, maar naarmate de verhaalwereld met elk seizoen bizarder wordt, blijft de komedie bestaan, waardoor de emotionele inzet niet ooit onaangenaam zwaar wordt.
Search Party begint als een broeierig moordmysterie en vindt zichzelf elk nieuw seizoen op onvoorspelbare manieren opnieuw uit, culminerend in een laatste serie die debuteerde tijdens de pandemie en op maat gemaakt lijkt voor een pandemisch publiek – waarin elk schandalig idee en beeld wordt gepresenteerd met als doel te entertainen, hoe absurd de dingen ook worden. En hoo golly, worden de dingen wild.
Ik ben eerlijk gezegd verrast dat ik nog steeds aan Search Party denk. Deze serie heeft de afgelopen maanden gratis in mijn hoofd geleefd, en ik heb er spijt van dat ik hem niet heb gezien toen hij tien jaar geleden in première ging. Tien jaar later is de show nog steeds enorm resonerend, wat een sterk argument maakt dat hij zijn tijd vooruit was. Als je het mij vraagt, is dat nog steeds zo.
