In 2024 werd ik wakker met een moeilijke waarheid: ik was ongelukkig. Als solopreneur sinds het begin van de jaren 2000 had ik een zescijferig bedrijf terwijl hij drie jongens grootbracht.
Mijn workaholic-drive betekende dat ik alles voor elke klant gaf. Het wierp zijn vruchten af: de fotostudio die ik leidde, verdiende onberispelijke vijfsterren Google-recensies en een lange lijst trouwe klanten. Ik kreeg zelfs erkenning uit de branche (waaronder een boekdeal en uitnodigingen om op podia van nationale evenementen te spreken).
Maar om mij heen waren de dingen aan het veranderen. De markt werd elk jaar drukker. De unieke aanpak die ik op de markt had gebracht, was een gangbare praktijk geworden. En ik was op mijn 55e niet dezelfde persoon als de dertiger die het bedrijf was begonnen.
Ik merkte dat ik me langzaam afvroeg of en hoe je een bedrijf kunt ontrafelen waarvan de bouw twintig jaar had geduurd. Vrienden en familie vroegen zich af of weglopen wel zin had. Maar diep van binnen voelde ik een verlangen naar verandering. Ik was het contact kwijtgeraakt met de delen van mezelf die ooit creatief en geïnspireerd aanvoelden. Ik was klaar om te groeien en te evolueren. Het leven dat ik had opgebouwd paste niet meer.
Een sprong in het onbekende
In oktober 2024 heb ik de zaak voorgoed gesloten. Het was niet gemakkelijk. Het betekende afstand nemen van een identiteit die ik zorgvuldig had opgebouwd, en van de identiteit die ik zorgvuldig had opgebouwd financiële zekerheid het voorzag. Ik had ruimte nodig om erachter te komen wat ik daarna wilde toen ik de tweede helft van mijn leven binnenging.
Toen ik de deuren voor de laatste keer op slot deed, voelde ik me gelukkig. Opluchting spoelde alle spijt weg die ik dacht te hebben. Ik voelde me lichter – vrij van de last van een bedrijf waar ik niet langer van genoot, en dat mijn eigen groei niet langer voedde. Ik stond stil, en nu was ik vrij om verder te gaan, nieuwe manieren te vinden om mezelf uit te drukken, om werk te doen dat weer zinvol aanvoelde.
Omdat ik contact heb gehad met veel andere vrouwen van mijn leeftijd, heb ik geleerd dat ik niet de enige ben die een midlife-sprong maakt.
Het herontdekken van een doel op middelbare leeftijd
Nadat ik mezelf de ruimte had gegeven en een langzamer tempo had aangenomen zonder 48-urige werkweken meer, dook ik in het leren. Ik schreef me in voor een aantal cursussen, benieuwd waar inspiratie toe zou leiden.
Ik dacht na over alle iteraties die ik in het verleden had meegemaakt: bedrijfsprofessional, loopbaancoach en trainer, en eigenaar van een klein bedrijf. Vervolgens heb ik een lijst gemaakt van mijn vaardigheden, kennisgebieden en natuurlijke capaciteiten. Vervolgens herhaalde ik het proces van binnenuit, terwijl ik nadacht over waar ik opwinding en expansie voelde.
Plotseling zag ik alle ongeschreven boeken die ik op de plank ‘ooit’ had geplaatst. Ik zag mezelf vanuit stadia spreken tegen vrouwen die worstelden met de menopauze en overgangen in het midden van het leven. En ik begreep waarom het tijd was om verder te gaan.
Ik ben nog niet klaar met werken. Ik richt mijn talent en levenservaringen opnieuw. Ik kies een nieuw pad dat betekenisvol aanvoelt, gezien de levensfase waarin ik me bevind en de uitdagingen waarmee ik als vrouw in de menopauze te maken krijg.
Dit jaar heb ik me ingeschreven voor een coachingcertificeringsprogramma dat is afgestemd op de behoeften van vrouwen in de menopauze. Ik heb geleerd dat, hoewel veel vrouwen in de middelbare leeftijd misschien hun leven aan het heroverwegen zijn en op zoek zijn naar een hernieuwd gevoel van betekenis en doel, de druk van carrière en zorgverlening velen ervan weerhoudt om te leunen in de veranderingen waartoe ze zich geroepen voelen. De obstakels zijn zowel emotioneel als praktisch.
Een mentor zei ooit tegen mij: Je bent waar je je tijd aan besteedt. Terwijl ik met hernieuwd doel en energie naar voren stap, ben ik ervan overtuigd dat ik met elke stap een leven opbouw dat past bij de nieuwe versie van mij waarin ik groei. Ik breng de ochtenden door met het schrijven van mijn boeken en het pitchen van essays. Mijn middagen bestaan uit leren, het opbouwen van een netwerk en het nakomen van mijn toewijding aan een dagelijkse welzijnsactiviteit. ’s Avonds breng ik quality time door met mijn man, die inmiddels met pensioen is, en plannen we uitstapjes naar spannende nieuwe plekken.
En voor het eerst sinds jaren voel ik me weer mezelf.
