Dit essay is gebaseerd op een gesprek met Alex Delaney, 41, woonachtig in Chicago. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Na mijn echtgenoot stierf plotseling, op 39-jarige leeftijd, bleven zowel mijn lichaam als mijn geest jarenlang in een shocktoestand.
Het gebeurde in 2018, toen ik 34 was, en het heeft lang geduurd voordat de cortisolspiegels in mijn lichaam weer daalden. mist van verdriet op te tillen.
Het was een buitengewoon intense ervaring, en ik had er echt moeite mee, vooral met werk.
De toekomst die we hadden gepland was verdwenen
We waren thuis, in ons appartement in Londen, toen hij uit het niets instortte. Ik bracht hem met spoed naar het ziekenhuis en binnen 45 minuten werd hij dood verklaard. Het bleek dat hij dat had gedaan diepe veneuze trombosewat de longembolie werd die hem het leven kostte.
Zomaar was hij weg, en dat gold ook voor de toekomst die we hadden gepland. We probeerden al heel lang een kind te krijgen en waren in de problemen IVF zonder enig succes.
Ik werkte destijds als PR-manager en de steun van mijn werkgever was geweldig. Ik heb meteen een maand vrij genomen nadat het gebeurde. Vervolgens deed ik een gefaseerde terugkeer over een periode van zes maanden, maar ik kon niet eens aan mijn bureau zitten en me concentreren. I had geen zin in werk helemaal niet en voelde me er volledig van losgekoppeld.
Werk deed er niet meer toe
Ik denk dat sommige mensen werk een nuttige manier vinden om bezig te blijven en hun gedachten af te leiden. Maar ik voelde me gewoon heel nihilistisch, alsof het er allemaal niet toe deed, en zeker niet dat er een rapport in de media werd gepubliceerd. Daarom besloot ik dat het tijd was om een stapje terug te doen van mijn werk.
Een paar maanden later, in 2019, vond ik een baan voor twee dagen per week bij een liefdadigheidsinstelling voor vrouwenkwesties, waarvan ik dacht dat het me zou helpen mijn hand in mijn carrière te houden.
Alex Delaney vond het erg moeilijk om een fulltime baan te krijgen nadat hij in 2020 vanwege verdriet de hare had verlaten. Met dank aan Emma Marshall
Dat heb ik ongeveer zes maanden gedaan, maar uiteindelijk kwam ik terecht in een uitvoerend directeur rol. Het was niet wat ik wilde. Ik voelde me volledig opgebrand en moe, en ik wilde niet aan de problemen van anderen denken. Ik wilde volledig egoïstisch zijn, me op mezelf concentreren en me beter voelen.
In 2020 heb ik ontslag genomen en sindsdien ben ik niet meer in dienst.
Ik begon opnieuw te daten
Maar toen veranderden de dingen. Als je eenmaal gelukkig getrouwd bent, denk je: “Zal ik ooit weer gelukkig zijn?” Dus ongeacht wat mensen zouden denken, kwam ik vrij snel in aanraking met een aantal dating-apps, want tegen die tijd was ik een 35-jarige vrouw die kinderen wilde. Mijn leeftijd betekende dat ik mezelf naar voren moest duwen als ik wilde dat dit zou gebeuren.
Ik had het geluk een andere briljante man te ontmoeten en met hem te trouwen, en we kregen een prachtige zoon. Mijn nieuwe echtgenoot kreeg een baan aangeboden in Chicago, en ik was blij dat ik de overstap kon maken. Toen ik hier aankwam, stond mijn visum mij niet toe om te werken. Onze zoon was toen nog maar 6 maanden oud, dus ik was blij dat ik die tijd met hem kon doorbrengen.
Ik begon me geïsoleerd te voelen in mijn nieuwe gemeenschap, dus volgde ik de daaropvolgende twee jaar een parttime MBA. In die tijd kreeg ik mijn groene kaart, dus nu heb ik recht op werken. Sindsdien hebben we ook een dochtertje, die nu 4 maanden oud is.
Het voelt heel moeilijk om weer aan het werk te gaan
Terwijl ik het leuk vind om voor zowel haar als mijn zoon te zorgen, ben ik me ervan bewust dat ik weer aan het werk ga. Na een periode van verdriet kom je op een punt waarop je het gevoel hebt dat je genoeg aan jezelf hebt gedacht en hoe verdrietig je bent. Je bent klaar om opnieuw contact te maken met de wereld en nieuwe dingen te ontdekken die je opnieuw interesseren.
Maar ik ben me er pijnlijk van bewust dat ik uit een traject ben gestapt waarin ik senior directeur van een liefdadigheidsinstelling zou worden. Na al die time-out voelt het heel moeilijk om er weer in te komen.
Ik heb tot nu toe op tien banen gesolliciteerd en de arbeidsmarkt is moeilijker dan ik had verwacht. Ik vond het een uitdaging om een nieuwe rol te verwerven. Werkgevers zien niet noodzakelijkerwijs de overdraagbare aard van de professionele ervaring die ik in Groot-Brittannië heb opgedaan, waarvan ik dacht dat die zeer relevant zou zijn, omdat ik me had gespecialiseerd in de liefdadigheidssector.
Er is ook een cultureel verschil tussen Groot-Brittannië en de VS als het gaat om het vertrouwen waarmee je op de werkplek over jezelf spreekt. In de Britse non-profitsector heerst een gevoel van nederigheid, waarbij men de prestaties niet wil overdrijven. In de VS wordt van je verwacht dat je zoveel mogelijk claimt. Ik moet leren hoe ik dat moet doen. Het afnemende vertrouwen na de zwangerschap is ook een ding.
Ik heb echter de ruimte gehad om een bedrijf te starten – Citroenen.Leven – een betaalbare online dienst voor het schrijven van testamenten, geïnspireerd door de moeilijkheden waarmee ik te maken kreeg nadat mijn eerste echtgenoot stierf. Hij stierf zonder testament, wat problemen veroorzaakte met betrekking tot de verdeling van zijn bezittingen. We verkopen wekelijks een aantal online testamenten en daar ben ik erg trots op. Maar het is een bijproject, geen fulltimebaan.
Terugkijkend wil ik tegen mijn jongere zelf zeggen dat hij als twintiger verder moet gaan, omdat het er echt toe doet. Ik denk dat ik te lang in deze rollen ben gebleven omdat ik dacht dat ik binnenkort een baby zou krijgen en ik zwangerschapsverlof wilde.
Ik heb de kaarten moeten aanvaarden die mij zijn toebedeeld, en ik ben veerkrachtiger voor al deze ervaringen, maar er bestaat geen twijfel over de impact die dit heeft gehad op mijn carrière.
